I SA/Po 628/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 listopada 2014r. sprawy ze skargi A S.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza z dnia [...] Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej spółki kwotę [...],- zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Burmistrz [...], w związku ze złożonym wnioskiem przez A S.A. (dalej: A) w dniu [...]marca 2013 r., uzupełnionym w dniu[..]kwietnia 2013 r. o wydanie zaświadczenia o nieudzielaniu pomocy publicznej, odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, że zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości wynikającej z zastosowania Uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., Uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., Uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Uchwały [...] dnia 31 marca 2008 r. nie stanowi pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – dalej: TFUE (wcześniej art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską – dalej: TWE) i ponownie wydaje zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis, które stanowi załącznik do niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. A zwróciła się o wydanie zaświadczenia o nieudzielonej pomocy publicznej, ponieważ zwrot nadpłaty podatku od nieruchomości, jej zdaniem, nie stanowi pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Burmistrz [...] przy ponownym rozpatrzeniu wniosku stwierdził, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści, ponieważ stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie od wydania pierwotnego zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis. Zwolnienie określone wskazanymi Uchwałami Rady Miejskiej [...] spełniało przesłanki pomocy publicznej, o której mowa w art. 107 ust. 1 TFUE. W zaświadczeniu organ stwierdził, że udzielona pomoc nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu Komisji Europejskiej (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis z powodu przekroczenia kwoty 200 000 euro, przekazując jednocześnie w dniu [...] marca 2012 r. do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów sprawozdanie o udzielonej pomocy de minimis w kwocie [...] zł. Pomoc została udzielona na podstawie złożonych korekt deklaracji na podatek od nieruchomości. Do wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis zobowiązany jest z mocy prawa podmiot udzielający pomocy. Organ wskazał, że o tym, czy pomoc jest pomocą de minimis nie decyduje Burmistrz ani beneficjent, ale wynika to z przepisów prawa. Rada Miejska w [...] nie wprowadziła innych programów pomocowych poza pomocą publiczną de minimis, zwalniającą z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części, budowle zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu gazu ziemnego na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Udzielona pomoc ze środków publicznych z budżetu Gminy [...] wobec braku innych programów jest pomocą de minimis. Pomocą publiczną jest wszelka pomoc, która spełnia następujące przesłanki: beneficjentem wsparcia jest przedsiębiorca, jest udzielona za pośrednictwem lub ze źródeł państwowych w jakiejkolwiek formie, stanowi korzyść beneficjenta oraz jest selektywna, zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorcom, wpływa na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (wpływ nie musi być rzeczywisty, wystarczy potencjalne zagrożenie). W ocenie organu A S.A. uzyskało pomoc publiczną, ponieważ udzielona pomoc spełniała wszystkie wskazane warunki. Burmistrz [...] stwierdził, że przed wydaniem zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis dla A konsultowano się z UOKiK, który wskazał, że Gmina ma obowiązek wydać zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis, a w przypadku przekroczenia pomocy zgodnie z obowiązującymi przepisami ostatnia udzielona pomoc podlega zwrotowi w całości. Nadto Burmistrz [...] wskazał, że zwrócił się również do Komisji Europejskiej - Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji, której przedstawił stan faktyczny oraz przesłał dokumenty niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Powołując się na pismo Komisji Europejskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] stwierdził, że Komisja Europejska wyjaśniła, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis, która z powodu przekroczenia dopuszczalnego limitu podlega zwrotowi. Nadto stwierdzono, że z aplikacji SHRIMP wynika, że A została udzielona pomoc de minimis przez inne instytucje oprócz udzielonej przez Burmistrza [...]