I SA/Po 740/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. i i D. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ M.Jaśniewicz Skarżący J. D. i D. D. pismem z dnia 31 sierpnia 2010r. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P.. Następnie pismem z dnia 1 września 2010r. złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazali, że wnoszą o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P., którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w wysokości [...] ze względu na ważny interes podatników. Podali, że powodem złożenia wniosku jest trudna sytuacja finansowa oraz perspektywa zablokowania wpływów z wynagrodzenia, z którego muszą regulować bieżące zobowiązania oraz kupować żywność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 wyżej powołanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powołanego powyżej przepisu to skarżący są zobowiązani wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek. Warunkiem wstrzymania wykonania decyzji przez sąd jest bowiem wykazanie przez skarżących takich okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku. Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili, a z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazali jedynie, że znajdują się w trudnej sytuacji finansowej oraz, że z wynagrodzenia za pracę kupują żywność i ponoszą bieżące zobowiązania. Zauważa się, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ze względu na potrzebę dokonania oceny jego zasadności z punktu widzenia występowania wskazanych w przepisie art. 61 § 3 cyt. ustawy przesłanek winien być przez skarżących uzasadniony. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz materialno-prawną jego argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. W ocenie Sądu skarżący nie wykazali możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W niniejszej sprawie brak jest bowiem konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżących. Nie wskazali oni bowiem jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających ich sytuację – nie podali aktualnych dochodów i źródła z jakiego te dochody pochodzą. Nie poparte żadnym dokumentem stwierdzenie, że wykonanie decyzji będzie dla wnioskodawców szczególnie dotkliwe, nie świadczy ani o obecnym stanie majątkowym i finansowym strony, ani o jej dochodach. Twierdzenia wnioskodawców powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi ich sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J.P.Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006r., s.188). Nadto należy wskazać, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności. Ponadto w kwestii zablokowania wpływów z wynagrodzenia należy zauważyć, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954ze zm.) w art. 8-10 ogranicza dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009r., sygn. akt I FZ 236/09). Skoro nie wskazano okoliczności, o których wyżej mowa, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia. /-/ M.Jaśniewicz V.M.