I SA/Po 744/96

Ustawowe prawo zastawu /art. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ nie obejmuje przedmiotów należących do osób trzecich znajdujących się w zakładzie podatnika, które mogłyby służyć, lecz w rzeczywistości nie służyły do wykonywania działalności zarobkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niesporne jest, że zajęcia przedmiotowej maszyny dokonano w dniu 19 grudnia 1996 r. Niesporne jest również, że firma "F." w której dokonano zajęcia prowadziła w 1995 r. działalność gospodarczą w zakresie cięcia i heblowania drewna, impregnacji drewna i sprzedaży hurtowej drewna i materiałów budowlanych. Z deklaracji CIT-2 za wrzesień 1995 r. wynika, że Spółka "F." potwierdziła prowadzenie działalności gospodarczej, wprawdzie ze stratą, ale działalność gospodarcza była prowadzona. Z deklaracji za styczeń 1996 r. wynika, że Spółka "F." prowadziła w 1995 r. działalność gospodarczą, której nie kontynuowała już 1996 roku. Oznacza to, że w chwili zajęcia, zajęta maszyna służyła Spółce "F." do wykonywania działalności zarobkowej. Strona skarżąca nie wskazała dowodu przeciwnego. Słusznie więc zastosowano art. 49 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Ustawowe prawo zastawu nie obejmuje bowiem przedmiotów należących do osób trzecich, znajdujących się w zakładzie podatnika, które mogłyby służyć, lecz w rzeczywistości nie służyły do wykonywania działalności zarobkowej. Organy skarbowe nie mogły brać pod uwagę zarzutów zgłoszonych dopiero w skardze, że z wizji przeprowadzonych przez pracowników skarżącego Banku wynikało, iż w 1995 r. od szeregu miesięcy zajęta maszyna nie była wykorzystywana na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Nie przedstawiono protokołów z tych wizji a również w skardze zarzutu nie poparto żadnymi dowodami. Z powyższych przyczyn skarga jako nieuzasadniona na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym podlega oddaleniu.