I SA/Po 653/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu III i IV raty podatku od nieruchomości za 2018 rok oddala skargę Burmistrz Miasta i Gminy [...], decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. odmówił I. B. (dalej: podatnik, skarżąca) umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie [...]zł, tj. III i IV raty. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ wskazał, że skarżąca, w dniu [...] grudnia 2018 r. złożyła wniosek o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości. Organ podatkowy pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. wezwał podatniczkę do złożenia aktualnego oświadczenia o stanie majątkowym, wyrażenia zgody na udostępnienie danych z Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, dokumentów potwierdzających ponoszone wydatki i decyzji o wysokości otrzymywanej emerytury. Skarżąca, dnia [...] grudnia 2018 r. złożyła brakujące dokumenty i oświadczenie, że nie korzysta z pomocy społecznej i nie wyraża zgody na udostępnienie danych o sytuacji w rodzinie. Organ podatkowy wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r. zwrócił się do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o udostępnienie danych o sytuacji socjalnej i bytowej skarżącej. Miejsko-Gminny Ośrodek pomocy Społecznej w [...], w opinii z dnia [...] grudnia 2018 r. informuje, że skarżąca w 2018 r. nie była objęta żadną pomocą oferowaną przez tutejszy ośrodek i sytuacja socjalno-bytowa nie jest znana. Organ wskazał, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości położonej w [...] przy [...]: działki o powierzchni 640,00 m, domu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 75,00 m , budynku pozostałego o powierzchni użytkowej 12m. Skarżąca, zgodnie z informacjami zawartymi w oświadczeniu o stanie majątkowym, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada dochód z tytułu świadczenia emerytalnego w wysokości [...] zł. Zgodnie z oświadczeniem i dokumentami struktura wydatków w miesiącu to: kredyt konsolidacyjny ˝ raty [...] zł, gaz [...] zł, prąd [...] zł, woda [...] zł, koszty związane z ogrzewaniem domu [...] zł od października do kwietnia w okresie grzewczym (miesięcznie [...] zł), telefon stacjonarny [...] zł, ubezpieczenie na życie [...] zł, karta kredytowa około [...] zł (w zależności od wysokości zadłużenia w miesiącu), odsetki od kredytu w koncie osobistym [...] zł (kredyt w koncie osobistym), wydatki na ochronę zdrowia (lekarstwa) około [...] zł, wywóz nieczystości [...] zł. Łączna kwota wydatków w miesiącu to kwota [...]zł. Skarżąca otrzymuje emeryturę zgodnie z przepracowanym wymaganym stażem pracy, jest osobą schorowaną (choroba psychiczna, łuszczyca), nie korzysta z pomocy społecznej, pomaga jej tylko córka (zakupy, opłaty). Organ ustalił, że z informacji zawartych we wniosku, oświadczeniu o stanie majątkowym, dokumentów potwierdzających wydatki oraz danych z Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wynika, że skarżąca jest osobą schorowaną (choroba psychiczna, łuszczyca), ma niskie źródło dochodu i ponosi wysokie koszty utrzymania (rata kredytu [...] zł, spłata karty kredytowej [...] zł, odsetki od kredytu w koncie osobistym [...] zł - łącznie [...] zł w miesiącu na spłaty zobowiązań wobec banku) i nie korzysta z pomocy społecznej. Z opisu sytuacji życiowej i dokumentów wynika, że skarżąca ma wspólne konto z córką R. B., po połowie spłacają kredyt konsolidacyjny (rata [...] zł), płacą rachunki za prąd ([...] - skarżąca, [...] – córka skarżącej), za wodę. Z wcześniejszych postępowań z wniosków skarżącej wynika, że podatniczka mieszka wspólnie z córką R. B. i jej małoletnimi córkami w nieruchomości przy [...]. Z powyższego dla organu podatkowego wynika, że skarżąca z córką wspólnie uczestniczą w utrzymywaniu nieruchomości, kosztach mediów itp. Ponadto, co najistotniejsze, nie ma żadnych podstaw, aby twierdzić, iż zobowiązania wobec innych podmiotów, takich jak banki, są ważniejsze od zobowiązań podatkowych i korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami publicznoprawnymi. Organ stwierdził, że nie zaprzecza, że w tej konkretnej sprawie można uznać, że umorzenie zaległości podatkowych jest uzasadnione ważnym interesem podatnika. Stwierdzenie istnienia przesłanki ważnego interesu podatnika nie nakłada jednak obowiązku umorzenia zaległości podatkowych, ale tylko zobowiązuje do rozważenia tej możliwości. Umorzenie zaległości podatkowych stosuje się w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza w razie znacznego