I SA/Po 726/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2024 oddala skargę. Burmistrz [...] wydał dla M. S. (dalej jako: "skarżący") oraz W. D. decyzję z dnia 17 stycznia 2024 r., nr [...], na łączne zobowiązanie pieniężne w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2024 r. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 kwietnia 2024 r., nr [...], uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Burmistrz [...] postanowieniem z 13 maja 2024 r., nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2024 r. Pismem z 06 czerwca 2024 r. skarżący przedłożył odpisy: projektu budowlanego domku letniskowego wraz z dokumentacją fotograficzną oraz rachunki za energię, wodę i śmieci. Jednocześnie wskazał, że podtrzymuje wszystkie wyjaśnienia i wnioski składane w odwołaniu od decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2024 r. Pismem z 07 czerwca 2024 r. Burmistrz [...] zwrócił się do Wydziału Gospodarki Odpadami w [...] o kserokopię deklaracji o wysokości opłaty za śmieci dla nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. Naczelnik Wydziału Gospodarki Odpadami udostępnił dokumentację dotyczącą nieruchomości położonej w K. ul. [...]. Postanowieniem z 04 lipca 2024 r. Burmistrz [...] wyznaczył na dzień 15 lipca 2024 r. oględziny budynków znajdujących się na działce nr [...] położonej w miejscowości K.. W dniu 16 lipca 2024 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęły informacje IN-1 M. S. i W. D. w związku z oględzinami budynków przeprowadzonych w dniu 15 lipca 2024 r. znajdujących się na działce nr [...] położonej w miejscowości K.. Pismem z 16 lipca 2024 r. skarżący skorygował powierzchnię budynku w informacji [...] Organ przyjął powierzchnię budynku podaną przez skarżącego. W dniu 01 sierpnia 2024 r. Burmistrz [...] zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] o udostępnienie za zgodność z oryginałem dokumentacji domku letniskowego położonego na działce nr [...] w miejscowości K., którego inwestorem był W. D.. W dniu 08 sierpnia 2024 r. Starosta [...] przekazał potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię projektu budowlanego dotyczącego rozbudowy budynku letniskowego, położonego w miejscowości K. na działce o nr ewid.[...] W aktach sprawy znajdują się m.in.: - wydruk z systemu informacji przestrzennej; - umowa z dnia 12.06.1997 r. częściowego zniesienia współużytkowania wieczystego gruntu i współwłasności budynków (Repertorium A nr [...]); - umowa darowizny sporządzona w formie aktu notarialnego (Repertorium A, nr [...] sporządzona w dniu 5.11.1998 r.), - wydruk z księgi wieczystej nr [...]; w księdze wieczystej ujawniono nieruchomość oznaczoną działką nr [...], położoną w K., będącą własnością Gminy [...], znajdującą się we współużytkowaniu wieczystym W. D. oraz skarżącego; ponadto ujawniono będący odrębną własnością: "domek wczasowy", - wniosek o udostępnienie danych z rejestru PESEL wraz z udostępnieniem danych; - informacja Burmistrza [...] z 20 lutego 2024 r., z której wynika, że działka nr [...] położona w obrębie ewidencyjnym K. w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Miasta i Gminy [...] wchodzi w skład terenu oznaczonego jako tereny sportu oraz tereny turystyki i rekreacji z zielenią urządzoną, obszar chronionego krajobrazu; - uproszczony wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka nr [...], położona w K. stanowi własność Gminy [...], jej współużytkownikami wieczystymi są W. D. ([...]) oraz skarżący ([...]); działka ma powierzchnię 0.0263 ha; stanowi inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem [...] - informacja z rejestru budynków, z której wynika, iż na ww. działce posadowione są "pozostałe budynki niemieszkalne", o pow. zabudowy 28m2 i 29m2 (razem 57m2), ich współwłaścicielami są W. D. ([...]) oraz skarżący ([...]); - kserokopia potwierdzona za zgodność z oryginałem projektu budowlanego dotyczącego rozbudowy budynku letniskowego nr [...], położonego w miejscowości K. na działce nr [...]; - informacja IN-1 skarżącego złożona w związku z oględzinami budynków przeprowadzonych w dniu 15 lipca 2024 r. znajdujących się na działce nr [...] położonej w miejscowości K.; -protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną z 15 lipca 2024 r.; - informacja z rejestru gruntów; - wypis z kartoteki budynków; - dokumenty dołączone przez skarżącego (informacja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, faktury za energię elektryczną i za wodę, projekt budowlany - rozbudowa domku letniskowego); - umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków; - umowa o świadczenie usługi kompleksowej (energia elektryczna); - deklaracja o wysokości opłaty dla właścicieli nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub inna nieruchomość wykorzystywana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe złożona w dniu 10.11.2023 r. przez skarżącego, która dotyczy nieruchomości położonej w K. ul. [...] (domek nr [...]), skarżący oświadcza, że na terenie ww. nieruchomości w części C niniejszej deklaracji znajduje się domek letniskowy (liczba 1) a ilość miesięcy korzystania z domku letniskowego to 8 miesięcy w roku. Burmistrz [...] decyzją z 30 sierpnia 2024 r., nr [...] ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości za rok 2024 w kwocie [...]zł od następujących przedmiotów opodatkowania: budynek pozostały "Budynek-domki letniskowe" o powierzchni 26,83m2 oraz gruntów pozostałych o powierzchni 207m2. