I SA/Po 686/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] [...]. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 580,00 zł ( pięćset osiemdziesiąt złotych [...] ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w P. decyzją z 28 kwietnia 2017 r., nr [...] określił X. Limited" sp. k. z siedzibą w P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień oraz maj 2014 r. oraz orzekł o solidarnej odpowiedzialności X. Limited" z siedzibą na [...] (dalej: "skarżąca") oraz "F(1)" sp. z o.o. w likwidacji za wskazane powyżej zaległości X. Limited" sp. k. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. postanowieniem z 21 sierpnia 2017 r., nr [...] pozostawił bez rozpoznania odwołanie skarżącej wniesione od wymienionej na wstępie decyzji. Uzasadniając postanowienie wskazał, że odwołanie nie zostało sporządzone w języku polskim, jak również nie dołączono do niego dokumentów uprawniających A. A. (wnoszącą odwołanie) do działania w imieniu skarżącej. Mając powyższe na uwadze pismem z 19 czerwca 2017 r. wezwał skarżącą do usunięcia powyższych braków poprzez złożenie odwołania w języku polskim oraz przedłożenia dokumentów uprawniających A. A. do reprezentacji skarżącej. W wezwaniu zaznaczył również, że w przypadku udzielenia pełnomocnictwa osobie trzeciej należy przedłożyć pełnomocnictwo wraz z dowodem potwierdzającym uiszczenie opłaty skarbowej. Pouczono również, że niezastosowanie się do wezwania w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Pismem z 24 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył sporządzony przez tłumacza przysięgłego przekład odwołania, wypis zaświadczenia z cypryjskiego Rejestru Spółek o osobach wchodzących w skład zarządu skarżącej na dzień 23 stycznia 2014 r. wraz z tłumaczeniem, z którego w ocenie skarżącej wynika, że A. A. umocowana jest do występowania w imieniu skarżącej a także umowę spółki sporządzoną w języku angielskim. Pełnomocnik wskazał przy tym powołując się na § 112 umowy spółki, że odwołanie podpisane zostało przez jednego z członków zarządu skarżącej, tj. A. A., co zgodne jest z ustanowionym w spółce sposobem reprezentacji. Do omawianego pisma pełnomocnik skarżącej nie dołączył uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa, oraz uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa substytucyjnego, jak i wydruków dowodów opłat skarbowych. Przedmiotowe pełnomocnictwa wraz z dowodami uiszczenia opłat skarbowych zostały przesłane przy piśmie z 28 lipca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. zaznaczył, że w terminie otwartym do uzupełnienia braków odwołania skarżąca nie złożyła w języku polskim dokumentów, które wskazywałyby na sposób reprezentacji skarżącej. Brak przedłożenia w języku polskim odpowiednich dokumentów uniemożliwił ponadto zbadanie prawidłowości pełnomocnictwa udzielonego występującemu w sprawie pełnomocnikowi. Powyższego zagadnienia nie wyjaśnia dokument z 24 lipca 2017 r. (nadany 27 lipca 2017 r.), z którego wynika jedynie, że skarżąca posiada dwóch dyrektorów, tj. A. A. i A. M. oraz sekretarza F(2) Limited. Końcowo organ powołał się na postanowienia art. 169 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."). Pismem z 06 września 2017 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z 21 sierpnia 2017 r. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 169 § 1 O.p. poprzez: – błędne przyjęcie, że skarżąca nie wykonała wezwania z 19 czerwca 2017 r. do usunięcia braków formalnych odwołania, podczas gdy uczynił mu zadość w ustawowym terminie; – niewezwanie skarżącej do usunięcia braku formalnego pisma z 27 lipca 2017 r. w postaci przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą r. pr. B. B. oraz pełnomocnictwa substytucyjnego udzielnego adw. C. C. wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej i pozostawienia w związku z tym bez rozpatrzenia odwołania od decyzji; 2) art. 17 O.p. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy skarżąca nie jest podatnikiem, płatnikiem, inkasentem ani podmiotem wymienionym w art. 133 § 2 O.p., a jedynymi organami podatkowymi właściwymi do prowadzenia postępowań podatkowych w sprawie spółki są cypryjskie organy podatkowe; 3) art. 121 § 1 i art. 123 O.p. poprzez kierowane do zagranicznej spółki korespondencji sporządzonej w wyłącznie w języku polskim, obcym dla spółki; 4) § 9a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie właściwości organów podatkowych poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy skarżąca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, a polskie organy podatkowe są właściwe dla zagranicznych podatników podatku od towarów i usług wyłącznie w przypadku, gdy podmiot zagraniczny (skarżąca) posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, co nie ma miejsca w niniejszym przypadku; 5) art. 9 konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzonej w Strasburgu 25 stycznia 1988 r. