I SA/Po 66/26

Dnia 13 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Inspektor Transportu Drogowego orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji O. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 15 października 2024 r. o nałożeniu na A. S. - jako zarządzającą transportem w [...] P. M. i T. P. sp. j. w N. - kary pieniężnej w łącznej wysokości 700 zł. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej: "K.p.a.", - art. 4 pkt 22 lit. l, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm.), dalej: "u.t.d."; - Ip. 1.2 i 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d.; - art. 81 i art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251), dalej: "P.r.d."; - § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, co następuje. Stroną postępowania jest A. S. jako zarządzająca transportem w [...]. M. i T. P. sp. j. w N. . W dniu 1 sierpnia 2024 r. na autostradzie [...] kontroli poddano pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował S. F.. Po pierwsze, kierowca w toku kontroli nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Przejazd naczepy, która stanowi towar, mieści się w definicji transportu drogowego. W tym wypadku ciągniona przez ciągnik samochodowy naczepa stanowi ładunek/towar. Jak wynika z okazanego w toku kontroli dokumentu CMR, wykonywany przejazd nie był także przewozem na potrzeby własne, gdyż przewożono towar w postaci naczepy do jej odbiorcy. Stosownie do art. 4 pkt 2 u.t.d. międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy kraju. Przedmiotowy przejazd odbywał się z przekroczeniem granicy kraju, gdzie wiezionym towarem była naczepa marki [...]. W przepisach u.t.d. ani P.r.d. nie ma definicji towaru. Należy zatem przyjąć, że towarem może być ciągniona naczepa, w szczególności że w odwołaniu i wyjaśnieniach strona podkreśliła, że transport pojazdów jest przedmiotem jej działalności jako organizującego przejazd pośrednika. Okoliczność wykonywania transportu "na własnych kołach" czy też nie pozostaje bez znaczenia dla kwalifikacji prawnej skontrolowanego przejazdu. Gdyby przyjąć stanowisko strony, doszłoby do przyjęcia, że każdy przejazd z przekroczeniem granicy kraju pustą naczepą należałoby uznać za przewóz na potrzeby własne lub nie kwalifikować go w ogóle jako podlegający pod przepisy u.t.d. i P.r.d. przejazd. Tymczasem, zgodnie przepisami u.t.d., każdy przejazd pojazdu członowego, nawet "na pusto", stanowi transport drogowy albo niezarobkowy przewóz drogowy. W stwierdzonym stanie faktycznym nie doszło do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego, gdyż przewożono zakupiony za granicą towar do polskich odbiorców. W związku z powyższym należy uznać, że wykonywano międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W toku kontroli kierowca nie okazał kontrolującym wymaganego wypisu z licencji. Wyposażenie kierowcy w wypis z licencji było obowiązkiem strony. Stosownie do art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d. słusznie nałożono na stronę karę pieniężną określoną w zał. nr 4 lp. 1.2 u.t.d. w wysokości 500 zł. Po drugie, na żądanie kontrolującego do okazania przez kierowcę dokumentu potwierdzającego aktualne okresowe badania techniczne naczepy marki [...] o nr rej. [...] potwierdzającego jej zdatność do ruchu drogowego, kierowca okazał zagraniczny dowód rejestracyjny nr [...] Jego analiza wykazała, że ważność okresowego badania technicznego wyznaczono do kwietnia 2023 r. Kierowca podczas kontroli nie okazał innego dokumentu potwierdzającego aktualne okresowe badanie techniczne naczepy. Strona w postępowaniu nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o tym, że naczepa posiadała w dniu kontroli ważne okresowe badanie techniczne. Strona powinna była zatem przewozić naczepę na dostosowanej do tego lawecie, a nie ciągnąć ją jako części składowej pojazdu członowego poruszającego się po drogach publicznych. Stosownie do art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d. i lp. 15.1 zał. nr 4 do u.t.d. słusznie nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł. Łączna wysokość nałożonej kary pieniężnej na zarządzającą transportem A. S. wyniosła zatem 700 zł. W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy polegający na: a) błędnym uznaniu, że przejazd wykonywany 1 sierpnia 2024 r. był międzynarodowym transportem drogowym rzeczy, podczas gdy w pojeździe nie przewożono żadnych towarów, a jedynie nim kierowano i tym samym nieobligatoryjnym było okazywanie wypisu z licencji, w konsekwencji czego organ dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego; b) błędnym uznaniu, że na skarżącej ciążył obowiązek posiadania aktualnych badań technicznych, podczas gdy skarżąca nie jest właścicielem pojazdów, a jedynie zarządzała przedsiębiorstwem, które wykonywało na rzecz właścicieli pojazdów, tj. ciągnika samochodowego firmy PHU [...] K. S. [...] i naczepy firmie [...] PHU G. S. Z. usługę kierowania pojazdami; 2. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, w której istniały przesłanki do uchylenia tej decyzji; 3. art. 87 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 3 u.t.d. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przejazd wykonywany 1 sierpnia 2024 r. wypełniał znamiona definicji transportu drogowego i przewozu drogowego rzeczy, co rodziło obowiązek legitymowania się wypisem z licencji wspólnotowej, podczas gdy w pojeździe nie przewożono żadnych towarów, a jedynie nim kierowano i tym samym nieobligatoryjnym było okazywanie wypisu z licencji; 4. art. 3 w zw. z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L 300/72 z 14.11.2009), dalej: "rozporządzenie 1072/2009", przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przejazd wykonywany 1 sierpnia 2024 r. miał charakter międzynarodowego przewozu rzeczy, co rodziło obowiązek legitymowania się wypisem z licencji wspólnotowej, podczas gdy w pojedzie nie przewożono żadnych towarów, a także sam przewóz nie był wykonywany celem załadowania jakichkolwiek towarów w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia 1072/2009 i tym samym nie wymagał okazywania wypisu z licencji; 5. art. 81 ust. 1 P.r.d. przez błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca była odpowiedzialna za przedstawienie pojazdu, którym wykonywano przejazd 1 sierpnia 2024 r. do badania technicznego, podczas gdy podmiotem odpowiedzianym za przedstawienie pojazdu do badania technicznego pojazdu jest jego właściciel, którym skarżąca jako zarządzająca przedsiębiorstwem nigdy nie była. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w całości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd podziela argumenty organu zawarte w zaskarżonej decyzji. W związku z ich omówieniem powtarzanie ich byłoby zbędne. Organ nałożył na skarżącą jako zarządzającą transportem w [...] P. M. i T. P. sp. j. w N. karę pieniężną w łącznej wysokości 700 zł, z tego w wysokości 500 zł za nieokazania przez kierowcę wypisu z licencji i 200 zł za nieokazanie przez niego dokumentu potwierdzającego aktualne okresowe badania techniczne naczepy marki [...]. Skarżąca argumentuje, że przedmiotowy przejazd nie stanowił wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, gdyż w pojeździe nie przewożono żadnych towarów, a jedynie nim kierowano i tym samym nieobligatoryjnym było okazywanie wypisu z licencji, a ponadto że skarżąca nie była odpowiedzialna za przedstawienie pojazdu, którym wykonywano przejazd 1 sierpnia 2024 r. do badania technicznego, gdyż podmiotem odpowiedzianym za przedstawienie go do badania technicznego jest jego właściciel, którym skarżąca jako zarządzająca przedsiębiorstwem nigdy nie była. Odnośnie pierwszej kwestii, tj. czy przedmiotowy przejazd stanowił wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, należy podnieść, że z akt sprawy wynika, że oba pojazdy (tj. ciągnik samochodowy i naczepa) zostały przez firmę zagraniczną sprzedane w [...] dwóm nabywcom: ciągnik nabył K. S., a naczepę - G. S.. Pojazd członowy składający się z tego ciągnika i naczepy 1 sierpnia 2024 r. przemieszczał się z [...] do kraju, a skarżąca była zarządzającym transportem w [...] P. M. i T. P. sp. j. w N.. Co istotne, w aktach administracyjnych (k. [...]) znajduje się międzynarodowy samochodowy list przewozowy (CMR nr [...]) określający [...] P. M. i T. P. sp. j. w N. jako przewoźnika (poz. [...]) a ciągnik i naczepę jako rodzaj towaru (poz. [...]). Dla bytu prawnego umowy przewozu istotne jest wystawienie listu przewozowego i przyjęcie przez przewoźnika przesyłki do przewozu oraz podpisanie CMR przez nadawcę i przewoźnika, co w sprawie miało miejsce. Dowodem zawarcia umowy przewozu jest zatem potwierdzony przez przewoźnika list przewozowy (art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe; Dz. U. z 2024 r. poz. 1262 ze zm.). Transport drogowy to krajowy lub międzynarodowy transport drogowy (art. 4 pkt 3 u.t.d.), a międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy kraju (art. 4 pkt 2 u.t.d.). Podobnie, zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia 1072/2009, przewóz międzynarodowy oznacza przejazd pojazdu z ładunkiem, gdy miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdują się w dwóch różnych państwach członkowskich. Zasadne jest zatem stanowisko organu, że w ustalonym stanie faktycznym nastąpił międzynarodowy transport drogowy rzeczy, a przewożonym towarem (ładunkiem) była naczepa, gdyż był przewożona (tu: ciągniona) przez pojazd samochodowy (ciągnik). Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Skoro kierowca takiego dokumentu nie okazał, zasadnie nałożono na zarządzającego transportem (skarżącą A. S.), karę pieniężną w wysokości 500 zł na podstawie lp. 1.2 zał. nr 4 do u.t.d. Podobnie zasadnie nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 200 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem (tu: naczepą) nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (lp. 15.1 zał. nr 4 do u.t.d.). Właściciel pojazdu samochodowego lub przyczepy (i naczepy - zgodnie z art. 2 pkt 52 P.r.d.) jest obowiązany przedstawiać je do badania technicznego (art. 81 ust. 1 P.r.d.). Skarżąca nie była właścicielem naczepy nie posiadającej ważnego aktualnego badania technicznego, ale odpowiedzialność wynikająca z lp. 15.1 zał. nr 4 do u.t.d. jest powiązana z wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem (tu: naczepą) nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego, a nie z podmiotem obowiązanym do przedstawienia naczepy do takiego badania. Skarżąca, jako zarządzający transportem u przewoźnika, miała zatem obowiązek zweryfikować czy naczepa stanowiąca towar (ładunek), ale ciągniony na własnych kołach, ma ważne aktualne badanie techniczne potwierdzające jej zdatność do ruchu drogowego (por.: wyrok o sygn. akt II GSK 988/24 - dostępny na stronie internetowej publ. baza - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W myśl art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2 000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o którym mowa w ust. 2, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wraz z wagą naruszeń określa zał. nr 4 do u.t.d. Nie naruszono zatem wskazanych w skardze przepisów postępowania i prawa materialnego. Podjęto wszelkie konieczne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dano im stosowny wyraz w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji. Wobec tego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) oddalił skargę.