I SA/Po 739/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ Jerzy Małecki Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wstrzymanie wykonania decyzji jest konieczne, z uwagi na fakt, że skarżący nie ma żadnych środków, które umożliwiłyby zapłatę tak dużego podatku. Uregulowanie zobowiązania podatkowego mogłoby jedynie nastąpić przez sprzedaż jego udziału w nieruchomości, co w efekcie mogłoby doprowadzić do eksmisji i pozbawienia źródeł egzystencji, a nadto widoków na przyszłość. Skarżący dodał, że spłata podatku może nastąpić poprzez zaciągnięcie pożyczki względnie po rozłożeniu kwoty podatku na raty. Kontynuowanie postępowania egzekucyjnego wszczętego przez organ podatkowy może doprowadzić do wielu niekorzystnych i nieodwracalnych skutków majątkowych. (str. 4 skargi - k. 6 akt sadowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą określoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy, możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Okolicznościami uznawanymi w orzecznictwie za wysoce szkodliwe i zarazem trudne do odwrócenia w ujęciu art. 61 § 3 cyt. ustawy są, m.in.: poniesienie straty na życiu lub zdrowiu oraz pozbawienie wnioskodawcy jedynego źródła utrzymania (por. post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811; post. NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, niepubl.). Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W badanej sprawie skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu znacznej szkody. W ocenie Sądu uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie ogólnie powołuje się na prawne przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Tymczasem wywody w tej materii powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, (por: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006r., s. 188). Skarżący do wniosku nie dołączył takich dokumentów, a w tym zakresie Sąd nie ma obowiązku działania z urzędu i wyręczania strony skarżącej. Zwrócenia uwagi wymaga kwestia, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji, ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Z tego względu ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) przewiduje, że dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania zobowiązanego i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (por. art. 8 ustawy). Sama zatem obawa skarżącego, że egzekucja należności pieniężnych stworzy niebezpieczeństwo dla jego egzystencji, bez przedstawienia całokształtu sytuacji materialnej i osobistej strony popartej stosownymi dowodami, nie pozwala na stwierdzenie istnienia którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 - Prawa o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ Jerzy Małecki