I SA/Po 726/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości i w podatku rolnym postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 20 września 2021 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia) poprzez podpisanie skargi. Wezwanie wystosowane na podstawie wskazanego zarządzenia doręczono skarżącej na skutek podwójnego awizowania ze skutkiem na dzień 11 października 2021 r. Skarżąca do dnia wydania niniejszego postanowienia nie podpisała skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 57 § 1 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Według art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać: podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarżąca mimo doręczenia jej ze skutkiem prawnym na 11 października 2021 r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie uzupełniła tych braków w terminie do 18 listopada 2021 r. W sprawie znajduje więc zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd odrzuca skargę: gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W kontekście pisma skarżącej z 06 września 2021 r., w którym zawarto prośbę o niedostarczanie korespondencji przez okres trwania niezdolności do pracy należy wskazać, że na gruncie p.p.s.a. brak jest przepisów umożliwiających uwzględnienie tego rodzaju prośby. Jak stanowi bowiem art. 7 powołanego aktu, sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.