I SA/Po 706/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2004r. do sierpnia 2005r. oraz październik 2005r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 31 sierpnia 2011 r. J. G., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], którą to organ I instancji określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2004r. do sierpnia 2005r. oraz październik 2005r. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż wykonanie decyzji doprowadziłoby do wyrządzenia jemu znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na transporcie drogowym. Podkreślił, że branża transportowa obecnie przechodzi olbrzymi kryzys, z czym związany jest spadek przychodów z tej działalności. Zdaniem skarżącego w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do zajęcia jego rachunku bankowego oraz zajęcia środków transportu, a to z kolei spowoduje konieczność zaprzestania prowadzenia przez niego działalności. Skarżący zaznaczył również, że jest jedynym żywicielem rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.) – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazany wyżej przepis jest wyjątkiem od generalnej zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Skarżący w złożonym wniosku powinien przedstawić okoliczności uzasadniające wstrzymanie przez Sąd wykonania decyzji. Należy podkreślić, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz stosownych dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. W ocenie Sądu skarżący nie przedstawił żadnych tez, twierdzeń ani nie przedłożył stosownych dokumentów, które przemawiałyby za uwzględnieniem wniosku. Skarżący nie powołał się na konkretne okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, choć to właśnie na nim, z mocy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., obowiązek taki spoczywał. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.