I SA/Po 745/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi X Sp. z o.o. w N. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek /-/ Katarzyna Nikodem W piśmie z dnia 19 listopada 2010 r., w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, skarżąca X Sp. z o.o. w N. S. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Uzasadniając swoją prośbę skarżąca Spółka wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010 r. zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie długu celnego. W ocenie strony, w obliczu powyższego stanu prawnego oraz sytuacji w której Dyrektor Izby Celnej w P., działając jako wierzyciel zlecił przeprowadzenie egzekucji Dyrektorowi Izby Celnej w K., który w dniu 15 listopada 2010 r. skierował w stosunku do rachunku bankowego skarżącej zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego, domagając się przez Bank [...] jego niezwłocznej realizacji, uzasadniony jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ze względu na słuszny interes strony. Według skarżącej Spółki wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować realne niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy, utraty kontrahentów i w krótkim czasie jej całkowitą likwidację, związku z powyższym należy wstrzymać wykonanie przedmiotowej decyzji, bowiem w przeciwnym razie doprowadzi to do nieodwracalnych skutków dla skarżącej, tak finansowych, jak i społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została przez skarżącą Spółkę wykazana. Lakoniczne i ogólnikowe stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, a odnoszące się do hipotetycznie mogących zaistnieć sytuacji w stosunku do skarżącej, tj. niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy i spowodowanie nieodwracalnych skutków finansowych i społecznych, stanowi w istocie powtórzenie treści art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zaś argumentację przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i Sąd rozstrzygając wniosek strony w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mogą one wystąpić zarówno łącznie, jak i oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez samą stronę skarżącą. Wiąże się to z koniecznością szczególnie wnikliwego, przekonującego i dokładnego wskazania, jak i uzasadnienia konkretnych zdarzeń i okoliczności przez wnioskodawcę, w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r. sygn. akt I FZ 481/09). Skarżąca Spółka nie wykazała konkretnych okoliczności, z których wynika, że jej aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Także w aktach sprawy Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżąca w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła. Ponadto podkreślenia wymaga, że skoro wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter szczególny, to nie może mieć zastosowania, w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego rodzi trudności dla podatnika. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej powyżej ustawy Sąd wniosek oddalił. /-/ Katarzyna Nikodem