I SA/Po 727/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2010 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz [...] kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] r., nr [...], orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A. K. (dalej także jako: "podatnik", "strona" lub "skarżący"), członka zarządu X. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: "spółka"), za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2010 r. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że przeprowadzone w spółce postępowanie kontrolne m.in. w zakresie podatku od towarów i usług za 2010 r. wykazało nieprawidłowości, w efekcie czego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] r., nr [...], określił X. Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. Decyzja ta została doręczona spółce w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."). W związku z niewniesieniem odwołania powyższa decyzja stała się ostateczna. Ustalono, że spółka nie dopełniła ciążących na niej obowiązków podatkowych i nie wpłaciła na konto urzędu skarbowego podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2010 r., wynikającego z powyższej decyzji, w łącznej kwocie [...]zł. Na stwierdzone zaległości podatkowe wystawione zostały tytuły wykonawcze o nr [...] za okres V-VIII/2010 i o nr [...] za okres IX-XII/2010. Postępowanie egzekucyjne nie zostało jednak wszczęte, gdyż organ egzekucyjny ustalił, że pod adresem wskazanym w ewidencji, tj. w P. przy ul. [...], spółka nie prowadziła działalności, a jednocześnie nie udało się ustalić jej innego adresu. W związku z tym, organ egzekucyjny zwrócił wierzycielowi tytuły wykonawcze. W następstwie powyższego w dniu 10 marca 2015 r. wszczęto postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A. K. za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę. A. K. pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki od dnia [...] r. do dnia [...] r., a zatem był on członkiem zarządu w okresie, w którym powstały przedmiotowe zaległości podatkowe. Zdaniem organu wobec braku ziszczenia się przesłanek określonych w art. 116 O.p., pozwalających na wyłączenie jego odpowiedzialności, odpowiada on za zaległości podatkowe spółki. Podatnik w toku prowadzonego wobec niego postępowania nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części, nie zgłosił we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości spółki. Podjęte względem spółki czynności egzekucyjne okazały się bezskuteczne, gdyż spółka zarówno pod wskazanym w rejestrze KRS adresem siedziby (P. , ul. [...]), jak i adresem miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (P. , ul. [...]) nie istnieje. W związku z tym organ egzekucyjny zwrócił wierzycielowi tytuły wykonawcze. Organ zaznaczył, że spółka nie wywiązała się z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, w związku z czym było wobec niej prowadzone postępowanie egzekucyjne przez Dyrektora ZUS w P. obejmujące m.in. zaległości za okresy: V/2011, IX,XII/2011 i I,II/2012. Także składane przez spółkę sprawozdania finansowe i zeznania podatkowe CIT-8 wskazywały, że na jej złą sytuację finansową (w 2010 r. spółka wykazała minimalny zysk, w latach 2011 i 2012 r. wykazała stratę). Kwestionując powyższą decyzję w odwołaniu podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie art. 121 i art. 122 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności stwierdził, że w odniesieniu do zaległości podatkowych powstałych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2010 r. "na skutek wszczęcia w dniu 30 czerwca 2015 r. postępowania przygotowawczego nr [...] o przestępstwo skarbowe, o którym strona została powiadomiona w dniu 06 lipca 2015 r. (pismo doręczono spółce w dniu 21 lipca 2015 r. w trybie art. 151 O.p.) - nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych". Z powyższego wywiedziono, że wskazane zobowiązania podatkowe są nadal wymagalne, a to oznacza, że można orzekać o solidarnej odpowiedzialności podatnika za zaległości z tego tytułu. W zakresie meritum organ podniósł, że A. K. pełnił funkcję prezesa zarządu spółki w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., a więc w czasie, gdy upływały terminy płatności przedmiotowych zaległości podatkowych spółki. W zakresie drugiej z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, jaką jest bezskuteczność egzekucji, wskazano, że prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do zaspokojenia roszczeń jej wierzycieli. Wystawione tytuły wykonawcze obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2010 r. zostały zwrócone wierzycielowi, a postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte, bowiem z ustaleń organu egzekucyjnego wynika, że pod adresem wskazanym w ewidencji