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej jako: "O.p."), art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Z 2023 r., poz. 70 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l."), uchwałę Rady Miejskiej w [...] nr LVIII/714/2023 z dnia 15 października 2023 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2024 r. (dalej jako: "uchwała"). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków działka sklasyfikowana jest jako inne tereny zabudowane i oznaczone symbolem [...]. Zgodnie z kartoteką budynku budynek sklasyfikowany jest jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Charakter budynku potwierdza dokumentacja budowlana znajdująca się w aktach sprawy, jak również oględziny budynku. Organ I instancji podkreślił, że zbadał dokumentację budowlaną otrzymaną od Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] oraz zbadał okoliczności związane z faktycznym użytkowaniem. Budynek o powierzchni 26,83m2 zakwalifikowano jako dom letniskowy, w związku z tym opodatkowany został stawką podatkową przewidzianą w uchwale dla tego rodzaju obiektów, tj. stawką [...] zł/m2. Wobec powyższego łączna kwota zobowiązania podatkowego za rok 2024 wynosi łącznie [...] zł. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 121 § 1, art. 125 § 1, art.191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p, art. 1, 4, 6, 8, 16, 23 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej. Decyzja w sprawie Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej (2011/C 285/03) (Dz. U. UE C z dnia 29 września 2011 r.), art. 5 pkt 2a u.p.o.l., § 1 pkt 1a i pkt 1e uchwały, art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Burmistrz [...] postanowieniem z 27 września 2024 r., nr [...] sprostował oczywistą omyłkę w sentencji decyzji z 30 sierpnia 2024 r., w części ustalającej wysokość i terminy zapłaty rat: słowa - dotyczy raty II "płatna w terminie do 15.09.2024 r." zastąpić "płatna w terminie do 15.11.2024 r.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 22 października 2024 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO powołało przepisy art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1752 ze zm.). SKO podzieliło stanowisko, iż dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. SKO wskazało, że za budynki pozostałe należy uznać wszystkie budynki niemieszczące się w pojęciu budynków mieszkalnych i budynków związanych z działalnością gospodarczą. SKO zwróciło uwagę, że objęty postępowaniem budynek w decyzji organu podatkowego został opisany jako budynek pozostały - budynek letniskowy. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków działka oznaczona nr ewid.[...] w K. sklasyfikowana jest jako inne tereny zabudowane i oznaczone symbolem [...], co odpowiada dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. Dla budynku zlokalizowanego na ww. działce prowadzona jest ewidencja (kartoteka budynków), z której wynika, że na dzień 17.05.2024 r. ww. budynek sklasyfikowany był jako "pozostałe budynki niemieszkalne". SKO stwierdziło, że zgromadzone w sprawie dokumenty potwierdzają charakter budynku letniskowego. Z zawartej w aktach sprawy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 19 maja 1998 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę (rozbudowę) wynika, że na działce nr [...] w K. posadowiono budynek letniskowy. Charakter letniskowy budynku zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] w K. potwierdzają także inne dokumenty, w tym m.in. akt notarialny z dnia 5.11.1998 r., Repertorium A, nr [...]. W ocenie SKO zgromadzony materiał dowodowy upoważniał organ I instancji do jednoznacznego stwierdzenia, że należący do skarżącego budynek jest budynkiem letniskowym, a nie budynkiem mieszkalnym. Zasadnie zatem określając podatek zastosowano stawkę podatkową ustaloną w uchwale Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia 15 października 2023 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2024 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2023 poz. 9760) jak dla budynków pozostałych, tj. [...] zł (26,83 m2 x [...] zł = [...] zł). Prawidłowo także obliczono podatek od gruntów jako pozostałych i zastosowano w tym zakresie stawkę [...] zł. W skardze z dnia 14 listopada 2024 r. skarżący wniósł o przekazanie odpowiedzi na skargę, uwzględnienie skargi, skierowanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przypisanych. Zarzucił naruszenie: art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i nie dokonanie oceny pod względem sprawiedliwości społecznej rozpoznawanej sprawy i zastosowanych przepisów w stosunku do podatnika, art. 2a O.p. poprzez nie zastosowanie tego przepisu, art. 121 § 1 i art. 125 § O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego i nie wyjaśnienie wszelkich wątpliwości na korzyść strony skarżącej, art. 191 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie dokonał należytej oceny zebranych dowodów, co doprowadziło do niewłaściwego określenia podstawy opodatkowania i wysokości podatku i nie wskazania w oparciu, o jakie dowody uwzględnione przez organ zostały jego zdaniem udowodnione, że wskazana powierzchnia budynku mieszkalnego o pow. 26,83 m2 nie jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, - art. 194 § 3 O.p. poprzez nie zastosowanie tego przepisu i nie przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom urzędowym wymienionym w zaskarżonych decyzjach, - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy w uzasadnionej decyzji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, przyczyn dla których dowodom przedstawionym przez stronę odmówił wiarygodności, nie wskazania