I SA/Po 738/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok oddala skargę. Burmistrz Miasta i Gminy P. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., na podstawie m.in. art. 21 § 1 ust.. 2, art. 47 § 1, w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p."), art. 1-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 – dalej: "u.p.o.l."), art. 1 - 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1892 – dalej: "u.p.r."), uchwały Rady Miejskiej Gminy P. Nr [...] z dnia [...] października 2016 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz określenia zwolnień z podatku od nieruchomości na 2017 r. ustalił [...] i [...] (dalej: podatnicy, strona, skarżący) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. w kwocie [...] W uzasadnieniu organ przedstawiając przebieg postępowania wyjaśnił, że podatnicy są współwłaścicielami działek rolnych o następujących nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] położonymi w [...] o łącznej powierzchni [...], w tym sklasyfikowanych następująco: [...] ha fiz.; ŁV - [...] ha fiz.; LVI - [...] ha fiz. oraz W - [...] ha fiz. Ponadto podatnicy są współwłaścicielami dwóch działek o nr [...] oraz [...] położonych w miejscowości G., które z dniem [...] czerwca 2014 r. posiadają oznaczenie K - czyli użytki kopalne. Pismem z dnia [...] października 2017 r. organ wezwał podatników w charakterze strony do podania informacji w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej na działkach nr [...] oraz [...] w [...], wskazania czy w stosunku do w/w działek została wydana decyzja o rekultywacji i czy udzielona im jako przedsiębiorcom koncesja przez Marszałka Województwa W. z [...] września 2014 r. jest nadal aktualna. Podatnicy do dnia wydania decyzji nie współpracowali z organem podatkowym, tak więc organ ten, we własnym zakresie zebrał następujący materiał dowodowy: 1. Wypisy z ewidencji gruntów i budynków Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dla działek będących w posiadaniu podatników, 2. Kopia decyzji Marszałka Województwa W. z [...] września 2014 r. o udzieleniu Przedsiębiorcom [...] i [...] "[...]" s.c. [...] [...] ul. [...] koncesji na wydobywanie kopalin ze złoża naturalnego "[...]" w miejscowości G. w granicach działek o numerach [...] oraz [...] w [...] do dnia [...] grudnia 2063 r., 3. Wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej o prowadzeniu działalności gospodarczej przez [...] jako [...] "[...]" [...] m.in. na terenie [...] - [...], 4. Wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej o prowadzeniu działalności gospodarczej przez [...] jako [...] P.P.U.H. "[...]" Sortownia [...] Wspólnik spółki cywilnej "[...]", 5. Kopie Informacji dotyczących opłat za wydobytą kopalinę złożoną przez "[...]" [...] za I półrocze 2014 r. z [...] lipca 2014 r. oraz za II półrocze 2014 r. z [...] stycznia 2015 r.; 6. Kopia Informacji dotycząca opłaty za wydobytą kopalinę złożona przez "[...]" [...] I półrocze 2015 r. z [...] stycznia 2016 r. oraz 2 kopie decyzji Marszałka W. odpowiednio z [...] października 2015 r. oraz [...] lipca 2016 r. ustalająca opłatę eksploatacyjną za I i II półrocze 2015 r., 7. Kopia Informacji dotycząca opłaty za wydobytą kopalinę złożona przez "[...]" [...] za I półrocze 2016 r. z [...] lipca 2016 r. oraz za II półrocze 2016 r. z [...] stycznia 2017 r. oraz 2 kopie decyzji Marszałka W. odpowiednio z [...] listopada 2016 r. oraz [...] marca 2017 r. ustalająca opłatę eksploatacyjną za I i II półrocze 2015 r., 8. Kopia Informacji dotycząca opłaty za wydobytą kopalinę złożona przez "[...]" [...] za I półrocze 2017 r. z [...] czerwca 2017 r., 9. Wydruki z rejestru opłat eksploatacyjnych prowadzonej przez tut. organ podatkowy za lata 2015-2017 o wpłatach opłat eksploatacyjnych przez "[...]" [...], 10. Pismo od Marszałka Województwa W. z [...] listopada 2017 r., iż udzielona koncesja z [...] września 2014 r. jest nadal aktualna, 11. Pismo ze Starostwa Powiatowego z [...] listopada 2017 r., iż nie została wydana decyzja o zakończeniu rekultywacji na dz. nr [...] oraz [...] w [...]. Na podstawie powyższych dowodów, któremu organ dał wiarę, ustalono następujący stan faktyczny: 1. Działki nr [...] oraz [...] oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków jako K - użytki kopalne, podlegają podatkowi od nieruchomości, niezależnie od tego jaki jest stan faktyczny na tych działkach, a czego organ podatkowy nie może zmieniać we własnym zakresie, ponieważ nie posiada takich kompetencji a przede wszystkim uprawnień. 