. Organ wskazał, że rozporządzenie Komisji WE z dnia 15 grudnia 2006 r. nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, wprowadza zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis. W sytuacji gdy pomiędzy pomocą dotychczas uzyskaną a jej ustawowym limitem w wysokości 200.000 euro wystąpi różnica, to przedsiębiorca w ogóle nie uzyska pomocy, jeśli wystąpi o kwotę przekraczającą tę różnicę na kilka mniejszych części. Limit określany jest na trzy lata. Dalej organ wskazał, że Komisja Europejska ma obowiązek czuwać nad przestrzeganiem zasad przyznawania pomocy państwa. Państwa członkowskie powinny ustanowić mechanizm gwarantujący, że łączna kwota pomocy przyznana zgodnie z zasadą de minimis jednemu podmiotowi nie przekroczy 200.000 euro przez trzy kolejne lata. Zdaniem Burmistrza [...] Uchwały Rady Miejskiej w [...] uchwalone na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej nie wymagały notyfikacji Komisji Europejskiej jako pomoc de minimis. Zdaniem organu nie stanowi przeszkody przy udzieleniu pomocy de minimis i wystawieniu zaświadczenia, niezgłoszenie projektu uchwały zgodnie z art. 7 ust. 3 o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej, ponieważ uchwały nie zostały zakwestionowane przez Regionalną Izbę Obrachunkową w ramach sprawowanego nadzoru przez Wojewodę [...]. Przepis art. 87 ust. 1 TWE (obecnie art. 107 ust. 1 TFUE) wprowadza generalny zakaz udzielania pomocy publicznej – dopuszczalne jest przyznanie pomocy tylko w konkretnych przypadkach przewidzianych przez prawo wspólnotowe. W sytuacji gdy pomoc zostanie przyznana bezprawnie, czyli bez uprzedniego zgłoszenia projektu pomocy Komisji Europejskiej bądź gdy zostanie wykorzystana przez beneficjenta niezgodnie z przeznaczeniem, Komisja Europejska wydaje decyzję nakazującą zwrot pomocy wraz z odsetkami. Burmistrz [...] stwierdził, że zwrot nadpłaty jest pomocą publiczną de minimis. Zatem miał obowiązek wydać zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis, obowiązek ten wynika z mocy prawa. W związku z powyższym organ odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie: 1) art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu do pomocy de minimis, w związku z art. 87 ust. 1 TWE (obecnie art. 107 ust. 1 TFUE), 2) art. 20d ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. poprzez uznanie, że zwrot zawnioskowanej nadpłaty w podatku od nieruchomości stanowi udzielenie pomocy publicznej w rozumieniu wskazanej regulacji, w sytuacji braku wypełnienia przesłanek identyfikacji pomocy publicznej wynikających z regulacji wspólnotowych oraz niepoddania projektów uchwał ustanawiających zwolnienia w podatku od nieruchomości zaopiniowania przez Prezesa Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz notyfikacji Komisji Europejskiej, jak również w okolicznościach, w których wnioski A dotyczyły jedynie określenia kwoty zobowiązania A w podatku od nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, 3) art. 7 kpa i art. 8 kpa poprzez pozbawione podstaw prawnych i podważające zaufania do organów władzy publicznej rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem okoliczności świadczących o prawidłowości stanowiska Spółki, 4) art. 124 § 2 kpa poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawierające błędną analizę przesłanek wystąpienia pomocy publicznej, wybiórczej ocenie okoliczności faktycznych oraz brak odniesienia się do argumentacji powołanej w treści wniosku spółki. Strona stwierdziła, że dokonano błędnej identyfikacji pomocy publicznej. W ocenie strony zwolnienie podatkowe nie spełnia podstawowej przesłanki pomocy publicznej, tj. selektywności przysporzenia. Postanowieniem z dnia [...]maja 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2013 r., uznając że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie SKO Spółka otrzymała pomoc publiczną. SKO wskazało za organem I instancji, że Komisja Europejska w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...](2013) [...] wyjaśniła, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis, która z powodu przekroczenia dopuszczalnego limitu pomocy de minimis podlega zwrotowi. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że uchwały Rady Miejskiej w [...], uchwalone zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie wymagały notyfikacji Komisji Europejskiej jako pomoc de minimis, wobec czego nie doszło do naruszenia art. 20d ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W sprawie doszło do przekroczenia przyznanej pomocy de minimis, gdyż A otrzymało ulgi o wartości przekraczającej ustawowy pułap pomocy de minimis. W związku z powyższym SKO uznało, że zasadnym było wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, które stanowi załącznik do zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie SKO z dnia [...] maja 2014 r. strona zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego: art. 124 § 2 i art. 107 § 3 kpa poprzez wadliwe uzasadnienie, polegające na braku wskazania w okolicznościach przedmiotowej sprawy wystąpienia przesłanek pomocy publicznej, braku uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, starannej analizy przesłanek wystąpienia pomocy publicznej stanowiącej subsumcję stanu faktycznego przedmiotowej sprawy do przesłanek definicyjnych pomocy publicznej – w szczególności braku wykazania selektywności ustanowionego zwolnienia podatkowego, jego wpływu na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi UE, a także sposobu, w jaki to zwolnienie mogło zakłócić konkurencję; braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do przedstawionej przez spółkę w zażaleniu argumentacji prawnej przemawiającej przeciwko wnioskowi o zaistnieniu w przedmiotowej sprawie przesłanek pomocy publicznej; 2) naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa, w związku z art. 20d ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 7 ust. 3 i ust. 3a ustawy o postępowaniu w ramach pomocy publicznej – poprzez pozbawione podstaw prawnych i faktycznych oraz podważające zaufanie do organów władzy publicznej rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności poprzez nieprawidłową ocenę treści i wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pisma Komisji Europejskiej i pisma UOKiK. Brak uzasadnienia prawnego wyrażonej w uzasadnieniu postanowienia oceny dotyczącej udzielenie przez Gminę [...] pomocy publicznej z naruszeniem regulacji dotyczących jej udzielenia poprzez niepoddanie projektów uchwał ustanawiających zwolnienie w podatku od nieruchomości zaopiniowaniu przez Prezesa UOKiK oraz notyfikacji Komisji Europejskiej. 3) przepisów prawa materialnego: art. 87 ust. 1 TWE (obecnie 107 ust. 1 TFUE) oraz art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktaty do pomocy de minimis poprzez niezasadne uznanie, że zwrot zawnioskowanej przez Spółkę kwoty nadpłaty w podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p. wynikającej ze zwolnienia przedmiotowego z podatku od nieruchomości ustanowionego przez Gminę [...] stanowi udzielenie pomocy publicznej de minimis w rozumieniu wskazanych regulacji. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła argumentację związaną z naruszeniem przez organ przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Powołując się na orzecznictwo TSUE wskazała na przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie korzyści do pomocy publicznej, tj.: przysporzenie na rzecz przedsiębiorcy, udzielenie przez Państwo członkowskie lub ze środków publicznych, charakter selektywny, udzielone przysporzenie na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku, przysporzenie grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi. W ocenie skarżącej skoro faktyczny system zwolnień w podatku od nieruchomości obowiązujący w latach 2005-2010 miał charakter otwarty (dostępny dla każdego podmiotu) , to nie można uznać, że zwolnienie to miało charakter selektywny w rozumieniu regulacji unijnych. Nadto, zdaniem strony, ulga podatkowa nie zakłóca konkurencji ani też nie grozi jej zakłóceniem. Przedmiotowe zwolnienie nie jest uzależnione od prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przesyłu gazu. Ze zwolnienia korzystać może każdy podmiot, który jest zasadniczo właścicielem gruntu, budynku lub budowli