w oparciu, o jakie dowody uwzględnione przez organ zostały jego zdaniem udowodnione że wskazana powierzchnia części budynku mieszkalnego 26,38 m2 nie jest budynkiem mieszkalnym i powinna być opodatkowana nie jak dla budynków mieszkalnych a jak dla budynków pozostałych, co doprowadziło do niewłaściwego określenia stanu faktycznego i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego co do wysokości stawki podatku od 26,83 m2 powierzchni tego budynku, - art. 2, art. 4, art. 6, art. 8, art. 16, art. 23 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej. Decyzja w sprawie kodeksu dobrej praktyki administracyjnej (2011/C 285/03) (Dz.U.UE C z dnia 29 września 2011 r.) poprzez nie zastosowanie tych przepisów, - art. 5 pkt 2a u.p.o.l., poprzez niezastosowanie tego przepisu, - § 1 pkt 1a uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia 25 października 2023 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2024, poprzez niezastosowanie tego przepisu, - § 1 pkt 1e ww. uchwały poprzez zastosowanie tego przepisu, - zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem Konstytucji RP: art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1, ponieważ doszło do naruszenia zasady właściwej proporcjonalności wynikającej z art. 2 Konstytucji pomiędzy obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznoprawnych (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz zasady równego nakładania obowiązków podatkowych, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji), w wyniku nadmiernego obciążania finansowego odwołującego się podatkiem od nieruchomości, przez opodatkowanie jej najwyższymi stawkami podatku budynków kwalifikując je do "pozostałych", gdy powinien być zakwalifikowany do "budynków mieszkalnych". Ponadto w uzasadnieniu skarżący zarzucił cyt., "że zaskarżona decyzja obecnie ostateczna wypełnia normy prawa określone w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Stwierdza się nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną". W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o jej oddalenie. SKO wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z 30 sierpnia 2024 r. ustalającą skarżącemu podatek od nieruchomości za rok 2024 r. W ocenie organów należący do skarżącego domek letniskowy należało opodatkować stawką podatku od nieruchomości właściwą dla budynków pozostałych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Skarżący kwestionuje powyższe zapatrywanie, gdyż w jego ocenie budynek ten należy opodatkować stawką jak dla budynku mieszkalnego. Bezsporna pozostaje natomiast kwestia opodatkowania gruntu. Rację w sporze przyznać należy organom podatkowym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że wydana przez organ podatkowy decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, decyzja została wydana w trybie zwykłym. Jak wynika bowiem z akt sprawy decyzja Burmistrza [...] z dnia 17 stycznia 2024 r., nr [...] została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 12 kwietnia 2024 r. nr [...], a sprawa została przekazana temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W tych okolicznościach za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części. Podstawą opodatkowania gruntów jest ich powierzchnia, a budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Powyższa ustawa różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części. W art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określono górne granice stawek dla budynków mieszkalnych (lit. a), budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (lit. b), budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym (lit. c), budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń (lit. d) i budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (lit. e). Z punktu widzenia istoty sporu, kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przytoczonego ostatnio przepisu przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA" z 13 września 2018 r., sygn. akt II FSK 552/18, 23 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3391/16; 10 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2519/17; 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 2875/19, publ. na str. bazy CBOSA). W podobnych, jak w tej sprawie, okolicznościach faktycznych, NSA wprost wskazał, że decydujące znaczenie ma tutaj przypisanie budynkowi jako funkcji głównej – "dom letniskowy" (por. wyrok NSA z 18 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1245/20). Co prawda od zasady tej istnieją wyjątki wskazane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. wydanej w sprawie o sygn. II FPS 2/13, w której to wskazano, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych niejako wyjątkowych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez uprzedniej zmiany samej ewidencji, jednakże zdaniem składu orzekającego, okoliczności takie nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. wyrok NSA z 01 marca 2018 r., II FSK 458/16). Doniosłe znaczenie w sprawie ma fakt, że informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., II FSK 3108/12). Również w uchwale NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 stwierdzono, że biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku dla celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, u.p.o.l. nie uzależnia bowiem obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. Dopiero w przypadku braku takich informacji w ewidencji gruntów i budynków rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej. Wyjaśnić w tym miejscu dodatkowo należy, że uchwały NSA z 22 kwietnia 2002 r., FPK 17/01 i z 1 lipca 2002 r., FPK 3/02, stwierdzające, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, zostały podjęte w poprzednim stanie prawnym, to jest przed 1 stycznia 2003 r., kiedy to wprowadzono zmiany do u.p.o.l. ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683). Również w aktualnym orzecznictwie NSA dotyczącym opodatkowania budynków letniskowych akcentuje się zasadę związania organu podatkowego zapisami ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 29 maja 2020 r., II FSK 2876/19, wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., II FSK 2875/19, wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., II FSK 717/18). W konsekwencji powyższego z uwagi na związanie zapisami ewidencji gruntów i budynków organy podatkowe nie były zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia i wykazania okoliczności związanych z faktycznym sposobem użytkowania spornego budynku. Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń organu pierwszej instancji wynika zaś, że dla budynku zlokalizowanego na działce oznaczonej nr ewid.[...] prowadzona jest ewidencja (kartoteka budynków), z której wynika, że na dzień 17 maja 2024 r. ww. budynek sklasyfikowany był jako "pozostałe budynki niemieszkalne". W konsekwencji opodatkowując wskazany budynek prawidłowo zastosowano stawkę podatku właściwą dla budynków pozostałych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Opodatkowanie spornego budynku stawką właściwą dla budynków mieszkalnych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) powołanego ostatnio aktu było niemożliwe z uwagi na jego klasyfikację dokonaną w zapisach kartoteki budynków. Podkreślić ponadto należy, że również pozostałe zgromadzone w aktach sprawy dokumenty potwierdzają charakter budynku letniskowego. Z zawartej w aktach sprawy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 19 maja 1998 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę (rozbudowę) wynika, że na działce nr [...] w K. posadowiono budynek letniskowy. Charakter letniskowy budynku zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] w K. potwierdzają także inne dokumenty, w tym m.in. akt notarialny z 05 listopada 1998 r. Rep. A nr [...]. Ponadto w ocenie Sądu również pozostałe ustalenia w sprawie przemawiają za tym stanowiskiem, a mianowicie z treści złożonej przez skarżącego deklaracji z 10 listopada 2023 r. o wysokości opłaty dla właścicieli nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub inna nieruchomość wykorzystywana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe skarżący zadeklarował, że z nieruchomości będzie korzystał w okresie 8 miesięcy (por. k. nr [...] akt adm.), co istotne deklaracja ta nie została przez skarżącego zmieniona. Podkreślić także należy, że skarżący składając ww. deklarację jako adres zamieszkania wskazał Ś., ul. [...]. Ponadto skarżący składając informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych (na druku IN-1) za każdym razem wskazywał adres zamieszkania Ś., ul. [...], a nie adres spornego budynku. Również w trakcie toczącego się postępowania wymiarowego skarżący posługiwał się ww. adresem zamieszkania (t.j. Ś., ul. [...]), a nie adresem spornego budynku. Tym samym trudno przyjąć, że budynek letniskowy wykorzystywany jest przez skarżącego i jego rodzinę w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych. W ocenie Sądu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy upoważniał zatem organy obu instancji do zastosowania stawki podatkowej jak dla budynków pozostałych. Za niezasługujące na uwzględnienie Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, które uzasadniałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Organy prawidłowo bowiem rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy w sprawie, wywiodły z niego spójne i logiczne wnioski, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Podkreślić również należy, że wydanie przez organ rozstrzygnięcia zgodnego z prawem materialnym nie może być poczytywane za naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego wyrażonych w ar. 121 § 1 i art. 125 § 1 O.p. Za bezpodstawny należało uznać także zarzut naruszenia art. 194 § 3 O.p. Podkreślić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił także, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym. Za bezpodstawny należy również uznać zarzut naruszenia art. 2a O.p. Regulacja art. 2a O.p. jest możliwa do zastosowania w sytuacji niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, mających charakter obiektywny. Nie stanowią takowych sytuacje, w których organ dokonuje wykładni przepisu, ustalając sposób jego rozumienia w sposób niekorzystny dla podatnika. Za bezpodstawne należy uznać również zarzuty naruszenia powołanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP, gdyż organy wydały zaskarżone decyzje na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia powołanych przez skarżącego przepisów Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, gdyż zaskarżona decyzja ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Nadto, wskazać należy, że Europejski Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej jest to niewiążący akt przyjęty przez Parlament Europejski, mający charakter zaleceń, zawierający zasady określające stosunki między instytucjami/urzędnikami unijnymi a jednostkami (osoby fizyczne i prawne). Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła tego rodzaju wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.