I SA/Po 711/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2019 I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 4.379 zł (cztery tysiące trzysta siedemdziesiąt dziewięć złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2019 r. w przedmiocie określenia [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej: spółka, skarżąca) zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2019 w kwocie [...]zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Skarżąca [...] stycznia 2019 roku złożyła [...]", w której wykazała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 i budowle o wartości [...] zł. W załączniku [...]" Spółka wykazała powierzchnię [...] m2 oraz [...] m2 do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 roku w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości. Postanowieniem z [...] marca 2019 r. Prezydent Miasta [...] wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia [...] sp. z o.o. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2019 za nieruchomość położoną w [...] przy ul [...] Decyzją z [...] marca 2019 r. Prezydent Miasta [...] określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2019 w kwocie [...]zł. Organ wskazał, że budynki o powierzchni [...] m2 podlegają zwolnieniu od roku 2017. Pozostała powierzchnia tj. [...] m2 to nowa powierzchna wykazana w załączniku do zwolnienia od 2019 r. Nowo powstała powierzchnia to hala produkcyjna po dokonanej rozbudowie budynku magazynowo-produkcyjnego z częścią socjalno-biurową. Hala ta została oddana do użytkowania decyzją z [...] sierpnia 2018 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ podatkowy w odniesieniu do powierzchni użytkowej [...] m wykazanej do zwolnienia od podatku od nieruchomości ustalił, że spółka spełniła warunki do uzyskania zwolnienia z § 4 uchwały, jednak nie spełniła warunków § 6 ust 1 "zwolnienie od podatku od nieruchomości ma charakter pomocy de minimis", ust 2 "pomoc de minimis, o której mowa w ust. 1 będzie udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 roku w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomoc\ de minimis (Dz. Urz. UE L 352/1 z 24.12.2013 )". Spółka złożyła dokumenty, zgodnie z którymi w bieżącym roku oraz dwóch poprzednich latach podmiot otrzymał pomoc de minimis w wysokości [...] zł. co stanowi [...] euro. Spółka poinformowała też, że nie otrzymała pomocy de minimis w rolnictwie i w rybołówstwie, jak również żadnej innej pomocy w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na pokrycie, których ma być przeznaczona pomoc de minimis. Tymczasem z systemu [...] wynika, że firma w grudniu 2017 r. uzyskała dotację z [...] w kwocie [...]zł. co stanowi [...] euro. Zdaniem organu z odpowiedzi podatnika wynika, że firma na te same koszty, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis otrzymał już inną pomoc gdzie intensywność pomocy wyniosła 45%. Jest to maksymalna intensywność dla województwa wielkopolskiego. W związku z powyższym organ uznał, że nie można udzielić już pomocy de minimis, a tym samym nie można udzielić zwolnienia z podatku od nieruchomości na rok 2019 na podstawie uchwały Rady Miejskiej [...] W odwołaniu strona podniosła naruszenie art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i przyjęcie wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu, że koszty, na jakie została przeznaczona dotacja sa tymi kosztami, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis oraz naruszenie § 6 Uchwaly Rady Miasta [...] nr [...] z [...] czerwca 2014 r poprzez przyjęcie, że spółka nie spełnia warunków uzyskania zwolnienia od podatku od nieruchomości na rok 2019. Strona zarzuca, że z uzasadnienia nie wynika, na jakich dowodach organ się oparł wydając zaskarżoną decyzję. Spółka wskazała, ze przedłożyła dokument, w którym są wyszczególnione dane o sposobie wykorzystania otrzymanej dotacji wraz z wyliczeniem intensywności pomocy do każdego rodzaju kosztu dofinansowanego z pomocy publicznej. Organ błędnie uznał, zdaniem strony, że wydatki, na pokrycie których spółka przeznaczyła dotację, są tymi samymi kosztami co podatek od nieruchomości. Dotacja została przeznaczona na budowę hali oraz zakup środków trwałych, obecnie zaś spółka ubiega się o zwolnienie od podatku od nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2019 r. utrzymało w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta [...] W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny oraz odpowiednie przepisy. Wskazał, że spółka na te same koszty, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis, otrzymała już inną pomoc, gdzie intensywność pomocy wyniosła 45%, a więc maksymalną intensywność dla województwa wielkopolskiego. Rozporządzeniem z dnia 30 czerwca 2014r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej na lata 2014 - 2020 Rada Ministrów określiła intensywność pomocy dla województwa wielkopolskiego, która wynosi 25%. intensywność pomocy regionalnej udzielonej małym lub średnim przedsiębiorcom, w rozumieniu ustalonym przez Komisję Europejską, z wyłączeniem nowych inwestycji o kosztach kwalifikowanych przekraczających [...], podwyższa się o 20 punktów procentowych brutto w przypadku małych przedsiębiorców, a takim jest spółka. Intensywność pomocy wynosi 45 % i jest to maksymalna intensywność dla województwa