wykorzystywanej faktycznie do przesyłu gazu, choćby sam działalności takiej nie prowadził. Zwolnienie z podatku od nieruchomości ustanowione przez Gminę nie wzmacniało pozycji rynkowej Spółki jako beneficjenta domniemanej pomocy publicznej. Uprzywilejowania pozycji Spółki nie można w ocenie Spółki upatrywać w porównaniu do przedsiębiorców prowadzących działalność innego rodzaju i działalność na innych rynkach niż Spółka. W przypadku przyjęcia przeciwnej tezy należałoby stwierdzić, że każdego rodzaju podatkowe zwolnienie przedmiotowe stanowi niedozwoloną pomoc publiczną, ponieważ prowadzi do uprzywilejowania i wzmocnienia pozycji konkurencyjnej przedsiębiorców korzystających z tego zwolnienia wobec przedsiębiorców działających na wszystkich rynkach, które pod pewnymi względami można uznać za konkurencyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania przed Sądem jest ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w[...], które utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego, że zwrot wnioskowanej przez A nadpłaty w podatku od nieruchomości, wynikającej z zastosowania Uchwały [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]listopada 2004 r., Uchwały nr [...]Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]grudnia 2005 r. , Uchwały nr [...]Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]grudnia 2006 r. , Uchwały nr [...]Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]marca 2008 r. w łącznej kwocie [...]zł nie stanowi pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Zdaniem organu, zaświadczenie o żądanej treści wnioskująca spółka nie może otrzymać, ponieważ zwrot nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 2005-2008 udzielona w dniu [...]marca 2012 r. na podstawie wskazanych uchwał oraz ugody zawartej w dniu [...] sierpnia 2011 r. o wartości [...]zł stanowiącą równowartość [...] euro jest pomocą de minimis niespełniającą warunków określonych rozporządzeniem Komisji Europejskiej (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5) z powodu przekroczenia kwoty 200 tys. euro. Zgodnie z art. 217 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 kpa). Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 kpa). Zatem postępowanie o wydanie zaświadczenia nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena winna nastąpić w postępowaniu jurysdykcyjnym rozstrzyganym w formie decyzji lub postanowienia. Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zaświadczenie stanowi przewidziane w przepisach prawa potwierdzenie określonego stanu faktycznego lub prawnego. Treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o wydanie potwierdzenia określonego faktu lub stanu prawnego. Wydanie zaświadczenia może zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, jednakże to postępowanie wyjaśniające musi dotyczyć wyłącznie faktów i okoliczności wynikających z posiadanej przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. W związku z powyższym, gdy osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia domaga się potwierdzenia faktów czy okoliczności niewynikających z prowadzonych ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, organ zgodnie z art. 219 kpa odmawia wydania zaświadczenia. W sprawie integralną częścią postanowienia z dnia [...]lutego 2014 r. o odmowie wydania zaświadczenia o nieudzielaniu spółce pomocy publicznej jest zaświadczenie o pomocy de minimis wydane w tym samym dniu, w którym zaświadcza się, że A jest beneficjentem pomocy publicznej o wartości [...]zł, udzielonej w dniu [...] marca 2012 r. . Zarówno postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści jak i zaświadczenie o pomocy de minimis odwołuje się wyłącznie do powołanych wyżej uchwał Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2004 r., z dnia [...] grudnia 2005 r., [...] grudnia 2006 r., [...]marca 2008 r. oraz rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r., które obowiązuje od dnia 1 stycznia 2007r. Podejmowanie uchwał podatkowych przewidujących udzielenie pomocy publicznej musi być poprzedzone procesem notyfikacji bądź zgłoszeniem Prezesowi UOKiK (w przypadku pomocy de minimis). Nadto w podejmowanej uchwale o pomocy publicznej konieczne jest wskazanie, w jakim zakresie wystąpi pomoc publiczna i na jakiej