2. Podatnikom działającym jako przedsiębiorcy [...] i [...] "[...]" s.c. [...] [...] ul. [...] udzielono koncesji na wydobywanie kopalin ze złoża naturalnego "[...]" w miejscowości [...] w granicach działek o numerach [...] oraz [...] w [...] do [...] grudnia 2063 r. 3. Na działkach nr [...] oraz [...] w [...] prowadzona jest przez podatników działalność gospodarcza. 4. Oboje podatnicy, zarówno [...] jak również [...] wpisani są w CEDG jako prowadzący działalność gospodarczą w [...]. Wpis ten jest nadal aktualny. W zakresie działalności, wymieniono tam prowadzenie m.in. działalności w [...] - [...]. 5. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, podatnicy jako przedsiębiorcy składają Informacje dotyczące opłat za wydobycie kopalin lub zostaje im to ustalone w decyzjach wydawanych przez Marszałka Województwa W., poczynając za wydobycie od 2014 roku aż po I półrocze 2017 r. Za II półrocze 2017 r. Informacja ta musi być złożona do [...] stycznia 2018 r. 6. Koncesja udzielona przez Marszałka Województwa W. na wydobywanie kopalin ze złoża naturalnego "[...]" w miejscowości G. w granicach działek o numerach [...] oraz [...] w [...] do [...] grudnia 2063 r. jest nadal aktualna. 7. W stosunku do działek o nr [...] oraz [...] nie została wydana decyzja o zakończeniu rekultywacji przez Starostwo Powiatowe w P.. Reasumując organ stwierdził, że w sprawie istotnym jest prowadzenie działalności gospodarczej przez podatników w zakresie wydobycia kopalin ze złoża naturalnego, na co otrzymali stosowną koncesję, ważną do [...] grudnia 2063 r. Odnośnie działek to nie nastąpiła zmiana w rejestrze gruntów w zakresie klasyfikacji gruntów, które nadal figurują jako użytki kopalne - K. W stosunku do działek nie została wydana decyzja o zakończeniu rekultywacji. Z uwagi na powyższe w zakresie opodatkowania działki nr [...] oraz [...] oznaczonej jako kopaliny należy zastosować stawkę zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., czyli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał, że oprócz wydobycia kopalin to etapem procesu górniczego jest również rekultywacja terenów poeksploatacyjnych. Oznacza to, że do czasu jej zakończenia, grunty należy opodatkować podatkiem od nieruchomości według właśnie stawki najwyższej. Zdaniem organu grunt, na który wydano koncesję o wydobywaniu kopalin, jest tak długo związany z prowadzoną działalnością gospodarczą dopóki nie nastąpi rekultywacja i nie zostanie wydana decyzja o zakończeniu rekultywacji i nie zostanie zmieniona klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków przez stosowny i uprawniony do tego organ administracji publicznej. Jak wynika z informacji przesłanej przez Starostwo Powiatowe w P. nie została wydana decyzja o zakończeniu rekultywacji na dz. nr [...] oraz [...] w [...]. W odwołaniu, wniesionym z zachowaniem terminu (z uwagi na treść art. 213 § 5 O.p. w związku z wydaniem postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji), podatnicy domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji (z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji) zarzucając jej naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności przepisów art. art. 122 O.p. i art. 187 O.p. oraz art. 121 O.p. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego. Podatnicy podnieśli przy tym, że część gruntów opodatkowanych podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem najwyższej stawki nie znajdowała się w ich posiadaniu, gdyż została wydzierżawiona przy czym dzierżawca nie wykorzystuje przedmiotu dzierżawy do prowadzenia działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO podkreśliło, że łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę - ust. 2. W przedmiotowej sprawie nie zostało wykazane, że gospodarstwo rolne na wspólnych gruntach prowadzi jeden z podatników podczas gdy skądinąd (koncesja, dane CEIDG) wiadomo, że oboje prowadzą działalność gospodarczą na gruntach działek [...] i [...] w [...]