I SA/Po 711/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. M. P. (dalej jako skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], którą to organ I instancji określił skarżącemu w podatku od towarów i usług kwoty zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2005 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za listopad 2005 r. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że prowadzone wobec niego już trzeci rok postępowanie podatkowe w znaczący sposób ograniczyło jego możliwości zarobkowe. Skarżący zrezygnował z części taboru i zwolnił kierowców. Jego ruchomości zostały zabezpieczone w trakcie innych postępowań dotyczących podatku od towarów i usług za lata 2003-2005. Wskazał również, że nie ma zajętego tylko rachunku bankowego, który jest niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do zajęcia jego rachunku bankowego, a to z kolei uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej i pozbawi go środków do życia. Skarżący zaznaczył także, że ma na utrzymaniu żonę oraz uczące się dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.) – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazany wyżej przepis jest wyjątkiem od generalnej zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Skarżący w złożonym wniosku powinien przedstawić okoliczności uzasadniające wstrzymanie przez Sąd wykonania decyzji. Należy podkreślić, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz stosownych dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które przemawiałyby za uwzględnieniem wniosku. W szczególności nie przedstawił skonkretyzowanych danych obrazujących sytuację strony skarżącej, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, nie podano żadnych okoliczności pozwalających na ustalenie stanu majątkowego skarżącego, wysokości i rodzaju zobowiązań, kosztów utrzymania i wpływu ubytku finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonej decyzji na sytuację życiową wnioskodawcy. Nie jest wystarczające odwołanie się do bliżej nieskonkretyzowanych informacji o sytuacji materialnej skarżącego. Nie jest zadaniem Sądu zastępowanie strony w poszukiwaniu argumentów przemawiających za uwzględnieniem złożonego przez nią wniosku. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji postanowienia.