podstawie, ponieważ udzielenie określonej pomocy publicznej wymaga dochowania określonych procedur, jak również spełnienia określonych przepisami prawa warunków przez beneficjenta. W przeciwnym razie pomoc jest udzielona z naruszeniem przepisów. Należy zauważyć, że uchwały, na podstawie których przyznano ulgę podatkową w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości, nie zostały poddane procedurze związanej z udzielaniem pomocy do minimis. Projekt uchwały nie został zgłoszony Prezesowi UOKiK. Nadto z treści uchwały nie wynika również, że zwolnienie z podatku od nieruchomości kwalifikuje się do pomocy de minimis, z którą to pomocą wiąże się obowiązek spełnienia określonych warunków przez beneficjentów. Burmistrz [...] w dniu [...] lutego 2014 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, wydając ponownie zaświadczenie o pomocy de minimis udzielonej spółce A w dniu [...] marca 2012 r. w wysokości [...] zł brutto. Organy obu instancji w uzasadnieniu postanowienia powołują się na stanowisko UOKiK oraz Komisji Europejskiej, które ich zdaniem kwalifikują zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości do pomocy de minimis. Tymczasem z pisma Dyrektora Departamentu Monitorowania Pomocy Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...]lipca 2012 r. oraz z dnia [...] marca 2013 r. nie wynika, że przedmiotem rozważań była kwestia kwalifikacji zwolnienia do określonej pomocy publicznej. Wręcz przeciwnie Dyrektor Departamentu Monitorowania Pomocy Publicznej stwierdził, że wbrew twierdzeniu Burmistrza przedstawionego w piśmie skierowanym do KE, "UOKiK we wcześniejszych pismach nie kwalifikował przedmiotowej pomocy jako pomocy de minimis, wręcz przeciwnie, sugerował, że jej udzielenie na prezentowanych warunkach jako pomocy de minimis jest niedopuszczalne". Zatem nieprawdziwe są twierdzenia organów obu instancji zawarte w uzasadnieniu, że UOKiK wyraził stanowisko, że udzielono Spółce pomocy de minimis. W pismach tych organ wyraził jedynie stanowisko co do sposobu ustalania terminu otrzymania pomocy publicznej, UOKiK wskazał jednoznacznie, że za dzień udzielenia pomocy należałoby uznać dzień, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływały terminy złożenia poszczególnych deklaracji, które w poszczególnych latach powodowały przekroczenie dopuszczalnego pułapu pomocy de minimis. Każde ze zwolnień przysługujących A na podstawie uchwał należy potraktować oddzielnie. Za dzień udzielenia pomocy nie może być uznany dzień sporządzenia sprawozdania ani dzień zawarcia ugody. Należy zauważyć, że stanowisko powyższe znajduje oparcie w obowiązujących przepisach. Zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2007 r. nr 59, poz. 404). za dzień udzielenia pomocy uznaje się dzień, w którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną nabył prawo do otrzymania tej pomocy. Zgodnie z art. 2 pkt 11 lit a ww. ustawy, w przypadku gdy udzielenie pomocy w formie ulgi podatkowej następuje na podstawie aktu normatywnego, bez wymogu wydania decyzji, za dzień udzielenia pomocy uznaje się dzień, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia deklaracji podatkowej. W związku z powyższym pomijając kwestię kwalifikacji ulgi do pomocy publicznej należy wskazać, że wbrew wskazanym przepisom, organ błędnie uznał, że skarżąca otrzymała pomoc publiczną w dniu [...]marca 2012 r. na podstawie uchwał podjętych w 2005 r., 2006 r. i 2008 r. we wskazanej wysokości. Nadto w uzasadnieniu postanowienia Burmistrza [...], jak również w decyzji SKO stwierdzono, że Komisja Europejska wyjaśniła pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] (2013), że udzielona pomoc jest pomocą de minimis, która z powodu przekroczenia dopuszczalnego limitu pomocy de minimis podlega zwrotowi. W aktach znajduje się zarówno wniosek Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. skierowany do Komisji Europejskiej, jak i odpowiedź Komisji Europejskiej z dnia [...] stycznia 2013 r., na którą powołują się organy podatkowe obu instancji. Burmistrz [...] zwrócił się do Komisji Europejskiej o wyjaśnienie, czy jednorazowo udzielona pomoc de minimis A S.A. o wartości brutt [...]zł stanowiąca równowartość [...]euro, która przekroczyła dozwoloną wielkość pomocy podlega zwrotowi w całości