I SA/Po 759/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A.B i A.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2013r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. A.B. i A.C., złożyli do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w[...]. W petitum skargi wnieśli także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jest to uzasadnione niebezpieczeństwem wyrządzenia im znacznej szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia i uciążliwych dla nich skutków. Wyjaśnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji czy to przez dobrowolne jej wykonanie czy to przez egzekucję pociągnie za sobą pozbawienie ich znacznej części majątku, zagrażając podstawom egzystencji ich rodziny oraz doprowadzi do utraty przez nich wszelkich źródeł, z których zaspokajane są obecnie elementarne potrzeby życiowe. Skarżący dodali ponadto, że ich postawa w toku postępowania wskazuje na to, że nie będą podejmowali prób zmierzających do udaremnienia wykonania zaskarżonej decyzji w przyszłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkowo, w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może być udzielona skarżącemu ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu - jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., może nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie. Wywody podatnika w tej materii powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej, np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006r., s. 188). Sąd stwierdza, że skarżący nie uzasadnili przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie przedłożyli żadnych dokumentów, z których wynika, że ich aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Nie przedłożyli żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych, ani odpisów zeznań rocznych podatkowych. Także w aktach sprawy sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Skarżący nie wyjaśnili też na czym miałaby polegać szkoda, która w dalszej perspektywie będzie niemożliwa do naprawienia. Sąd stwierdził, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Z tego względu takie obawy skarżących nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla, że podczas rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie bada "postawy skarżących w toku postępowania", nie jest to też przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mogła więc doprowadzić do pożądanego skutku w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji argumentacja skarżących, że ich postawa w toku postępowania wskazuje, że nie będą podejmowali prób zmierzających do udaremnienia wykonania zaskarżonej decyzji w przyszłości. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.