I SA/Po 753/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 rok postanawia odrzucić skargę. Wójt Gminy [...], reprezentowany przez adwokata, pismem z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zaskarżoną decyzją SKO w P.: 1) uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...], ustalającą T. S. wysokość zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2014, 2) umorzyło postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargę należy odrzucić z powodu jej niedopuszczalności. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że skarga na wskazaną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję SKO w P. została wniesiona przez Wójta Gminy [...], będącego organem pierwszej instancji w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcia zatem wymaga, czy organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego wydaną w tej sprawie. Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej w skrócie: "P.p.s.a"), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W doktrynie podnosi się, że pod pojęciem skarżącego należy rozumieć podmiot uprawniony w świetle regulacji art. 50 P.p.s.a., do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który skorzystał z tego uprawnienia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex ). Stosownie z kolei do postanowień art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Mając na uwadze zasadę racjonalności prawodawcy oraz rozróżnianie przez ustawodawcę pojęcia skarżącego od organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, stwierdzić należy, że organ o którym mowa powyżej nie jest uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tego rodzaju sytuacji, organ który wydał zaskarżony akt musiałby bowiem występować w postępowaniu sądowoadministracyjnym w podwójnym charakterze, zarówno, jako skarżący popierający skargę, jak też jako organ broniący swojego poprzedniego stanowiska. Taka sytuacja byłaby jednak nie do pogodzenia z kontradyktoryjnym charakterem postępowania sądowoadministracyjnego. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie można mówić o interesie prawnym organu administracji pierwszej instancji do kwestionowania przed sądem administracyjnym orzeczeń organu odwoławczego. Organ administracji, powołany do rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, w ogóle nie jest podmiotem posiadającym własny interes prawny w prowadzonym przez siebie postępowaniu. Wykonywanie władztwa administracyjnego przez organ gminy następuje kosztem ograniczenia uprawnień samej gminy w sferze ochrony jej interesu prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1648/07, wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym postanowieniu dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej administracyjnego nie może być gmina, której organ wydał zaskarżoną decyzję w pierwszej instancji. Jej rola w postępowaniu kończy się bowiem z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego (decyzji, postanowienia) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1211/06). Powyższe rozważania pozostają przy tym zgodne z konstrukcją postępowania podatkowego, w którym to w razie wniesienia przez stronę tego postępowania odwołania bądź zażalenia kompetencje do ostatecznego załatwienia sprawy podatkowej zostają przekazane organowi wyższego stopnia. Wyrazem tej zasady są postanowienia przytoczonego powyżej art. 32 P.p.s.a., który jako stronę postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej wymienia organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, a więc co do zasady organ wyższego stopnia, nie zaś organ załatwiający sprawę w pierwszej instancji. Gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tejże sprawie (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1693/13). Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Reasumując poczynione powyżej rozważania Sąd stwierdza, że organ który wydał decyzję w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi na akt wydany w tej sprawie przez organ wyższego stopnia. W związku z tym uznać należy, że wywiedziona w niniejszej sprawie skarga przez Wójta Gminy [...] jest niedopuszczalna, a zatem podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.