przez A. W odpowiedzi Komisja Europejska wskazała, że jeżeli rozwiązanie zaproponowane przez UOKiK, tj. podzielenie kwoty pomocy przysługującej spółce na poszczególne lata obowiązywania zwolnienia z podatku nie wyeliminuje ryzyka przekroczenia dopuszczalnego limitu pomocy de minimis za dany okres oraz udzielone beneficjentowi zwolnienie z podatku nie może być uznane za zgodne z rynkiem wewnętrznym w ramach innego przeznaczenia (lub innej podstawy prawnej), pomoc ta podlega zwrotowi. Komisji Europejskiej nie poddano pod rozwagę, czy ulga podatkowa udzielona podatnikom na podstawie uchwał jest pomocą publiczną i ewentualnie czy można tę pomoc kwalifikować do pomocy de minimis. Komisja Europejska, wbrew twierdzeniu organów, w odpowiedzi na zadane pytanie nie zajęła stanowiska, czy zwolnienie podatkowe jest niezgodne z rynkiem wewnętrznym, jak również nie dokonała kwalifikacji zwolnienia podatkowego do pomocy de minimis. Zgodnie z art. 2 pkt 10 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2007 r. nr 59, poz. 404, ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o pomocy de minimis - należy przez to rozumieć, inną niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie , pomoc spełniającą przesłanki określone we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy de minimis. Pomoc de minimis charakteryzuje się przede wszystkim określoną kwotą, do której może być udzielona. Przyjęto bowiem, że pomoc de minimis, z uwagi na ograniczoną kwotę i przy spełnieniu określonych warunków ma na tyle nieistotny czy też nieznaczny wpływ na konkurencję i wymianę handlową miedzy państwami członkowskimi, że zrezygnowano z obowiązku notyfikacji. Z przepisu art. 2 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia KE nr 1998/2006 wynika, że w przypadku gdy kwota pomocy przekracza określony pułap , do pomocy tej nie stosują się przepisy ww. rozporządzenia. Zaskarżone postanowienia obu instancji naruszają prawo, ponieważ organy nie wskazały, na jakiej podstawie uznano, że udzielono spółce pomocy de minimis. Uchwały Rady Miejskiej [...], na podstawie których zwolniono z podatku nieruchomości lub ich części oraz budowle służące do przesyłu gazu nie wskazują, że zwolnienie to jest pomocą publiczną de minimis, uchwały te nie zostały poddane kontroli Prezesa UOKiK , ponadto z akt sprawy jasno wynika, że nie było intencją Rady Gminy udzielanie jakiejkolwiek pomocy publicznej poprzez zwolnienie z podatku od nieruchomości podmiotów gospodarczych. Zatem z powołanych przez organy dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu nie wynika, że udzielono A pomocy de minimis w dniu [...]marca 2012 r. we wskazanej wysokości. Natomiast w sytuacji gdy wydaje się zaświadczenie o określonej treści lub też odmawia się wydania zaświadczenia należy odwołać się do określonych dokumentów, rejestrów, ewidencji lub dowodów znajdujących się w posiadaniu organu. Odrębną kwestią jest ocena, czy udzielona pomoc jest pomocą dozwoloną, czyli zgodną przepisami materialnymi. Sam fakt niedochowania obowiązku notyfikacji nie skutkuje automatycznie koniecznością zwrotu pomocy, o ile będzie ona zgodna z rynkiem wewnętrznym. Ocena ta, bez wątpienia nie będzie mogła być dokonana w postępowaniu w sprawie zaświadczenia, a ewentualnie w postępowaniu dotyczącym zwrotu pomocy publicznej co należy do kompetencji Komisji Europejskiej. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie narusza obowiązujące przepisy prawa, w zakresie w jakim wskazuje, że udzielona pomoc jest pomocą de minimis, daty udzielenia pomocy i jej wysokości. Nadto wnioskodawca nie domagał się wydania zaświadczenia o treści, że udzielona została spółce pomoc de minimis. Natomiast z urzędu zaświadczenie o pomocy de minimis udzielonej w formie ulgi podatkowej wydaje się wyłącznie w terminie 2 miesięcy od dnia udzielenia pomocy de minimis. W związku z powyższym organ winien wniosek o wydanie zaświadczenia skarżącej ponownie rozpatrzyć, uwzględniając wyłącznie ewidencje, rejestry, lub inne dane znajdujące się w posiadaniu organu oraz uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku. Dlatego Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c, oraz art. 200 i 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 orzekł), jak w sentencji wyroku.