ograniczenia możliwości płatniczych podatnika wskutek zaistnienia zdarzeń losowych lub niezależnych od podatnika. Naczelna zasada systemu podatkowego mówi o powszechności opodatkowania. Zatem wszystkie zwolnienia i ulgi podatkowe stanowią odstępstwo od tej zasady i winny być odzwierciedleniem wyjątkowego położenia podatnika i nie mogą prowadzić do jego uprzywilejowania kosztem innych podatników znajdujących się w podobnej sytuacji finansowej. Zastosowanie ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym. Wszelkie ulgi podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. W przypadku zastosowania ulgi należy uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej pomocy. Organ zaznaczył, że skarżąca otrzymywała już wcześniej pomoc w formie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości, a mianowicie za rok 2011 rata III i IV w kwocie [...]zł, za rok 2012 rata I, II, III i IV w kwocie [...]zł, za rok 2013 rata I, II, III i IV w kwocie [...]zł, za rok 2014 rata I i II w kwocie [...]zł, za rok 2015 rata I, II, III i IV w kwocie [...]zł, za rok 2017 rata I i II w kwocie [...]zł, za rok 2018 rata I i II w kwocie [...]zł. Organ wyjaśnił, że umorzenie zaległości podatkowych stanowi wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, powinno być stosowane w szczególnie uzasadnionych wypadkach i nie może mieć charakteru powtarzalnego. Z orzeczeń sądowych wynika, że zbyt szerokie i dowolne wykorzystywanie uprawnień w przyznawaniu ulg podatkowych doprowadziłoby do naruszenia dyscypliny podatkowej. Umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, musi być traktowane jako przywilej, a nie zaś jako prawo. Organy podatkowe zobowiązane są do równego traktowania podatników, pozostających w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Podatnik powinien tak układać bieg swoich interesów oraz podejmować takie decyzje finansowe, by pozwoliły mu na wywiązywanie się z ciążących na nim należności publicznoprawnych. Zauważyć należy, iż inni podatnicy znajdujący się również w trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej, wywiązują się ze swoich zobowiązań podatkowych w sposób należyty i terminowy, chociażby w systemach ratalnych, które zostały ustalone na ich wniosek i dostosowane zostają do ich bieżącej sytuacji. Organ wskazał, że przeprowadził postępowanie dowodowe mające na celu stwierdzenie istnienia w tym konkretnym przypadku ustawowych przesłanek do umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości. Umorzenie zaległości podatkowych, może nastąpić gdy w toku postępowania dowodowego zostanie stwierdzone istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego i w związku z tymi przesłankami uregulowanie zaległości podatkowych nie jest możliwe. Organ nie zaprzecza, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej (niskie źródło dochodu i wysokie koszty utrzymania), dlatego w roku 2018 wydał decyzję o umorzeniu zaległości w podatku od nieruchomości tj. I i II raty. Udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej umożliwia podatnikowi zmniejszenie zadłużenia, ale nie zdejmuje z niego obowiązku płacenia podatków. Organ podatkowy wydając kolejną decyzję o umorzeniu zaległości w podatku od nieruchomości musi brać pod uwagę, że niewątpliwie umorzenie zaległości stanowi wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, powinno być stosowane w szczególnie uzasadnionych wypadkach i nie może mieć charakteru powtarzalnego. Wszystkie elementy stanu faktycznego zostały wzięte pod uwagę, niemniej jednak ważny interes podatnika nie może być utożsamiany z uzyskaniem zmniejszenia obciążeń podatkowych, lecz powinien się wiązać z zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, nieprzewidywalnych zdarzeń losowych niezależnych od podatnika. Natomiast przesłanka interesu publicznego nakazuje mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, które mogą uzasadnić obciążenie społeczeństwa kosztami udzielonej podatnikowi pomocy. Wartością konstytucyjną jest bowiem obowiązek ponoszenia przez każdego członka społeczeństwa ciężarów i danin publicznych, w tym podatków. Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. podatniczka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym obszernie przedstawiła swoją sytuacją życiową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO wskazało, że na tle ustalonego stanu faktycznego, którego skarżąca nie kwestionowała w istocie nie zachodzi interes publiczny pomimo jego występowania po stronie skarżącej. Organ odwoławczy dostrzega pewną sprzeczność w postępowaniu skarżącej. Mianowicie o ile brak jest ustaleń co do zaległości w/w w regulowaniu rat kredytów bankowych (oceną SKO znacząco nadmiarowych w stosunku do osiąganych przychodów za co budżet Miasta i Gminy odpowiadać nie może) to oznacza to, iż w istocie skarżąca, jako pierwszoplanowe stawia zobowiązania cywilno-prawne a co do należności publicznoprawnych wnosi o ich umarzenie z powodu trudnej sytuacji w jakiej się znajduje. Postępowanie takie nie jest prawidłowe i nie zasługuje na aprobatę. Oczywiście nie ma normatywnie naznaczonych granic częstotliwości ubiegania się o ulgi podatkowe to jednak analizując sytuację skarżącej dostrzec można, iż jest w stanie spłacać znacznie większe zobowiązania z tytułu udzielonych kredytów czy pożyczek a nadto sytuacja w jakiej się znajduje nie ma cech zdarzenia nagłego, nieprzewidywalnego co powoduje, iż również w ocenie SKO nie zachodzi jakakolwiek przesłanka do zastosowania ulgi o najdalej idących skutkach finansowych dla budżetu miasta i gminy [...]. SKO wskazało, że w katalogu ulg podatkowych znajduje się jeszcze odroczenie terminu zapłaty zaległości podatkowej oraz rozłożenie tej zaległości na raty. W ocenie organu odwoławczego, to właśnie o te ulgi lub jedną z nich winna przede wszystkim ubiegać się skarżąca. Skarżąca, pismem z dnia [...] lipca 2019 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję organu odwoławczego wskazując, że w sprawie zachodzi interes podatnika, gdyż zagrożona jest jej egzystencja, a mianowicie brak pieniędzy na żywność, opał, środki czystości, ubiór. W ocenie skarżącej, decyzja organu jest dowolna, gdyż nie dostrzeżono jej trudnej sytuacji – ile pozostaje skarżącej na życie i opał po zapłaceniu zobowiązań. Skarżąca wskazała, że organ nie wspomniał o pozostałych jej zobowiązanych, poza ratą kredytu, spłatą karty kredytowej i odsetkami w koncie osobistym. Skarżąca wyjaśniła, że wcześniej płaciła podatek, ale następnie go podniesiono ze względu na przekwalifikowanie działki na budowlaną i zmieniła się jej sytuacja. Skarżąca wskazała, że spłaca kredyt konsolidacyjny z córką na remont domu. Skarżąca wyjaśniła też, że w jej sytuacji ani odroczenie ani rozłożenie na raty jej nie pomoże. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację Ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik, pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. wskazał, że sytuacja majątkowa i osobista skarżącej jest bardzo trudna i nie uległa zmianie od 2017 r. Stan zdrowotny skarżącej uniemożliwia jej podjęcie dodatkowej pracy i tym samym uzyskanie dodatkowych przychodów. Wysokość osiąganych przychodów przez skarżącą z tytułu renty nie pozwala jej na zapłacenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za rok 2018, bez narażenia siebie na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, co w konsekwencji oznacza ważny interes podatnika. Skarżąca na mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] korzystała z dobrodziejstwa umorzenia wobec niej zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości w roku 2017 i w roku 2018 przy niezmiennym stanie faktycznym, co wskazuje, iż decyzje organu I i II instancji w niniejszej sprawie cechuje pełna dowolność i arbitralność i czyni decyzje niesłusznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się umorzenia jej zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie [...]zł, tj. III i IV raty. Podstawą rozstrzygania w tym przedmiocie jest przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900, dalej: o.p.), zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Wskazać należy, że umorzenie zaległości podatkowej leży w zakresie uprawnień organu podatkowego, a nie obowiązku. Z tego względu przyznanie ulgi podatkowej odbywa się w ramach swobodnego uznania organu rozpatrującego stosowny wniosek. Oznacza to, że nawet w przypadku zaistnienia pozytywnych przesłanek umożliwiających umorzenie zaległości podatkowej (ważny interes podatnika lub interes publiczny), organ podatkowy nie ma obowiązku uwzględnienia wniosku podatnika i przyznania ulgi. Nie zwalnia to jednak organu podatkowego z obowiązku zebrania w sposób dokładny i wyczerpujący materiału dowodowego a następnie dokonania na jego podstawie oceny sytuacji skarżącego pod względem spełnienia przesłanek umożliwiających udzielenie ulgi podatkowej. Same zaś przesłanki - ważny interes podatnika i interes publiczny, mają charakter klauzul generalnych, których znaczenie pozostaje niedookreślone (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2018 