I SA/Po 645/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Małek po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. i K. J. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O.. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego postanawia: odrzucić skargę. /-/ Stanisław Małek ISA/Po 645/09 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wyznaczył B. i K. J. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu [...] marca 2009r. podatnicy wnieśli o zmianę wyznaczonego terminu na trzecią dekadę miesiąca kwietnia 2009r. Jako powód wskazali, iż w okresie od [....] do [...] marca 2009r. ich pełnomocnik przebywał na leczeniu szpitalnym, a rodzaj schorzeń uniemożliwia mu wykonywanie pracy. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...]. odmówił zmiany siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, podnosząc, iż termin ten ma charakter ustawowy, nie może więc zostać ani skrócony, ani przedłużony. Pouczył jednocześnie, iż na wydane postanowienie nie przysługuje zażalenie, jednak strona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, powołując przepisy art. 52, art. 53 oraz art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podatnicy zarzucili naruszenie przepisu art. 48 § 1 w zw. z art. 200 § 1, art. 216 oraz art. 237 ustawy Ordynacja podatkowa. Stwierdzili, iż odroczenie terminu, o którym mowa w art. 200 O.p. jest ustawowym prawem strony do zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu, który nie mógł być zrealizowany ze względu na stan zdrowia pełnomocnika. Wskazali również, iż termin określony w powyższym przepisie ma charakter materialnoprawny i jego upływ powoduje wygaśnięcie prawa podmiotowego. Ponadto w ocenie podatników błędne było pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia (art. 237 O.p.). W odpowiedzi organ podatkowy uznał powyższe zarzuty za bezpodstawne. Podkreślił, iż termin, o którym mowa w art. 200 O.p., ma charakter proceduralny. Tym samym przepis art. 48 § 1 O.p. nie mógł mieć zastosowania, dotyczy bowiem obowiązków podatkowoprawnych (materialno – technicznych). Stwierdził nadto, iż postanowienie z [...]. ma charakter incydentalny i jest zaskarżalne w odwołaniu od decyzji. Zawarte w nim pouczenie było więc prawidłowe. W skardze, powołując przepisy art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podatnicy wnieśli o uchylenie postanowienia z [...]. W uzasadnieniu wskazali, iż termin z art. 200 O.p. ma charakter materialny i jego upływ powoduje wygaśnięcie prawa podmiotowego. Podkreślili, iż nie podlega on przywróceniu, w związku z czym jego kwestię należało rozstrzygnąć w formie decyzji. Ponieważ zaskarżonym postanowieniem Naczelnik rozstrzygnął co do istoty sprawy, skarżący nie mieli innych możliwości prawnych, jak wezwać organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa, na zasadzie art. 52 § 3 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 – 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt. 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast stosownie do art. 236 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Jak wynika z powyższego postanowienie z dnia [...]. w przedmiocie odmowy zmiany siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie jest objęte kontrolą sądu administracyjnego na podstawie powołanego przez skarżącą art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Użyte w tym przepisie pojęcie aktów lub czynności obejmuje bowiem takie akty lub czynności, które: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych oraz mają charakter publicznoprawny. Sąd zwraca również uwagę, iż na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, brak jest bowiem przepisu ustawy przewidującego taką możliwość. Jednocześnie postanowienie to nie jest kończącym postępowanie bądź rozstrzygającym sprawę co do istoty. Tym samym nie jest objęte zakresem działania sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Należy także wskazać, iż siedmiodniowy termin wyznaczony na podstawie art. 200 § 1 O.p. nie ogranicza uprawnień procesowych strony. Jeżeli strona wypowiedziała się w sprawie zebranego materiału dowodowego wprawdzie po tym terminie, ale przed wydaniem decyzji, to obowiązkiem organu jest ustosunkowanie się do stanowiska strony w treści decyzji. Bezpodstawne jest więc twierdzenie skarżących, iż termin ten ma charakter materialnoprawny a jego upływ powoduje wygaśnięcie prawa podmiotowego. Uznając skargę za niedopuszczalną Sąd postanowił, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji. /-/ Stanisław Małek