wielkopolskiego dla małych i średnich przedsiębiorców. Organ I instancji zasadnie uznał, iż wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji złożonej przez Spółkę i określił prawidłowo wysokość zobowiązania podatkowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest: a) § 1 ust. 1 pkt 1) Uchwały Rady Miejskiej [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 roku w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości (zwana dalej Uchwałą Rady Miejskiej [...] poprzez jego niezastosowanie i niezwolnienie od podatku od nieruchomości w sytuacji wystąpienia przesłanek do zwolnienia, b) § 6 ust. 1 i 2 Uchwały Rady Miejskiej [...] w związku z art. 5 pkt 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dni 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (zwane dalej rozporządzeniem nr 1407/2013) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest przyjęcie, że spółka [...] w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych otrzymała już pomoc państwa, gdzie intensywność pomocy wyniosła 45 %, w związku z czym nie spełnia warunków uzyskania zwolnienia z podatku od nieruchomości na rok 2019, podczas gdy pomoc otrzymana przez spółkę nie dotyczy tych samych kosztów kwalifikowalnych co pomoc, o którą ubiega się spółka w niniejszej sprawie; c) § 6 ust. 1 i 2 Uchwały Rady Miejskiej [...] w związku z art. 5 pkt 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dni 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja jest traktowana jako całość i nie można wydzielać poszczególnych kosztów i odrębnie rozpoznawać każdego wydatku, podczas gdy tylko część z otrzymanej pomocy została przeznaczona na budowę nieruchomości, a tym samym nie przekroczono progu dozwolonej intensywności pomocy; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (zwana dalej Ordynacją podatkową) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji; b) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, to jest niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym w szczególności poprzez nieustalenie katalogu kosztów kwalifikowanych objętych inwestycją prowadzoną przez skarżącą spółkę, nieustalenia wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, nieustalenia kosztów kwalifikowalnych wchodzących w skład kwoty stanowiącej podstawę ustalenia intensywności pomocy; c) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, to jest niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym w szczególności poprzez nieustalenie katalogu kosztów kwalifikowanych objętych inwestycją prowadzoną przez skarżącą spółkę, nieustalenia wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, nieustalenia kosztów kwalifikowalnych wchodzących w skład kwoty stanowiącej podstawę ustalenia intensywności pomocy; d) art. 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, to jest przyjęcie przez organ podatkowy , wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu, że: i) koszty, na jakie została przeznaczona otrzymana przez podatnika dotacja, są tymi samymi kosztami, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis, ii) intensywność otrzymanej przez podatnika pomocy w postaci dofinansowania wyniosła 45 %, podczas gdy tylko część z otrzymanej kwoty przeznaczona została na budowę hali. W uzasadnieniu rozwinęła argumentację zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Podstawę prawną wydanej przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z [...] marca 2019 r., określającej [...] Sp. z o.o. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2019, stanowił m.in. art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1455 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.) oraz uchwała Rady Miejskiej [...] [...] z [...] listopada 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości ([...] z [...] grudnia 2017 r., zwanej dalej uchwałą). Zakres przedmiotowy w podatku od nieruchomości został określony w art. 2 u.p.o.l. Zaś podmiotowy w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., który stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka [...], a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa [...] są obowiązane składać, w terminie do dnia [...] stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku. W sytuacji gdy organ kwestionuje zadeklarowany podatek, wszczyna postępowanie w celu określenia zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] marca 2019 r. określił skarżącej spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2019 w kwocie [...]zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zdaniem organów spółka nie spełniła warunków określonych w § 6 ust. 1 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z [...] czerwca 2014 r. Zgodnie z § 4 uchwały: 1. Warunkiem uzyskania przez podatnika zwolnienia, o którym mowa w § 1, jest: 1) brak zaległości z tytułu należności pieniężnych przypadających Miastu [...] lub jego jednostkom podległym na dzień złożenia deklaracji, w której podatnik wykazał przedmiot opodatkowania do zwolnienia, a w przypadku ich istnienia, uregulowanie tych zaległości niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 10 dni od dnia złożenia tej deklaracji w organie podatkowym; 2) niepozostawanie podatnika w stanie likwidacji lub upadłości; 3) nabycie budynku lub jego części od zbywcy niepowiązanego z nabywcą; 4) w przypadku nowo nabytych budynków lub ich części rozpoczęcie w nich własnej działalności gospodarczej nie później niż w ciągu 6 miesięcy od dnia nabycia, 5) w przypadku nowo wybudowanych budynków lub ich części rozpoczęcie w nich własnej działalności gospodarczej. 