r., sygn. akt: I GSK 1783/18, LEX nr 2550104). W ocenie Sądu, przeprowadzona przez organ analiza okoliczności sprawy uzasadniała podjęte rozstrzygnięcie. Organy dokonały analizy sytuacji materialnej i osobistej skarżącej w kontekście ustawowej przesłanki z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. "ważnego interesu podatnika". Zebrany materiał dowodowy oceniony został w sposób prawidłowy w kontekście art. 191 o.p. W szczególności dokonano ustalenia poziomu uzyskiwanych przez skarżącą dochodów oraz poziomu wszystkich koniecznych wydatków, a następnie na tej podstawie oceniono, czy skarżąca ma możliwości zapłaty zaległych należności. Następnie zestawiono interes podatnika z interesem społecznym i w tym kontekście poczyniono szerokie ustalenia poparte przepisami prawa oraz wyciągnięto właściwe wniosku, które następnie uzasadniono. Należy wskazać, że instytucja umorzenia zaległości podatkowych ukształtowana jest na zasadzie uznania administracyjnego w granicach kierunkowych dyrektyw wyboru określonych jako ważny interes podatnika lub interes publiczny. Uprawnienie organu do wydania decyzji uznaniowej, ogranicza kontrolę celowości i zasadności rozstrzygnięcia, nie zwalnia jednak Sądu kontrolującego legalność decyzji od obowiązku oceny, czy decyzję podjęto z uwzględnieniem przesłanek określonych w przepisie art. 67a o.p. Jest to przepis o charakterze wyjątkowym, dlatego też umorzenie zaległości podatkowych stosuje się w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza w razie znacznego ograniczenia możliwości płatniczych podatnika wskutek zaistnienia zdarzeń losowych lub niezależnych od podatnika. Przesłanki, w granicach których orzeka organ to: ważny interes podatnika lub interes publiczny. Pojęcia te są nieostre, co obliguje organ stosujący prawo do szczególnie wnikliwej ich oceny w świetle okoliczności konkretnej sprawy. Ocena ta, a zwłaszcza istnienie ważnego interesu podatnika, musi być dokonana w oparciu o obiektywne kryteria, zgodnie z powszechnie akceptowaną hierarchią wartości. Konieczne jest, aby znalazła ona należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. W celu ustalenia, czy postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, Sąd bada, czy w jego toku organy podatkowe zachowały rządzące nim, a określone w Ordynacji podatkowej zasady. I tak zgodnie z art. 122 o.p., w toku postępowania organy podatkowe zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W myśl art. 187 § 1 o.p. są one zobowiązane do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, bowiem tylko wówczas wysnute z analizy tego materiału wnioski będą pozostawały w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 191 o.p. Ustalenie przez organ, że istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający zastosowanie ulgi, stanowi jedynie konieczną przesłankę do rozważenia takiej możliwości, ale nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej dla podatnika. To do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia, przy czym co istotne na gruncie niniejszej sprawy w sytuacji odmowy organ powinien w sposób szczegółowy, wnikliwy, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz logiczny uzasadnić, dlaczego nie załatwił sprawy zgodnie wnioskiem strony (art. 210 § 4 o.p.). Nie powinno budzić wątpliwości, że ocena ta musi odnosić się do aktualnej sytuacji podatnika, tj. sytuacji istniejącej w dniu wydania decyzji. Przyznana organom podatkowym swoboda w rozstrzygnięciu nie oznacza zatem dowolności. Należy mieć na względzie, że umorzenie należności stanowi wyjątek od zasady równości i powszechności ponoszenia ciężarów publicznoprawnych, wynikającej z art. 84 Konstytucji RP. Jej zastosowanie oznacza rezygnację Skarbu Państwa (jednostki samorządu terytorialnego) z należnych wpływów do budżetu państwa (jednostki samorządu terytorialnego). W związku z powyższym, przesłanek zastosowania omawianej ulgi nie można interpretować w sposób rozszerzający, lecz przeciwnie – w sposób ścisły, zawężający zastosowanie tej instytucji jedynie do sytuacji szczególnych, a więc odbiegających od przyjętych standardów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt: I SA/Po 408/18). Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd w składzie orzekającym stwierdził w pierwszej kolejności, że organy w niniejszej sprawie trafnie zwróciły uwagę, że podatniczka wcześniej otrzymała już pomoc w formie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. Z treści decyzji organu I instancji wynika, że skarżąca skorzystała z umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za: rok 2011 rata III i IV w kwocie [...]zł, za rok 2012 rata I, II, III i IV w kwocie [...]zł, za rok 2013 rata I, II, III i IV w kwocie [...]zł, za rok 2014 rata I i II w kwocie [...]zł, za rok 2015 rata I, II, III i IV w kwocie [...]zł, za rok 2017 rata I i II w kwocie [...]zł i za rok 2018 rata I i II w kwocie [...]zł. Okoliczność tę należało ocenić jednak przez pryzmat przesłanki interesu publicznego (z art. 67a § 1 o.p.), przez którą należy rozumieć dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Okres umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za wcześniejsze okresy a także za I i II ratę za rok 2018, mógł powodować u skarżącej przeświadczenie, że w kolejnym okresie jest jej należne. Tak jednak w istocie nie jest, a każdy wniosek o umorzenie kolejnych należności należy rozpatrywać w kontekście wcześniej udzielonej pomocy i powszechnego obowiązku uiszczania podatków. Instytucja umorzenia zaległości podatkowych nie może bowiem być utożsamiana z instytucjami pomocy społecznej, stanowiącymi wsparcie dla osób o nią ubiegających się. Należy również zaznaczyć, że wsparcie ze strony państwa w postaci świadczeń z pomocy społecznej obwarowane jest konkretnymi kryteriami przyznawania tej pomocy, innymi aniżeli przesłanki umorzenia zaległości podatkowych. Umorzenia zaległości podatkowych nie można traktować, jako prostej konsekwencji złej sytuacji finansowej podatników. Zdaniem Sądu organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, a wydane decyzje odpowiadają prawu. Podnoszone przez skarżącą argumenty również nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim, zwrócić bowiem należy uwagę, że w roku podatkowym, którego dotyczy skarga, skarżąca uzyskała częściowe umorzenie zaległości podatkowych. Pozostała kwota podatku (tytułem III i IV raty) wynosi [...] zł, co oznacza, że przy poczynieniu przez skarżącą oszczędności rzędu niespełna [...] zł miesięcznie, byłaby w stanie kwotę tę pokryć. Przy dochodach skarżącej w kwocie [...]zł miesięcznie, wysokość zaległego podatku nie jest znaczna. Skarżąca nie wykazała więc, by faktycznie, zapłata powyższej kwoty zagrażała jej egzystencji. W treści skargi, skarżąca wyjaśniła przyczyny dla których zaciągnęła kredyt, wskazując, że był on potrzebny na niezbędny remont domu i spłaca go wraz z córką. Należy jednak mieć na względzie, że poza powyższym zobowiązaniem, z treści oświadczenia o stanie majątkowym skarżącej, wynika, że spłaca ona także kartę kredytową kwotą [...]zł miesięcznie (z załączonych potwierdzeń przelewów wynika natomiast, że kwota ta np. w czerwcu 2018 r. wyniosła aż [...] zł). Kwota przeznaczana na ten cel, w ocenie Sądu, w porównaniu do pozostałej w roku 2018 r. zaległości podatkowej, jawi się jako znaczna. Za trafną uznać więc należy uwagę organu, że podatnik powinien tak układać bieg swoich interesów oraz podejmować takie decyzje finansowe, by pozwoliły mu na wywiązywanie się z ciążących na nim należności publicznoprawnych. W rozpoznawanej sprawie natomiast nie sposób dostrzec by skarżąca, mając świadomość, że nie jest w stanie uzyskiwać większych dochodów, niż comiesięcznie otrzymywana emerytura, gospodarowała posiadanymi środkami uwzględniając fakt, że ciąży na niej zobowiązanie podatkowe. Z powyższych względów, twierdzenia pełnomocnika skarżącej, że skarżąca jest w trudnej sytuacji i sytuacja ta nie uległa zmianie od 2017 r., nie może spowodować uchylenia wydanej decyzji. Skarżąca winna bowiem uwzględniać w swoim budżecie domowym należność z tytułu podatku od nieruchomości jak każdy inny stały wydatek. Skarżąca natomiast konsekwentnie należność tą pomija, domagając się jej umorzenia. Nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, że skoro skarżąca na mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] korzystała z dobrodziejstwa umorzenia wobec niej zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości w roku 2017 i w roku 2018 przy niezmiennym stanie faktycznym, to decyzje organu I i II instancji w niniejszej sprawie cechuje pełna dowolność i arbitralność, czyniąc je niesłusznymi. Jak bowiem wynika z ustaleń organu, w roku 2017, skarżąca uzyskała umorzenie zaległości z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości, analogicznie jak w roku 2018. Słusznie także organ zaznaczył, że umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, musi być traktowane jako przywilej, a nie zaś jako prawo. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.