I SA/Po 631/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant: st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi T. C. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia 17 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę 697,- zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 17 czerwca 2025 r., nr [...] Prezydent Miasta stwierdził, że stanowisko T. C. (dalej jako: "wnioskodawczyni", "skarżąca") w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego we wniosku stanu faktycznego w podatku od nieruchomości jest nieprawidłowe. We wniosku, uzupełnionym na wezwanie organu, przedstawiono opis stanu faktycznego: Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmie i organizacji zajęć sportowych na terenie miasta P., m.in. na kortach tenisowych i kortach do padla. Obiekty te są ogólnodostępne dla mieszkańców i służą realizacji zadań z zakresu kultury fizycznej. Obiekty wymienione w opisie stanu faktycznego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w mieście P.. Korty tenisowe do padla i do tenisa nie są zajęte na żadną inną działalność, w szczególności na działalność handlową lub usługową. Wnioskodawczyni zadała następujące pytanie: czy korty tenisowe i korty do padla prowadzone przez nią mieszczą się w zakresie pojęcia "boisko" użytego w § 1 ust. 2 pkt 3 Uchwały Nr XCVII/1882/VIII/2024 oraz § 1 ust. 2 pkt 3 Uchwały Nr LXV/1031/VI/2014, a tym samym czy podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie ww. aktów? Zdaniem wnioskodawczyni korty tenisowe i do padla prowadzone przez nią kwalifikują się jako "boiska" w rozumieniu wyżej wymienionych uchwał Rady Miasta P., w związku z tym podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie ww. aktów. Wydając interpretację indywidualną Prezydent Miasta dokonał oceny stanowiska wnioskodawczyni i przytoczył obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. W ocenie organu stanowisko, przedstawione we wniosku, jest nieprawidłowe. Organ w uzasadnieniu powołał przepisy art. 2 ust. 1, art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 707, dalej jako: "u.p.o.l."), § 1 ust. 1 i 2 Uchwały Rady Miasta P. z dnia 8 kwietnia 2014 r. nr LXV/1031/VI/2014 oraz Uchwały Rady Miasta P. z dnia 6 lutego 2024 r. nr XCVII/1881/VIII/2024 (dalej jako: "uchwały"). Organ stwierdził, że uchwały nie definiują pojęcia "boiska", a także nie wymieniają kortów tenisowych oraz kortów do padla jako obiektów sportowych, które podlegałyby zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie uchwał. Organ powołał się na definicje słownikowe i wskazał, że przez pojęcie "kort tenisowy" należy rozumieć plan przystosowany do gry w tenisa oraz do gier podobnych. Pod pojęciem kort tenisowy można również rozumieć pole do gry w tenisa oraz gier podobnych. Z kolei za "boisko" przyjmuje się teren przystosowany do ćwiczeń, zawodów i gier sportowych. Organ stwierdził, że pojęcia kort tenisowy nie można utożsamiać z pojęciem boiska, ponieważ żadna definicja nie posługuje się w odniesieniu do kortu tenisowego niniejszym pojęciem, a jedynie pojęciami takimi jak plac lub pole. Podsumowując, organ uznał, że korty tenisowe oraz korty do padla, jako obiekty w uchwałach niewymienione oraz nie utożsamiane z pojęciem "boiska", nie podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości na gruncie podjętych uchwał. W skardze z 28 lipca 225 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, błędną ich wykładnię, t.j.: 1. art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z § 1 ust. 2 pkt 3 Uchwały Rady Miasta P. Nr XCVII/1882/VIII/2024, § 1 ust. 2 pkt 3 Uchwały Rady Miasta P. Nr LXV/1031/VI/2014, poprzez błędne określenie zakresu pojęcia "boiska" i nieuzasadnione wyłączenie kortu do padla i kortu tenisowego z zakresu tego pojęcia, co skutkowało odmową zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości, 2. art. 217 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione, wskutek błędnej wykładni zakresu słowa "boisko", nałożenie na właścicieli kortów tenisowych i kortów do padla obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Skarżąca uzasadniła swoje stanowisko. Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę, podtrzymując w całości swoją argumentację, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie natomiast do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd przyznał rację stronie skarżącej dotyczącej naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze. Dalej należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić należy, że podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowią jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznaczają granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. (zob. J. Rudowski (w:) S. Babiarz, B. Dauter, W. Gurba, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 14b-i powołane tam orzecznictwo). Zatem stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumpcję rozważa. W realiach sprawy skarżąca zapytała o kwestię czy korty tenisowe i korty do padla, które prowadzi, mieszczą się w zakresie pojęcia "boisko" użytego w § 1 ust. 2 pkt 3 Uchwały Nr XCVII/1882/VIII/2024, oraz § 1 ust. 2 pkt 3 Uchwały Nr LXV/1031/VI/2014, a tym samym czy podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie ww. aktów, twierdząc, że w jej ocenie korty tenisowe i do padla kwalifikują się jako "boiska" w rozumieniu ww. Uchwał Rady Miasta P., w związku z tym podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Kontrolując wydaną w konsekwencji zadanego pytania interpretację indywidualną, Sąd doszedł do przekonania, że zasadny jest zarzut naruszenia przez organ interpretacyjny art. 7 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z § 1 ust. 2 pkt 3 ww. uchwał. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych określono zwolnienia od podatku od nieruchomości wprost w ustawie, t.j. w przepisie art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. oraz wprowadzono zwolnienia na mocy uchwał rady gminy, dla której to uchwały podstawa prawna jest zawarta w art. 7 ust. 3. u.p.o.l. Zgodnie z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w art. 7 ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Przykładami ww. uchwał są Uchwały Rady Miasta P. nr LXV/1031?VI/2014 i XCVII/1882/VIII/2024, które przewidują zwolnienia z podatku od nieruchomości obiektów sportowych wymienionych w tych uchwałach. Zgodnie z § 1 ust. 1 ww. Uchwał zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części oraz budowle o charakterze ogólnodostępnym, zajęte na prowadzenie zadań z zakresu kultury fizycznej realizowanych przez sport i rekreację ruchową. W § 1 ust. 2 ww. uchwał wskazano, że zwolnieniu podlegają następujące obiekty sportowe, o których mowa w § 1, wraz zajętym przez nie gruntem: 1) baseny, pływalnie i kąpieliska zorganizowane; 2) stadiony; 3) boiska; 4) hale sportowe; 5) lodowiska sztuczne; 6) przystanie wodne; 7) kryte ujeżdżalnie do jazdy konnej; 8) infrastruktura towarzysząca obiektom wymienionym w pkt 1-6 tupu: szatnie, zaplecze sanitarno-higieniczne, trybuny, z wyjątkiem zajętej na prowadzenie działalności handlowej i gastronomicznej; 9) tory regatowe. Stosownie do § 1 ust. 2 pkt 3) ww. uchwał zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają takie obiekty sportowe jak boiska. Zauważyć należy, że boisko to miejsce przeznaczone do ćwiczeń gimnastycznych, gier, zabaw, rozgrywek i zawodów sportowych. Boisko wg Wielkiego Słownika Języka [...] PAN (publ. na str. [...], dalej jako: WSJP) to równy teren o określonych wymiarach, kształcie i nawierzchni, przeznaczony do gier sportowych. Kort wg WSJP to teren o określonych wymiarach, kształcie i nawierzchni, przeznaczony do gry w tenisa lub squasha. W ocenie Sądu kort do tenisa, czy też kort do padla jest boiskiem, jest rodzajem boiska, zaprojektowanym specjalnie do gry np. w tenisa (kort tenisowy), czy do padla (kort do padla). Podkreślić należy, że w języku polskim terminy te mogą być używane zamiennie w kontekście miejsc do uprawiania sportu. "Boisko" to ogólne określenie na wydzielony teren do gry (np. boisko do piłki nożnej, do koszykówki, siatkówki), natomiast "kort’ to precyzyjny specjalistyczny termin odnoszący się wyłącznie do terenu do gry w tenisa, czy do padla, charakteryzujący się specyficznymi wymiarami, nawierzchnią i liniami. Zauważyć przy tym należy, że boisko do piłki nożnej, do koszykówki, czy do siatkówki również charakteryzuje się specyficznymi wymiarami, nawierzchnią i liniami. Przede wszystkim wskazać jednak należy na wykładnię celowościową, z której wynika, że zwolnienie na podstawie ww. uchwał dotyczy obiektów sportowych zajętych na prowadzenie zadań z zakresu kultury fizycznej realizowanych przez sport i rekreację ruchową (por. § 1 ust. 1 ww. uchwał). Celem uchwał jest zatem wspieranie rozwoju sportu i rekreacji ruchowej. Zarówno padel, jak i tenis są formą rekreacji sportowej, są dyscypliną sportową, podobnie jak gra w piłkę nożną, koszykówkę czy np. siatkówkę. Podsumowując, w ocenie Sądu kort mieści się w pojęciu boiska zarówno pod względem językowym (kort to boisko do gry np. w tenisa, padla), czy funkcjonalnie (służy celom sportowym i rekreacyjnym). Wydając ponownie interpretację indywidualną, Prezydent Miasta zobowiązany jest do uwzględnienia wykładni przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu. Podsumowując, całokształt przedstawionych wyżej powodów sprawił, że Sąd uznał, iż do wydania zaskarżonej interpretacji indywidualnej doszło z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik postępowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę obejmującą uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł, kwotę 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.) oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.