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy wyłącznie właściwe do przeprowadzenia kontroli podatkowej i wydawania w tej mierze jakichkolwiek postanowień wobec skarżącej są organy cypryjskie, a organy polskie uprawnione są wyłącznie do uczestniczenia w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organy cypryjskie w charakterze obserwatora; 6) art. 1 ust. 2 lit. c) w zw. z art. 17 konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzonej w Strasburgu 25 stycznia 1988 r. poprzez jego niezastosowanie i niedoręczanie korespondencji adresowanej do skarżącej, mającej siedzibę za granicą za pośrednictwem zagranicznego organu podatkowego, lecz bezpośrednio przez organy polskie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. postanowieniem z 28 maja 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z 21 sierpnia 2017 r. W kontekście art. 168 § 1, 2 i 3 O.p. wyraził pogląd, że w sytuacji wniesienia odwołania w imieniu strony przez osobę, działającą jako jej pełnomocnik bez przedłożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu strony występuje brak formalny odwołania. Podtrzymał stanowisko, że w terminie otwartym do uzupełnienia braków odwołania nie zostały przedłożone sporządzone w języku polskim dokumenty, które wskazywałyby na sposób reprezentacji skarżącej. Powyższe pozbawiło organ podatkowy możliwości ustalenia czy odwołanie zostało wniesione przez osobę uprawnioną. Nieprzedłożenie w języku polskim stosownych dokumentów, uniemożliwiło również ustalenie prawidłowości umocowania występującego w sprawie pełnomocnika do działania w imieniu skarżącej. Pełnomocnik nie przedłożył dokumentów potwierdzających, że osoby udzielające mu pełnomocnictwa do wniesienia zażalenia są upoważnione do reprezentacji skarżącej. Przedstawiając przebieg postępowania zażaleniowego organ odwoławczy zaznaczył, że 19 października 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez złożenie wszelkich dokumentów (a w szczególności umowy spółki i statutu) potwierdzających, że osoby udzielające pełnomocnictwa są uprawnione do reprezentacji skarżącej. Z uwagi na nieuzupełnienie braków w terminie 05 grudnia 2017 r. wezwano skarżącą do podpisania zażalenia w terminie 7 dni oraz przedłożenia dokumentów, w szczególności umowy spółki oraz statutu (a nie wybranych fragmentów tych dokumentów, przetłumaczonych na język polski) potwierdzających, że osoby podpisujące zażalenie są upoważnione do reprezentowania spółki. Stosowne dokumenty wpłynęły do organu odwoławczego 16 stycznia 2018 r., a wraz z nimi złożono wniosek o przywrócenie terminu do ich przedłożenia. Żądanie skarżącej w tym zakresie zostało uwzględnione. Organ odwoławczy omówił postanowienia złożonej umowy spółki, z których wynika, że zarówno A. A. jak i A. M. byli upoważnieni do występowania w imieniu skarżącej. Zaznaczył jednak, że powyższe nie zmienia faktu, że w momencie wpływu odwołania od decyzji, jak i po wystosowaniu wezwania z 19 czerwca 2017 r. nie zostały złożone dokumenty wykazujące osoby upoważnione do reprezentacji skarżącej. Dokument dołączony do pisma z 24 lipca 2017 r. nie wskazywał bowiem, że osoba podpisująca odwołanie może działać w imieniu komplementariusza. Pismem z 12 lipca 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na postanowienie z 28 maja 2018 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. w który domagała się jego uchylenia w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu wydanym pierwszej instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: – art. 127 w zw. z art. 239 w zw. z art. 220 § 1 w zw. z art. 221 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania zażaleniowego polegające na nieuwzględnieniu przez organ stanu faktycznego i materiału dowodowego zebranego i aktualnego na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, w szczególności na nieuwzględnieniu okoliczności wykazania przez pełnomocnika spółki osób wchodzących w skład zarządu skarżącej oraz sposobu jej reprezentacji w toku postępowania zażaleniowego; – art. 169 § 1 O.p. polegające na błędnym uznaniu, że skarżąca nie wykonała wezwania z 19 czerwca 2017 r. do usunięcia braków formalnych odwołania, podczas gdy uczyniła mu zadość w toku postępowania; – art. 169 § 1 O.p. polegające na niewezwaniu skarżącej do usunięcia braku formalnego pisma z 27 lipca 2017 r. w postaci przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą r. pr. B. B. oraz pełnomocnictwa substytucyjnego udzielnego adw. C. C. wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej i pozostawienia w związku z tym odwołania bez rozpatrzenia; – art. 169 § 1 O.p. poprzez wezwanie skarżącej do usunięcia braku formalnego pisma z 27 lipca 2017 r. w postaci przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą r. pr. B. B. oraz pełnomocnictwa substytucyjnego udzielnego adw. C. C. wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej podczas gdy na dzień sporządzenia przedmiotowego wezwania brak ten nie wystąpił, gdyż skarżąca nie była reprezentowana przez pełnomocnika i odwołanie złożyła samodzielnie, stąd organ nie mógł wzywać do jego usunięcia; – art. 17 O.p. