I SA/Po 622/14

Dnia 4 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędziowie WSA Katarzyna Nikodem WSA Karol Pawlicki Protokolant: sek. sąd. Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia[...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. A. W., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty i grudzień 2005 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2005 r. W petitum skargi podniesiono m. in. zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - w skrócie: "O.p."). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w 2005 r. skarżący prowadził działalność rolniczą zaliczaną do działów specjalnych produkcji rolnej, które w dalszej perspektywie skutkuje uznaniem go za podatnika podatku od towarów i usług. Na zgodny wniosek stron WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I SA/Po 508/11, zawiesił postępowanie w sprawie, które następnie zostało podjęte - na wniosek strony skarżącej z dnia 8 lipca 2014 r. - postanowieniem Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. Podczas rozprawy przed WSA w Poznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że w odpowiedzi na skargę organ wskazał na okoliczność wszczęcia postępowania karno-skarbowego dotyczącego podatku od towarów i usług, przy czym nie wie, czy podatnik wiedział o tym postępowaniu, a w szczególności, czy został zawiadomiony o skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Ponadto pełnomocnik skarżącego zaakcentował, że skarżący uregulował zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za lata 2004 i 2005. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z przyczyn wskazanych w powołanym wyżej przepisie następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu. W szczególności przepis ten daje podstawę do zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym lub rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów administracyjnych, pytania prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak rozumiana przesłanka zawieszenia postępowania określona w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zaistniała w niniejszej sprawie. Sądowi z urzędu wiadomo, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 grudnia 2012 r., o sygn. akt I FPS 1/12 stwierdził, że w świetle art. 70 § 1 oraz art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.). Przy czym zwrócono uwagę, że zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości dotyczy nie tylko zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług, lecz również podatków dochodowych od osób fizycznych i osób prawnych. Następnie postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r., o sygn. akt II FPS 4/13, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego w ramach postępowania w przedmiocie wysokości straty w podatku od osób prawnych, przedstawił do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Izby Finansowej NSA zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, to jest: "czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)?". Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przedstawionego pełnemu składowi Izby Finansowej NSA, dotyczącego dopuszczalności prowadzenia postępowania podatkowego w każdym czasie i orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę, będzie miało charakter uniwersalny, odnoszący się nie tylko do podatku od osób prawnych. W badanej sprawie kontroli sądowej została poddana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. Istotne jest zatem wyjaśnienie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, w szczególności, czy w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na mocy art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i czy kwestia uiszczenia przez skarżącego zobowiązania podatkowego miała wpływ na przebieg postępowania odwoławczego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, czy też nie. W analizowanej sprawie zbadać zatem należy, czy organ podatkowy mógł po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2005 r. prowadzić postępowanie odwoławcze, w sytuacji kiedy zobowiązanie to wygasło już poprzez zapłatę, czy też powinien był uznać, że wystąpiła przesłanka do umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że od odpowiedzi pełnego składu Izby Finansowej NSA na przekazane do rozpatrzenia w sprawie o sygn. akt II FPS 4/13 zagadnienie prawne zależy również rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.