tj. w P. przy ul. [...] spółka nie prowadzi działalności. Jednocześnie organ I instancji uznał, że egzekucja okazała się bezskuteczna, albowiem przeciwko spółce została przeprowadzona egzekucja z wniosku wierzyciela, tj. ZUS w P., która zakończyła się wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. postanowień z dnia 5 września 2014 r., nr [...] oraz z dnia 11 kwietnia 2014 r., nr [...], o umorzeniu postępowania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie ziściła się żadna z przesłanek egzoneracyjnych, która wyłączyłaby odpowiedzialność podatnika za przedmiotowe zaległości podatkowe spółki. W tym kontekście organ wyjaśnił, że podatnik nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., jak i nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości. Odwołując się do przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm. - dalej w skrócie: "P.u.n."), organ II instancji podniósł, że dłużnik jest obowiązany złożyć stosowny wniosek nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym zaprzestano płacenia długów lub majątek spółki nie wystarczał na zaspokojenie długów. Dokonując analizy zgromadzonego materiału stwierdzono, że pierwsze symptomy problemów finansowych spółki pojawiły się już w 2010 r. kiedy to spółka zaprzestała regulować swoje należności z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych. W kolejnych latach zaległości spółki wzrastały. Zdaniem organu, właściwy czas do zgłoszenia wniosku o upadłość spółki nastąpił nie później niż z końcem czerwca 2010 r. Stwierdzono bowiem, że wówczas spółka zalegała z zapłatą zobowiązań w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do maja 2010 r. Zaznaczono, że w okresie od czerwca do grudnia 2010 r. spółka dodatkowo wygenerowała zaległość podatkową w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r., a we wrześniu 2011 r. nie uiściła należnych zaliczek jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń oraz w maju, wrześniu i grudniu 2011 r. zaprzestała regulowania wszelkich składek wobec ZUS. Ponadto stwierdzono, że fakt cofnięcia przez G. Sp.j. M. G., M. G. w P. wniosku z dnia 28 stycznia 2010 r. o ogłoszenie upadłości spółki, konsekwencją czego było wydanie przez Sąd Rejonowy w P. postanowienia z dnia 31 marca 2010 r., o sygn. akt [...], o umorzeniu postępowania z tego wniosku, pozostaje bez wpływu na ocenę zadłużenia i czasu właściwego do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, gdyż posiadała ona liczne inne wymagalne zobowiązania, których nie regulowała w terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. K., wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa poprzez wydanie decyzji potwierdzającej nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, tj. decyzji stwierdzającej, iż kierowana przez skarżącego spółka posiadała w 2010 r. zaległości podatkowe w opłacaniu podatku VAT i że odpowiedzialność finansową za to ponosi skarżący; 2) art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej w skrócie: "K.p.a.") poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do obciążenia skarżącego zobowiązaniem podatkowym za rzekome zaległości spółki przy jednoczesnym zaniechaniu przez organ dochodzenia tychże zaległości od spółki, obecnego zarządu spółki oraz zaniechaniu ustalenia wielkości i miejsca przechowywania majątku spółki na dzień wydania decyzji; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieustalenie przez organ jednoznacznie wszystkich okoliczności sprawy (niezależnie od ich wpływu na istotę rozstrzygnięcia) w szczególności: a) nie zbadania dowodów i nie uwzględnienia wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego na okoliczność ustalenia majątku spółki oraz przesłuchania osób obecnie tym majątkiem władających; b) nie ustalenia powodów zaniechania przez organ przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na obecny zarząd spółki oraz powodów zaniechania ustalenia aktualnego majątku spółki celem zaspokojenia roszczeń podatkowych, w sytuacji gdy spółka istnieje i jest prowadzona przez nowy zarząd; c) potwierdzenia nieprawdy przez wydającego decyzję o podjęciu czynności zmierzających do ustalenia mienia spółki (za wyjątkiem zapytania w tym zakresie skierowanego do skarżącego); d) rażące naruszenie prawa poprzez zaniechanie czynności i bezkrytyczne przyjęcie założenia przez organ I instancji i podtrzymanie tej tezy przez Dyrektora Izby Skarbowej, że egzekucja z majątku spółki będzie nieskuteczna, bo organ I instancji powziął wiedzę, że wcześniej egzekucja prowadzona przez ZUS była również nieskuteczna; e) nie zbadania faktycznego stanu rozliczeń z tytułu VAT spółki za 2010 r. w świetle złożonych deklaracji podatkowych VAT i nie podważonej przez organ kwoty podatku VAT pozostającej do przeniesienia