I SA/Po 726/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi: "A" Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...) 2012r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wycofania z obiegu prawnego imiennych upoważnień do kontroli podatkowej w zakresie VAT postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Spółka nie uzasadniła wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie mógł być uwzględniony. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej: ppsa). Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. W świetle powyższego przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Jednakże nie każdy akt organu administracji ma charakter wykonalny. W szczególności zaś nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Taki właśnie charakter ma postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie, którego dotyczy rozpatrywany wniosek skarżącej Spółki. Utrzymuje ono w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wszczęcia postępowania podatkowego. Postanowienie to nie nakłada na jego adresata żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Skoro zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 ppsa (tak. m.in. postanowienia I SA/Po 641/12, III SA/Wa 3427/11, III SA/Wa 93/10). Sąd podkreśla, że z art. 61 § 3 ppsa wynika konieczność wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia w rzeczywistości okoliczności opisanych w tym przepisie. Spółka w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku. Brak zaś uzasadnienia wniosku w tym zakresie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. wyrok NSA FZ 65/04). W grę musi wchodzić szkoda (majątkowa a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (tak m.in. postanowienie NSA GZ 138/04). W niniejszej sprawie te okoliczności nie zachodzą. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.