I SA/Po 689/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] E. P. zaskarżył interpretację indywidualną wydaną w dniu [...] przez Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P., Nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując, iż skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem terminu. Zaznaczano także, iż postanowieniem z dnia [...], nr [...], organ odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do dokonania w/w czynności procesowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do treści art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten tryb dotyczy więc m.in. wydawanych przez organy podatkowe interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). Podkreślić także należy, iż przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia dwa warunki jej dopuszczalności: skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a niespełnienie choćby jednego z nich czyni skargę niedopuszczalną. Przenosząc powyższe rozważania natury prawnej na grunt badanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, iż Minister Finansów - działając przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. - wydał interpretację indywidualną w dniu [...]. Interpretacja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 73 akt adm.). Mając na względzie treść wyżej powołanego przepisu art. 52 § 3 P.p.s.a. skarżący w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej, tj. do [...] r. (piątek) powinien wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż skarżący nie spełnił tego warunku, ponieważ wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa [...] (data stempla pocztowego, k. 74 akt adm.), a więc z uchybieniem terminu. Podnieść również należy, iż wnioskiem z dnia [...], uzupełnionym w dniu [...], skarżący wystąpił do organu o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jednakże organ - postanowieniem z dnia [...], nr [...] (doręczonym w dniu [...]) - odmówił przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Z akt sprawy wynika, że postanowienie to nie zostało zaskarżone. W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane zostało po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a., a zatem jest bezskuteczne. Wobec powyższego skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, albowiem nie został w terminie wyczerpany tok instancji. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że w piśmie z dnia [...] E. P. oświadczył, iż "odstępuje od złożonej skargi". W pierwszej jednak kolejności Sąd zbadał warunki formalne dopuszczalności skargi i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.