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy skarżąca nie jest podatnikiem, płatnikiem, inkasentem ani podmiotem wymienionym w art. 133 § 2 O.p., a jedynymi organami podatkowymi właściwymi do prowadzenia postępowań podatkowych w sprawie spółki są cypryjskie organy podatkowe; – art. 121 § 1 i art. 123 O.p. poprzez kierowane do zagranicznej spółki korespondencji sporządzonej w wyłącznie w języku polskim, obcym dla spółki; – § 9a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie właściwości organów podatkowych poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy skarżąca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, a polskie organy podatkowe są właściwe dla zagranicznych podatników podatku od towarów i usług wyłącznie w przypadku, gdy podmiot zagraniczny (skarżąca) posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, co nie ma miejsca w niniejszym przypadku; – art. 9 konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzonej w Strasburgu 25 stycznia 1988 r. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy wyłącznie właściwe do przeprowadzenia kontroli podatkowej i wydawania w tej mierze jakichkolwiek postanowień wobec skarżącej są organy cypryjskie, a organy polskie uprawnione są wyłącznie do uczestniczenia w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organy cypryjskie w charakterze obserwatora; – art. 1 ust. 2 lit. c) w zw. z art. 17 konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzonej w Strasburgu 25 stycznia 1988 r. poprzez jego niezastosowanie i niedoręczanie korespondencji adresowanej do skarżącej, mającej siedzibę za granicą za pośrednictwem zagranicznego organu podatkowego, lecz bezpośrednio przez organy polskie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z 28 maja 2018 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z 21 sierpnia 2017 r., nr [...] Mocą wskazanego ostatnio postanowienia pozostawiono bez rozpatrzenia odwołanie skarżącej od decyzji Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w P. z 28 kwietnia 2017 r., nr [...] Sąd stwierdził, że trafne są zarzuty naruszenia art. 169 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W wezwaniu z 19 czerwca 2017 r. skarżąca została zobowiązana do złożenia odwołania w języku polskim oraz przedłożenia dokumentów uprawniających wnoszącą odwołanie A. A. do występowania w jej imieniu. Literalne odczytanie treści wezwania nie daje podstaw do przyjęcia, że spółka została w istocie zobowiązana do przedłożenia sporządzonych w języku polskim dokumentów poświadczających uprawnienie osoby działającej w jej imieniu do jej reprezentacji. Mimo to złożono zaświadczenie z cypryjskiego Rejestru Spółek sporządzone na dzień 24 stycznia 2014 r. wraz z jego przysięgłym tłumaczeniem oraz sporządzony przez pełnomocnika przekład postanowień § 112 umowy skarżącej. Mając powyższe na uwadze sąd stwierdza, że skarżąca wywiązała się ze skierowanego do niej wezwania na skutek przedłożenia odwołania w języku polskim oraz przedłożenia dokumentów obrazujących sposób jej reprezentacji. Sąd zauważa również , że zamieszczone w wezwaniu z 19 czerwca 2017 r. żądanie przedłożenia pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej miało charakter warunkowy. Wezwanie to mogło się zaktualizować bowiem jedynie w razie działania za pośrednictwem pełnomocnika. Jednakże wezwanie do uzupełnienia braków formalnych nie może mieć charakteru warunkowego. Niedopuszczalne jest wzywanie o uzupełnienie braku ( tu braku dokumentu pełnomocnictwa), który nie występuje na danym etapie postępowania (z uwagi na fakt brak osoby pełnomocnika na tym etapie sprawy). Instytucja prawna uzupełnienia braków formalnych podania nie może antycypować mogących mieć miejsce braków formalnych. W opinii sądu w sytuacji udzielenia odpowiedzi na wezwanie z 19 czerwca 2017 r. przez pełnomocnika skarżącej połączonego z niezłożeniem dokumentu pełnomocnictwa organ winien wezwać samego pełnomocnika o złożenie tego dokumentu. Sąd zauważa ponadto , że także treść wystosowanego w postępowaniu zażaleniowym wezwania z 19 października 2017 r. nie pozwala na przyjęcie, że obowiązkiem pełnomocnika było złożenie sporządzonego przez tłumacza przysięgłego przekładu umowy zawiązującej skarżącą spółkę. W wezwaniu tym zwrócono się bowiem o przedłożenie wszelkich dokumentów (w szczególności umowy spółki i statutu) potwierdzających, że osoby