na kolejne okresy rozliczeniowe; f) nie zbadania poprawności ustalenia zobowiązania podatkowego VAT ustalonego na podstawie nieuzasadnionej żadnymi racjonalnymi argumentami jednostronnej decyzji organu w miejsce przewidywanej prawem weryfikacji dokumentów rozliczeniowych i ustalenia stanu faktycznego wymagalności podatku; g) niezgodnego ze stanem faktycznym oparcia się przez Dyrektora Izby Skarbowej na twierdzeniu organu I instancji, że spółka nie płaciła podatku VAT w 2010 r. wskazując ten fakt jako zaległość podatkową, podczas gdy zgodnie ze stanem faktycznym spółka nie była zobowiązana do płacenia podatku VAT, gdyż posiadała nadwyżkę podatkową do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy; h) przyjęcie błędnego założenia przez organy obu instancji, że skarżący ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki za 2010 r. w sytuacji, gdy zobowiązania te zostały wyliczone przez organ kontrolny dopiero w maju 2014 r., tj. kiedy to skarżący przestał pełnić funkcję członka zarządu spółki i nie miał żadnego wpływu na czynności kontrolne organu podatkowego - w szczególności w zakresie inicjatywy dowodowej; i) zaniechanie czynności dowodowych w zakresie zapoznania się z aktami sądowymi Sądu Rejonowego w P., o sygn. akt [...] i przesłuchania tymczasowego Nadzorcy Sądowego na okoliczność poprawności prowadzenia spółki przez zarząd w 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga analizowana według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Tytułem wstępu należy zaznaczyć, że na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, nie będąc przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Uwzględniając powyższe Sąd z urzędu zbadał kwestię przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do listopada 2010 r. przedawnia się z końcem 2015 r., a za grudzień 2010 r. z ostatnim dniem 2016 r. Zaskarżona decyzja została natomiast wydana w dniu [...] r., a więc już po upływie terminu przedawnienia (z wyjątkiem miesiąca grudnia 2010 r.). Aby zatem możliwe było przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe, musi ono istnieć. Tak więc mimo braku zarzutów skargi w tym zakresie, Sąd z urzędu zbadał kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego i na podstawie analizy akt sprawy stwierdził, że zachodzą uzasadnione wątpliwości, co do skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego spółce. Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowych powstałych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2010 r. "na skutek wszczęcia w dniu 30 czerwca 2015 r. postępowania przygotowawczego nr [...] o przestępstwo skarbowe, o którym strona została powiadomiona w dniu 06 lipca 2015 r. (pismo doręczono spółce w dniu 21 lipca 2015 r. w trybie art. 151 O.p.)" (str. 5 decyzji – k. 319 akt podatkowych). Z treści powołanego przez organ pisma z dnia 6 lipca 2015 r. wynika jednoznacznie, że podstawą jego wydania był przepis art. 70c O.p. (k. 169 akt podatkowych.), zgodnie z którym organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Organ odwoławczy podał, że przesyłka zawierająca powyższe pismo została skierowana do strony, tymczasem stroną w niniejszym postępowaniu jest skarżący A. K., a pismo jest zaadresowane do X. Sp. z o.o. na adres: ul [...], [...] (k. 168 akt podatkowych). Ubocznie Sąd zauważa, że adresat powyższej korespondencji zarówno w nagłówku pisma, jak i na kopercie został wadliwie oznaczony jako "X. Sp. z o.o.". Co istotniejsze organ I instancji kierując rzeczoną korespondencję do spółki X. na adres: ul [...], [...] dysponował wówczas wiedzą, że pod tym adresem spółka X. nie ma już siedziby. Wynika to jednoznacznie z pisma z dnia 3 września 2014 r. tego samego organu - działającego jako egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., który zwracając wierzycielowi tytuły wykonawcze podał, że zawierają one wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Jako powód zwrotu podano brak prowadzenia przez spółkę działalności pod wskazanym w tytule adresem. Jednocześnie podniesiono, że poczynione przez organ czynności celem ustalenia aktualnego adresu siedziby lub miejsca prowadzenia działalności przez dłużnika nie przyniosły pozytywnego rezultatu. Organ egzekucyjny wskazał przy tym, że " (...) Prezes spółki odbiera korespondencje awizowaną tylko w Urzędzie Pocztowym." (k. 101 akt podatkowych). Na powyższe pismo Dyrektor Izby Skarbowej powołał się w zaskarżonej decyzji (str. 3 decyzji – k.320 akt podatkowych). Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec A. K. w badanej sprawie organ I instancji posiadał wiedzę, że spółka X. nie prowadzi działalności, ani nie ma już siedziby pod adresem: ul. [...], [...]