2. W celu potwierdzenia spełnienia warunków, o których mowa w ust. 1 podatnik składa: 1) oświadczenie o braku zaległości z tytułu należności pieniężnych przypadających Miastu [...] lub jego jednostkom podległym, z zastrzeżeniem, że w zakresie podatków i opłat samorządowych stanowiących w całości dochody Miasta [...] pobieranych przez urząd skarbowy, podatnik obowiązany jest przedłożyć zaświadczenie o niezaleganiu wystawione przez naczelnika urzędu skarbowego; 2) oświadczenie o niepozostawaniu w stanie likwidacji lub upadłości; 3) oświadczenie o braku powiązania podatnika ze zbywcą w przypadku zwolnienia, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 2 (oświadczenie takie składa każdy ze współwłaścicieli), 4) oświadczenie o dniu rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej w nowo nabytych budynkach lub ich częściach, w przypadku zwolnienia, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 2, 5) oświadczenie o dniu rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej w nowo wybudowanych budynkach lub ich częściach, w przypadku zwolnienia, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1. Wszystkie powyższe warunki zostały zdaniem organu przez skarżącą spełnione. W ocenie organu spółka nie spełniła warunku z § 6 ust. 1 i 2 uchwały, zgodnie z którymi zwolnienie od podatku od nieruchomości ma charakter pomocy de minimis (§1) i pomoc de minimis, o której mowa w ust. 1 będzie udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 roku w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352/1 z 24.12.2013, zwanego dalej rozporządzeniem), o czym stanowi § 6 ust. 2 uchwały. Organ uznał, że przedsiębiorca na te same koszty, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis, otrzymał już inną pomoc, gdzie intensywność pomocy wyniosła 45%, a zatem maksymalną intensywność dla województwa wielkopolskiego. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia, pomocy de minimis nie można łączyć z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych lub z pomocą państwa dla tego samego środka finansowania ryzyka, w przypadku gdyby taka kumulacja miała przekroczyć odpowiedni maksymalny poziom intensywności pomocy lub kwotę pomocy ustaloną pod kątem specyficznych uwarunkowań każdego przypadku w rozporządzeniu w sprawie wyłączeń grupowych lub w decyzji Komisji. Pomoc de minimis, której nie przyznano w odniesieniu do konkretnych kosztów kwalifikowalnych lub której nie można przypisać do takich kosztów, można łączyć z inną pomocą państwa przyznaną zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wyłączeń grupowych lub zgodnie z decyzją przyjętą przez Komisję. Dla niniejszej sprawy kluczowa jest zasada wskazująca na zakaz łączenia pomocy de minimis z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów. Wspór dotyczy kwestii, czy strona zastosowała zwolnienie od podatku od nieruchomości stanowiące pomoc de minimis w odniesieniu do tych samych kosztów. W ocenie Sądu zasadne są zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania w odniesieniu do oceny materiału dowodowego oraz uzasadnienia decyzji w zakresie wskazanego przedmiotu sporu.. Organ nie dokonał pełnej oceny zebranego materiału dowodowego, która powinna znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu organ odwoławczy, powołując podstawę prawną rozstrzygnięcia, nie odniósł się do zebranego materiału dowodowego w kontekście zarzutów odwołania. Nie uzasadnił stanowiska co do uznania tożsamości kosztów. Organ odwoławczy przytoczył przepisy i stwierdził, że zwolnienie od podatku od nieruchomości jest bezpośrednim skutkiem wybudowania nowego budynku przeznaczonego na utworzenie i powiększenie istniejącego przedsiębiorstwa i wykorzystywanie do prowadzenia własnej działalności gospodarczej, na co skarżąca uzyskała dotację, z której w części zrealizowała przedmiotową inwestycję. Zdaniem organu spółka na te same koszty, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis otrzymała już inną pomoc, gdzie intensywność pomocy wyniosła 45%, która jest maksymalną dla województwa wielkopolskiego. Organ jednak nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że wydatek dotyczący podatku od nieruchomości jest wydatkiem kwalifikowanym, na który strona otrzymała pomoc państwa, w sytuacji gdy w odwołaniu skarżąca zaprzeczyła, że pomoc w postaci dotacji obejmowała wydatek, który ma być objęty pomocą de minimis. Nie odniósł się również do wskazanego przez stronę wskaźnika intensywności faktycznie uzyskanej pomocy publicznej. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy winien dokonać ponownej analizy zebranego materiału dowodowego i w odniesieniu do niego rozpoznać możliwość otrzymania pomocy de minimis w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości, uzasadniając zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. decyzję. Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.) orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach (pkt II sentencji), Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.