I SA/Po 638/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Michał Ilski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2019 r. postanawia I. oddalić wniosek skarżącej o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi; II. odrzucić skargę. Pismem z 18 lipca 2025 r. skarżąca wniosła skargę na decyzję wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 29 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia) poprzez: - złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. wyciągu z KRS-u; - podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wezwanie wystosowane na podstawie wskazanego zarządzenia wraz z odpowiedzią na skargę zostało doręczone skarżącej 08 września 2025 r. Pismem z 12 września 2025 r. (nadanym 15 września 2025 r.) skarżąca wniosła o wydłużenie terminu na uzupełnienie braków formalnych do 30 września 2025 r. powołując się na urlop radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do postanowień art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zgodnie z kolei z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W świetle art. 29 powołanego aktu, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jak stanowi zaś art. 215 § 1 analizowanej ustawy, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jak stanowi z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie przy tym do postanowień art. 58 § 1 pkt 3 powołanego aktu, sąd odrzuca skargę: gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W skardze nie określono w żaden sposób naruszenia prawa lub interesu prawnego oraz nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia. Osoba, która w imieniu skarżącej złożyła podpis pod skargą nie wykazała ponadto za pomocą dokumentu swojego umocowania do działania w imieniu skarżącej. Wezwanie do uzupełnienia wskazanych braków zostało doręczone skarżącej 08 września 2025 r. W konsekwencji powyższego termin na ich uzupełnienie mijał 15 września 2025 r. W terminie tym nie uzupełniono braków skargi, a jedynie wniesiono o wydłużenie terminu na dokonanie tej czynności do 30 września 2025 r. Zgodnie z art. 84 p.p.s.a., przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. Przewidziana w tym przepisie możliwość przedłużania terminu odnosi się wyłącznie do terminów sądowych, tj. wyznaczonych przez sąd lub przewodniczącego dla dokonania określonej czynności procesowej. Przedłużaniu natomiast nie podlegają terminy ustawowe, czyli takie, które wyraźnie są wskazane w ustawie wyznaczającej ich początek oraz długość. W odniesieniu do terminów określonych ustawą Sąd nie ma żadnego zakresu decyzyjnego. Po upływie takiego terminu Sąd jest obowiązany - bez względu na przyczyny uchybienia terminu - podjąć kroki będące skutkiem tego uchybienia, przewidziane w ustawie. Termin siedmiu dni na uzupełnienie lub poprawienie pisma, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być skracany ani przedłużany. W konsekwencji pismo skarżącej zawierające wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi pozostawało bez wpływu na bieg tego terminu. W związku z powyższym, wniosek skarżącej, jako odnoszący się do terminu ustawowego, który nie podlega przedłużeniu na zasadzie art. 84 p.p.s.a., nie mógł zostać uwzględniony i jako taki podlegał oddaleniu, o czym Sąd orzekł w pkt I. sentencji postanowienia. Z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi należało w pkt II. sentencji orzec o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.