. Mimo posiadania powyższych jednoznacznych informacji o tym, że spółka nie posiada siedziby pod adresem, którym dysponują organy podatkowe, wspomniana wyżej korespondencja z dnia 6 lipca 2015 r., zawierająca pismo wydane na podstawie art. 70c O.p., informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia m.in. zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2010 r., została nadana w dniu 6 lipca 2015 r. przez organ I instancji do spółki na adres: ul. [...], [...], a następnie uznano ją za doręczoną spółce w dniu 21 lipca 2015 r., w trybie doręczenia zastępczego, na podstawie art. 150 O.p. Zgodnie z art. 151a O.p., w brzmieniu obowiązującym w 2015 r., jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Z akt kontrolowanej sprawy nie wynika jednak, aby organy podatkowe podjęły jakiekolwiek działania w celu ustalenia miejsca prowadzenia działalności przez spółkę X. w 2015 r., na co wskazuje powyższy przepis. Organ I instancji skierował korespondencję do spółki na adres ujawniony w KRS, zupełnie pomijając posiadane przez siebie informacje, że spółka pod tym adresem nie ma już siedziby. Jednocześnie organ nie uwzględnił okoliczności wynikającej z pisma organu egzekucyjnego z dnia 3 września 2014 r., a mianowicie, że "(...) Prezes spółki odbiera korespondencje awizowaną tylko w Urzędzie Pocztowym." Istotnym w sprawie jest, że organ wiedział wówczas, że A. K. w dniu [...] r. sprzedał wszystkie udziały spółki X. spółce W. i został odwołany z funkcji prezesa tej pierwszej spółki. W ocenie Sądu, zachodzą zatem uzasadnione wątpliwości, co do skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia wobec spółki X.. Sąd uznaje bowiem za niewłaściwe doręczenie tej spółce pisma z dnia 6 lipca 2015 r., na adres: ul [...], [...], pod którym organ z góry wiedział, że będzie ono nieskuteczne (nieefektywne). Tym samym co najmniej wątpliwym jest, czy w sprawie doszło do skutecznego zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Opisane doręczenie może bowiem nie pociągać za sobą konsekwencji procesowych w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, czy doszło do skutecznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania karno-skarbowego wobec ówczesnego członka zarządu spółki, którym od dnia 30 lipca 2013 r. był M. T., a o której to okoliczności organy posiadały wiedzę co najmniej od września 2014 r., tj. z postanowienia organu egzekucyjnego, który z uwagi na brak możliwości ustalenia adresu siedziby spółki lub miejsca prowadzenia przez nią działalności zwrócił tytuły egzekucyjne, obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2010 r. (k.101 akt podatkowych). Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby w jakikolwiek sposób o wszczęciu postępowania karno-skarbowego został powiadomiony skarżący A. K.. Za wprowadzający w błąd uznać należy zawarty w decyzji organu odwoławczego zwrot: "strona została powiadomiona w dniu 06 lipca 2015 r." o wszczęciu w dniu 30 czerwca 2015 r. postępowania przygotowawczego o przestępstwo skarbowe. Tymczasem w myśl art. 210 § 4 O.p. decyzja powinna zawierać wskazanie faktów, a zatem w tym zakresie powinna być bardzo precyzyjna i zrozumiała dla stron postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że Dyrektor Izby Skarbowej naruszył przepisy prawa procesowego, albowiem przedwcześnie uznał (nie dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego), że doszło do skutecznego doręczenia spółce pisma z dnia 6 lipca 2015 r., na podstawie art. 150 O.p., a w konsekwencji do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organu II instancji będzie zbadanie i wykazanie, czy spółka została skutecznie zawiadomiona, w świetle art. 151a O.p., o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2010 r. Jeżeli zostanie ustalone, że doręczenie korespondencji z dnia 6 lipca 2015 r., na które powołuje się organ II instancji, nie było skuteczne wówczas konieczne będzie zweryfikowanie akt, czy w sprawie została podjęta jakakolwiek inna czynność procesowa, mocą której bieg terminu przedawnienia został zawieszony lub przerwany. Stwierdzenie natomiast, że w sprawie nie wystąpiło żadne zdarzenie, które spowodowało zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia, o którym spółka X. została skutecznie zawiadomiona, będzie powodowało konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania. Wobec ujawnionych powyżej uchybień i konieczności ustalenia, czy w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, za przedwczesne uznać należy odnoszenie się przez Sąd do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego sformułowanych w skardze. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych, obejmujących zwrot wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł, orzeczono, jak w pkt II sentencji wyroku, w oparciu o treść art. 200 P.p.s.a.