I SA/Po 634/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie niezałatwienia we właściwym terminie podania w sprawie wzajemnej kompensaty zobowiązania postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- zł ([...] złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. W. z siedzibą w K. wniosło skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] czerwca 2019 r. wskazane w rubrum orzeczenia, mocą którego organ ten, działając m.in. na podstawie art. 216 oraz 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), uznał za nieuzasadnione ponaglenie na niezałatwienia we właściwym terminie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. podania z [...] sierpnia 2018 r. w sprawie wzajemnej kompensaty zobowiązania i należności Skarbu Państwa oraz W. " Sp. z o.o. Uzasadniając skargę Spółka podniosła, że uznanie ponaglenia za nieuzasadnione jest rażącym naruszeniem godności, a całe postępowanie prowadzone przez organ drugiej instancji jest nieważne z mocy prawa. Narusza art. 2,7,83 w zw. z art. 30, art. 37 ust.1, art. 31ust 2 Konstytucji oraz art. 2 TUE. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że zakres przedmiotowy postępowania przed sądami administracyjnymi wyznacza przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Analizując kognicję sądu administracyjnego trzeba wyjaśnić, że zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Nie jest zatem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie podatkowe w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Na skutek wniesienia ponaglenia nie toczy się żadne nowe postępowanie podatkowe, a jedynie - jak wskazano - postępowanie w trybie nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Ponadto na postanowienie wydane w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej nie przysługuje środek zaskarżenia. Nie mają bowiem do niego zastosowania przepisy dotyczące zażaleń, zamieszczone w art. 236-239 Ordynacji podatkowej (por. wyroki: WSA w Lublinie z 7 września 2017 r., I SA/Lu 672/17; WSA w Poznaniu z 12 czerwca 2018 r., IV SA/Po 524/18; WSA w Bydgoszczy z 7 lipca 2017 r., I SA/Bd 632/17 - dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl.). Możliwość poddania kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne postanowienia wydanego w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a. Katalog aktów wyszczególnionych w art. 3 P.p.s.a. jest wyczerpujący, zatem skarga wykraczająca poza wskazany zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna. Postanowienie, którym organ uznał za bezzasadne ponaglenie spółki jako niemieszczące się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, nie podlega więc odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Strona nie ma uprawnienia do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym, natomiast w sytuacji, w której nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia rozstrzygnięciem, może złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą spółkę wpisu sądowego Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.