I SA/Po 672/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. P. i H. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W punkcie [...] petitum skargi z dnia [...] lutego 2015 r. wniesionej na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. skarżący zawarli wniosek o zawieszenie wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd skargi. W uzasadnieniu skargi nie zawarto żadnego uzasadnienia w przedmiocie zawartego w punkcie [...] petitum skargi wniosku. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. skarżący złożyli "wniosek o wstrzymanie wykonania z urzędu, a w przypadku braku podstaw o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji na wniosek podatnika". W piśmie tym wniesiono o wstrzymanie wykonania następujących decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.: - decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], - decyzji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], - decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanych powyżej decyzji zaznaczono, że ich ewentualne wykonanie spowoduje po stronie skarżących wystąpienie znacznej szkody w postaci uszczuplenia majątku osobistego, w związku z koniecznością zapłaty zobowiązań podatkowych, jak również spowoduje trudne, a wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki. Zaznaczono przy tym, iż skarżący nie są w stanie jednorazowo uregulować na wezwanie organu podatkowego kwot należności wynikających z wymienionych wyżej decyzji, a wszczęcie egzekucji i naliczanie dalszych opłat i odsetek spowoduje daleko idące pogorszenie ich sytuacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżących wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący mają zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy po pierwsze zauważyć, że skargą z dnia [...] lutego 2015 r. objęta jest jedynie wymieniona w rubrum niniejszego orzeczenia decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2015 r. W związku z czym przedmiotem wniosku w ramach postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego wniesieniem takiej skargi może być jedynie wstrzymanie wykonania decyzji, której to dotyczy skarga. W związku z powyższym w niniejszej sprawie Sąd rozpoznał wniosek skarżących o udzielenie im ochrony tymczasowej jedynie w zakresie w jakim dotyczył on decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Odnosząc się do powołanej przez skarżących argumentacji wskazać należy, że nie może ona wywrzeć zamierzonego rezultatu. Skarżący nie wskazali bowiem żadnych dowodów uzasadniających udzielenie im ochrony tymczasowej, ani okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia skarżących w tym zakresie są gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami mogącymi udowodnić bądź chociaż uprawdopodobnić, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji może w rzeczywistości dojść do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W aktach sprawy brak jest również na chwile obecną dokumentów takich chociażby jak złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy umożliwiających Sądowi dokonanie oceny sytuacji skarżących i ustalenie czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły przesłanki warunkujące udzielenie skarżącym ochrony tymczasowej. Mając zatem na względzie, że skarżący zaniechali wyczerpującego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którego przejawem jest brak wykazania w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to tym samym brak było podstaw do udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z ich oczekiwaniami. Zauważyć również należy, że sama wysokość należności publicznoprawnej nie przesądza o wystąpieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [tak: postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 1854/11, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.