I SA/Po 654/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. i T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2010 r. wraz z odsetkami postanawia odrzucić skargę B. K. Pismem z dnia 9 marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiono skargę, oznaczając w niej jako stronę skarżącą B. K. i T. K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...], nr [...], odmawiającą B. K. i T. K. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. wraz z odsetkami (PIT-36). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu z dnia 7 kwietnia 2016 r skarżący zostali wezwani do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie, ewentualnie nadesłanie jej podpisanego odpisu. Odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony B. K. w dniu 25 kwietnia 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 20 akt sąd.), a T. K., za pośrednictwem dorosłego domownika, w dniu 29 kwietnia 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 27 akt sąd.). W terminie zakreślonym przez Sąd, skarżący - reprezentowani przez adwokata - uzupełnili brak formalny skargi, tj. przesłali podpisany egzemplarz skargi. Ponadto przesłali pełnomocnictwa oraz dowód uiszczenia wpisu od skargi. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy druków zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej B. K., za pośrednictwem dorosłego domownika, w dniu 3 lutego 2016 r. (k. 229 akt admin.), a skarżącemu T. K., za pośrednictwem pełnomocnika, w dniu 12 lutego 2016 r. (k. 228 akt adm.), natomiast skargę do WSA w Poznaniu, za pośrednictwem organu, oboje skarżący wnieśli wspólnie w dniu 9 marca 2016 r. (data nadania, stempel na kopercie, k. 5 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych powyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została skutecznie doręczona skarżącej, za pośrednictwem dorosłego domownika, w dniu 3 lutego 2016 r. (k. 229 akt admin.), zaś oddzielnie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 lutego 2016 r. (k. 228 akt adm.). Trzydziestodniowy termin do wniesienia do sądu skargi upływał zatem dla skarżącej z dniem 4 marca 2016 r., a dla skarżącego z dniem 14 marca 2016 r. Tymczasem skarżący wnieśli do WSA w Poznaniu, za pośrednictwem organu, sporządzoną wspólnie skargę dopiero w dniu 9 marca 2016 r. (data nadania, stempel na kopercie, k. 5 akt sąd.). Oznacza to więc, że skarga złożona przez skarżącą została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., albowiem, w ocenie Sądu, upłynął on bezskutecznie z dniem 9 marca 2016 r. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.