. W tym stanie rzeczy skierowanie decyzji do obojga współwłaścicieli nie stanowi wady podważającej prawidłowość decyzji. Odnośnie podatku od nieruchomości, SKO podzieliło stanowisko organu I instancji w kwestii prawnopodatkowej kwalifikacji gruntów działek sklasyfikowanych jako użytki kopalne. Grunty o symbolu "K" nie stanowią żadnej z ww. kategorii, należą bowiem do grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. O zastosowaniu najwyższej stawki podatkowej przesądza natomiast sam fakt pozostawania gruntów w posiadaniu przedsiębiorców (jakimi niewątpliwie byli w roku podatkowym odwołujący). Organ wskazał, że - w świetle przepisów kodeksu cywilnego - właściciel gruntu, będący zarazem samoistnym posiadaczem tegoż gruntu - nie traci statusu posiadacza poprzez oddanie terenu w dzierżawę innej osobie (art. 337 kodeksu cywilnego). Dla kwalifikacji przedmiotowego gruntu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne, by na jego obszarze prowadzono efektywne wydobycie kopalin. Samo sklasyfikowanie terenu jako kopalnego dowodzi, że jest to obszar związany ze złożem i niezbędny do jego eksploatacji. Trzeba też pamiętać, że działalność górnicza przebiega w trzech etapach: I etap obejmuje czynności przygotowawcze np. wytyczenie obszaru poszczególnych pól, zgromadzenie i ew. zainstalowanie sprzętu, zdjęcie wierzchniej warstwy ziemi, II etap to efektywne wydobycie danego materiału (np. żwiru), a III to rekultywacja terenu. Pozostawienie terenów poeksploatacyjnych własnemu losowi w sytuacji, gdy grunt nadal pozostaje własnością przedsiębiorcy nie oznacza ustania związku gruntu z działalnością gospodarczą. Stosowanie przez cały czas najwyższej stawki podatkowej może być w tych okolicznościach uznane za przejaw motywacyjnej funkcji podatku: przedsiębiorca, który korzystał z terenu doprowadzając do jego degradacji, jest poprzez wysoką daninę zmuszony do przeprowadzenia właściwej rekultywacji w celu uzyskania innej klasyfikacji gruntu i związanej z tym zmiany zasad opodatkowania. W skardze z dnia [...] sierpnia 2018 r. skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] grudnia 2017 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów procesowego: - art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, - art. 191 § 1 w zw. z art. 122 oraz 187 § 1 O.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów. W obszernej argumentacji skargi skarżący wyjaśnili, że nie podnosili wcześniej okoliczności dzierżawy przedmiotowych nieruchomości, bowiem nie wiedzieli, iż może to mieć wpływ na wynik postępowania. Następnie skarżący podnieśli, że nie zgadzają się z insynuacjami organu I instancji, jakoby działki gruntu objęte zaskarżoną decyzją nie zostały w znacznej części wydzierżawione. Nieruchomości te bowiem zostały faktycznie wydzierżawione i służą celom rolniczym (hodowla ryb). Podkreślili, że działki te stanowią przedmiot dzierżawy począwszy od 2004 r., zaś okoliczność ta powinna być znana organowi podatkowemu, gdyż znalazła ona odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków. Z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego według stanu z dnia [...] lutego 2014 r. wprost wynika bowiem, iż dzierżawa spornych działek ma miejsce już od 2004 r. Co prawda umowa początkowo została sporządzona na okres 10 lat, jednak następnie została zawarta kolejna umowa. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący załączyli egzemplarz umowy dzierżawy oraz wspomnianego wypisu z rejestru gruntów. W ocenie skarżących część nieruchomości objęta umową dzierżawy nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg najwyższych stawek, jest bowiem wykorzystywana na cele rolnicze (hodowla ryb). Zdaniem skarżących, ustalając w niniejszej sprawie stan faktyczny organy pominęły okoliczność opisywaną powyżej, choć miały możliwość dowiedzenia się o niej z dostępnych im rejestrów. Co więcej, organy nie ustaliły również celu ww. dzierżawy. Pomimo wymienionych uchybień organy próbują jednak przerzucić odpowiedzialność za ten stan rzeczy wyłącznie na podatników. Skarżący wskazali, że złoża znajdujące się na przedmiotowych działkach gruntu zostały całkowicie wyeksploatowane oraz zrekultywowane w kierunku wodnym. Do chwili obecnej przez Starostę [...] nie została jednak wydana decyzja w przedmiocie zakończenia rekultywacji z przyczyn leżących po stronie Burmistrza Miasta i Gminy P.. Pierwotna decyzja Starosty [...] z [...] maja 2015 r. ustaliła rekultywację ww. działek w kierunku rolnym. W lutym 2017 r. skarżący wystąpili do Starosty [...] z wnioskiem o zmianę decyzji ustalającej rolny kierunek rekultywacji na kierunek wodny. Zmiana decyzji ustalającej kierunek rekultywacji wymaga uzyskania pozytywnej opinii Burmistrza U.M.iG. P.. Burmistrz U.M.iG. P., mimo wyznaczenia w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Gminy P. wodnego kierunku rekultywacji działek należących do skarżących, postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. zaopiniował negatywnie zmianę kierunku rekultywacji. Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie do SKO w P., które postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. uchyliło zaskarżone rozstrzygniecie Burmistrza Miasta i Gminy P.. Dopiero wydanie przez Starostę [...] decyzji zmieniającej decyzję z [...] maja 2015 r. umożliwi skarżącym wystąpienie do tegoż organu z wnioskiem o wydanie decyzji o zakończeniu rekultywacji. Nie sposób nie odnieść wrażenia, że wydanie przez Burmistrza U.M.i G. P. negatywnej opinii w rzeczonej sprawie miało na celu zagwarantowanie sobie wyższych wpływów z tytułu podatku od nieruchomości. Na marginesie, w tym miejscu skarżący poinformowali, że w chwili obecnej eksploatacja obywa się zaledwie na powierzchni [...] m2. Skarżący podnieśli, iż koncesja wyznaczyła obszar i teren górniczy o pow. [...] m2, natomiast w decyzji najwyższą stawką podatku objęto pow. [...] m2, a zatem teren o [...] m2 większy niż to było w ogóle hipotetycznie dopuszczalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem procesowym z dnia [...] września 2018 r. skarżący podnieśli, że w ich ocenie wydzierżawiona powierzchnia, z uwagi na to, że nie jest na niej prowadzona działalność gospodarcza, winna być opodatkowana wedle stawki [...] zł (stawka podatku od nieruchomości obowiązująca w Gminie P. w 2017 r. za metr kwadratowy gruntu, na którym nie jest prowadzona działalność gospodarcza). To powodowałoby natomiast, że potencjalna kwota podatku za tę część nieruchomości wynosiłaby [...] zł ([...] m2 x [...] zł = [...] zł). Skarżący nadmieniają, że do kwoty podatku, który w ich ocenie potencjalnie mogliby zapłacić, można dodać kwotę [...]zł tytułem podatku rolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego. Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06 – powołane w niniejszy uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, bowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Następnie podkreślić trzeba, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oceniając zarzuty skargi, zdaniem Sądu, organy podatkowe prowadząc postępowanie nie naruszyły przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów, stwierdzić należy, że ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Sąd podkreśla, że organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącego twierdzeń. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada prawdy obiektywnej nakazuje organom prowadzącym postępowanie zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego tak, aby stan faktyczny sprawy ustalić zgodnie z rzeczywistością. W kontekście powyższego Sąd stwierdza, że organy orzekające w niniejszej sprawie dysponowały materiałem dowodowym umożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast odmienna ocena prawna tego materiału nie oznacza automatycznie naruszenia art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 i 191 O.p. Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada także wymogom określonym w art. 210 O.p., a w szczególności w § 4 tego przepisu. Zawiera bowiem szczegółowe uzasadnienie prawne nie tylko wskazując podstawę prawną, ale także wyjaśniając znaczenie poszczególnych przepisów mających w sprawie zastosowanie. Organ odwoławczy szczegółowo i wyczerpująco przedstawił własne stanowisko w sprawie, a zatem zachowany został wymóg wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy, wynikający z art. 124 O.p. To zaś nie może rzutować na negatywną ocenę procedowania. Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącymi a organami jest opodatkowanie gruntów sklasyfikowanych jako użytki kopalne - z zastosowaniem najwyższej stawki, ustanowionej w obowiązującej uchwale Rady Miejskiej Gminy P. dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. [...] zł/m2. Przyjęta przez organy obydwu instancji prawnopodatkowa klasyfikacja przedmiotowych gruntów wynika z faktu, że ich właściciele, czyli skarżący są przedsiębiorcami, którzy i uzyskali w 2014 r. koncesję na wydobywanie kopaliny (kruszywa) ze złoża [...] o powierzchni [...] m2, usytuowanego na działkach o numerach [...] i [...] (to właśnie grunty tych działek były w roku podatkowym sklasyfikowane jako użytki kopalne) i faktycznie prowadzili tam działalność wydobywczą (w dniu [...] marca 2017 r. wydana została decyzja o ustaleniu opłaty eksploatacyjnej), a do chwili obecnej nie zapadła decyzja o zakończeniu rekultywacji (co przyznają sami skarżący). W złożonej skardze podatnicy utrzymują, że złoże zostało już całkowicie wyeksploatowane a tereny wyrobisk wydzierżawiono osobie, która prowadzi tam hodowlę ryb. Ponadto skarżący zarzucają, że najwyższą stawką opodatkowano większy obszar niż teren górniczy wyznaczony decyzją koncesyjną tj. [...] m2 zamiast [...] m2. Sąd nie podziela powyższych zarzutów i argumentacji strony skarżącej, uznając za prawidłowe stanowisko organów podatkowych. W powyższym zakresie wskazać należy, że związek terenu poeksploatacyjnego - sklasyfikowanego jako użytki kopalne - z działalnością gospodarczą trwa tak długo, jak długo teren ów pozostaje w posiadaniu przedsiębiorców (przy czym jego wydzierżawienie nie pozbawia właścicieli statusu posiadaczy samoistnych) zaś zmiana kwalifikacji gruntu może nastąpić dopiero po wydaniu decyzji o zakończeniu rekultywacji. Co się tyczy przyjętej podstawy opodatkowania, to wynika ona z geodezyjnej klasyfikacji gruntu (wiążącej dla organów podatkowych), a nie z treści decyzji koncesyjnej. Prawidłowo zatem w zaskarżonej decyzji organy wskazały, że oprócz wydobycia kopalin to etapem procesu górniczego jest również rekultywacja terenów poeksploatacyjnych. Oznacza to, że do czasu jej zakończenia, grunty należy opodatkować podatkiem od nieruchomości według właśnie stawki najwyższej. Czynności rekultywacyjne są częścią składową działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, od chwili uzyskania koncesji. Do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego oraz zmiany w ewidencji gruntów i budynków, grunty te są cały czas związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z 9 września 2015 r. II FSK 3223/13; wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r. II FSK 1159/09; wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r. II FSK 3332/14; wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r. II FSK 437/15). Powyższe wyroki jednoznacznie wskazują, iż prowadzenie wydobycia kopalin, a później czynności rekultywacyjnych jest prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedsiębiorca podejmujący działalność gospodarczą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż powinien się liczyć z tym, że ingerując w środowisko naturalne, prowadzi do utraty bądź też ograniczenia wartości użytkowej gruntu. W związku z tym po zakończonym wydobywaniu kopalin ma obowiązek ich rekultywacji. O konieczności podjęcia tych prac przedsiębiorca powinien być świadomy od momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej. Rekultywacja więc jest jednym z warunków wykonywania działalności wydobywczej, a podmiot, który powoduje utratę lub ograniczenie jego wartości użytkowej jest obowiązany do ich rekultywacji na własny koszt. Mając powyższe na uwadze grunt, na który wydano koncesję o wydobywaniu kopalin, jest tak długo związany z prowadzoną działalnością gospodarczą dopóki nie nastąpi rekultywacja i nie zostanie wydana decyzja o zakończeniu rekultywacji i nie zostanie zmieniona klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków przez stosowny i uprawniony do tego organ administracji publicznej. Jak wynika z informacji przesłanej przez Starostwo Powiatowe w P. nie została wydana decyzja o zakończeniu rekultywacji na dz. nr [...] oraz [...] w [...]. Reasumując Sąd stwierdza, że analiza stanu faktycznego, ustalonego w postępowaniu podatkowym na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i jego ocena, w świetle obowiązującego stanu prawnego, uzasadnia stwierdzenie, że brak jest podstaw do przyjęcia, zgodnie z twierdzeniami strony, iż nieruchomość nie podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek przewidzianych dla przedsiębiorców. W świetle powyższych rozważań nie zasługują na uwzględnienie zarówno zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego oraz okoliczności podniesione w piśmie procesowym z dnia [...] września 2018 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.