udzielające pełnomocnictwa są upoważnione do reprezentacji skarżącej. W wezwaniu brak zastrzeżenia, że w przypadku dokumentów w języku obcym należy złożyć ich przekład sporządzony przez tłumacza przysięgłego. Również w adresowanym bezpośrednio do skarżącej wezwaniu z 05 grudnia 2018 r. zwrócono się m. in. o dostarczenie wszelkich dokumentów, w szczególności umowy spółki i statutu (a nie wybranych fragmentów tych dokumentów, przetłumaczonych na język polski) potwierdzających, że osoby, które podpisują zażalenie są upoważnione do reprezentacji skarżącej. W żadnym z wystosowanych wobec skarżącej jak i jej pełnomocnika wezwań nie wskazano wprost na obowiązek przedłożenia przysięgłego przekładu sporządzonych w języku obcym dokumentów stwierdzających sposób reprezentacji skarżącej. W ocenie sądu wskazane powyżej uchybienia organu polegające na nieprecyzyjnym wyrażeniu treści wezwania, w sposób nieodzwierciedlający precyzyjnie intencji organu świadczą o naruszeniu przepisów postępowania podatkowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Pozostawiając odwołanie bez rozpoznania organ postawił niejako skarżącej zarzut nieuzupełnienia braków formalnych, o których uzupełnienie w istocie nie wystąpił. Konkludując rozważania w powyższym sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie wydane w pierwszej instancji naruszają art. 169 § 1 O.p. Wydanie postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia nastąpiło przedwcześnie. Skoro pismo w kwestii usunięcia braków formalnych odwołania podpisał pełnomocnik, nie załączając jednocześnie dokumentu pełnomocnictwa, to organ winien był wezwać pełnomocnika do usunięcia tego braku wraz z wykazaniem umocowania osób, której udzieliły pełnomocnictwa, do działania w imieniu spółki. Z uwagi na aktualny stan sprawy, gdzie nie budzi już wątpliwości fakt wykazania przez pełnomocnika swojego umocowania oraz sposobu reprezentacji spółki obowiązkiem organu powtórnie rozpoznającego sprawę będzie przyjęcie, że w sposób skuteczny doszło do uzupełnienia braków formalnych wniesionego odwołania co winno skutkować jego merytorycznym rozpoznaniem. Sad podkreśla, że przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z 28 maja 2018 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z 21 sierpnia 2017 r., nr [...] w kwestii pozostawienia odwołania spółki bez rozpatrzenia. Wobec tego brak podstaw do dogłębnej oceny w tym postępowaniu zarzutów wykraczających poza tak wskazany przedmiot kontroli. Nie mniej sąd w tym zakresie skrótowo przedstawia następujące stanowisko. Bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 17 O.p. oraz § 9a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 122). Przepisy te nie znajdowały bowiem zastosowania w niniejszej sprawie, w której przepisem regulującym właściwość miejscową organu podatkowego był art. 17a O.p. Zgodnie z tym przepisem, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Sąd nie zgadza się także z zarzutem naruszenie art. 121 § 1 i art. 123 O.p. poprzez kierowane do zagranicznej spółki korespondencji sporządzonej w wyłącznie w języku polskim. Zgodnie z art. 27 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483 ze zm.), w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Przepis ten nie narusza praw mniejszości narodowych wynikających z ratyfikowanych umów międzynarodowych. Również w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 931) wskazuje się, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów skarżąca jako komplementariusz mogący ponosić w charakterze osoby trzeciej odpowiedzialność za zaległości podatkowe polskiej spółki komandytowej winna zdawać sobie sprawę z tego, że wszelka urzędowa korespondencja z polskim podmiotami wykonującymi zadania publiczne będzie prowadzona w języku polskim, a nie języku państwa jej siedziby. Wbrew stanowisku skarżącej w sprawie nie znajdowały zastosowania postanowienia art. 9 Konwencji z dnia 25 stycznia 1988 r. o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych (Dz. U. nr 141 poz. 913 ze zm.). Wskazany przepis dotyczy kontroli podatkowej za granicą, gdy tymczasem względem skarżącej nie prowadzono w ogóle kontroli podatkowej lecz wszczęto postępowanie podatkowe w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe X. Limited" sp. k. z siedzibą w P.. W sprawie nie naruszono również postanowień art. 1 ust. 2 lit. c) w zw. z art. 17 powołanej konwencji. Postępowanie w przedmiocie podatkowej odpowiedzialności osoby trzeciej nie mieści się w żadnym z podatków wskazanych w art. 2 ust. 1 Konwencji wyznaczających zakres jej stosowania. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postepowania sądowego składa się wpis od skargi w kwocie [...] zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...] zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).