I SA/Po 76/14

Dnia 27 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna Kubicka (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany decyzji w części dotyczącej określonego w punkcie VI nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier oddala skargę. I SA/Po 76/14 Uzasadnienie Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] udzielił spółce z o.o. "A" zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa na okres [...] lat. Zgodnie z zapisem punktu [...] ww. zezwolenia, spółka zobowiązana była do uruchomienia wszystkich punktów gier do dnia [...]. Wnioskodawca w miesiącu [...] podjął działalność w pierwszych punktach gier na terenie Województwa określonych w/w zezwoleniu. Następnie Dyrektor Izby Celnej, działając na wniosek spółki, decyzją z dnia 30 listopada 2011 r. na podst. art. 8, art. 48 ust 1 i ust 2 art. 129 ust 1 i art. 135 u.g.h. zmienił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w części pkt [...] i określił nowy nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych ww. zezwoleniem na dzień [...]. Kolejnym wnioskiem, z dnia [...], Spółka z o.o. "A" zwróciła się ponownie do Dyrektora Izby Celnej o zmianę ww. zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w trybie art. 253a o.p, w związku z art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U z 2009r. nr 201, poz. 1540)-dalej u.g.h oraz art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.) dalej u.g.z.w., w części dotyczącej określonego w punkcie [...] terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier, do dnia [...]. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że działalność objęta zezwoleniem została rozpoczęta w [...] punktach gier przyznanych powyższym zezwoleniem Według spółki brak uruchomienia pozostałych punktów jest wynikiem okoliczności, na które spółka nie miała bezpośredniego wpływu, takich jak zmiana stanu prawnego w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych wpływająca na rentowność prowadzenia punktów gier, pojawienie się na rynku gier konkurencji w stosunku gier na automatach o niskich wygranych ze strony nielegalnego hazardu, czy też ogólnie zła sytuacja powodująca w konsekwencji zawieszenie lub likwidacje działalności gospodarczej przez osoby władające lokalami albo przesunięcie terminu podjęcia działalności na kolejny sezon. W ocenie spółki za uwzględnieniem wniosku przemawiał też interes społeczny oraz słuszny interes strony. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, działając jako organ pierwszej instancji, na podst. art. 8, art. 48 ust 1 i ust 2 art. 129 ust 1 i art. 135 u.g.h. odmówił Spółce z o.o. "A" dokonania zmiany zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że dokonanie zmiany w zakresie zmiany terminu rozpoczęcia działalności, o którą wnioskowała spółka, stoi w sprzeczności z obowiązującym przepisem art. 48 ust. 1 u.g.h. zgodnie z którym termin rozpoczęcia działalności określony w koncesji lub zezwoleniu może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż [...] miesięcy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, "A" spółka z o. o., złożyła do Dyrektora Izby Celnej odwołanie zaskarżając w całości decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zarówno pierwszy jak i drugi wniosek został złożony w dacie obowiązywania ustawy z o grach hazardowych, a dotyczył zmiany decyzji ostatecznej wydanej pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zdaniem organu okoliczność ta miała istotne znaczenie, gdyż determinowała stosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych, co wynika z treści przepisów art. 129 , art. 135 ust 1 i art. 48 ust.1 u.g.h. Dokonując porównania norm w zakresie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier hazardowych organ zauważył, że poprzednia ustawa, obowiązująca do dnia 31 grudnia 2009 r., w ogóle nie zawierała regulacji umożliwiającej podmiotom ciągłą zmianę zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej określonego w nich nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. Właściwe organy administracyjne dokonywały co prawda takich zmian w sytuacjach sporadycznych ale nie na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, lecz tylko i wyłącznie na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej k.p.a. Obecnie przepis art. 48 ust 1 u.g.h. reguluje kwestie zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. Ustawodawca formułując treść przepisu wskazał, że podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie może jednorazowo wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności, a termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego w tym zakresie. Wydana uprzednio decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] wyczerpała już możliwość ponownego ubiegania się o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w części dotyczącej określonego w punkcie [...] nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier. Zdaniem organu, kluczowy dla rozstrzygnięcia sprawy przepis przewidujący możliwość przedłużenia określonego w decyzji terminu rozpoczęcia działalności tylko jednokrotnie i tylko na okres 6 miesięcy ( art. 48 ust. 1 u.g.h) jak również przepis określający przesłanki jakimi organy powinny kierować się przy rozpoznawaniu tego wniosku (art. 8 u.g.h. w związku z art. 253a o.p.) nie mają charakteru przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Analizując treść przepisów ustawy o grach hazardowych, (a zwłaszcza przepisy będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji - w tym art. 48 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1) oraz uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C- 213/11, C-214/11 i C-217/11, Dyrektor Izby Celnej doszedł do wniosku, że ocena czy art. 48 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym, a w konsekwencji czy może być stosowany, jest kwestią wykładni tego przepisu, przy czym prawidłowa jego interpretacja zależy od ustalenia zakresu ograniczeń w używaniu automatów, będących konsekwencją wprowadzonej regulacji. Wskazane jest również zbadanie m.in. takich okoliczności, jak wpływ tej regulacji na ograniczenie zakresu użytkowania danego typu automatów do gier. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przepis art. 48 ust.1 u.g.h. nie ma charakteru technicznego. W żaden bowiem sposób nie określa wymaganych cech automatów do gier o niskich wygranych, gdyż nie odnosi się do nich jako do produktów. Reguluje jedynie kwestie dotyczące możliwości przedłużania, określonego w koncesji lub zezwoleniu, terminu rozpoczęcia działalności. W ocenie Dyrektora Izby Celnej przepis ten również nie zakazuje oraz nie ogranicza produkcji, przywozu, sprzedaży lub stosowania produktu. Ta kategoria przepisów technicznych dotyczy w szczególności przepisów krajowych, które pozostawiają miejsce jedynie na marginalne zastosowania danego produktu w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez spółkę z o.o. "A" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W skardze skarżąca zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej naruszenie: 1. art 48 ust. 1.u.g.h. zakazującego zmiany przedłużania terminu do rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w związku z bezpodstawnym niezastosowaniem art. 36 ust. 5 u.g.z.w. , podczas gdy przepis art. 48 ust. 1 u.g.h. stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U,UE.L.98.2Q4.37 ze zm.), a w konsekwencji, w braku notyfikacji tejże ustawy Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zaś wniosek strony skarżącej winien być uwzględniony na mocy. z art. 36 ust. 5 u.g.z.w.; 2. art. 48 w zw. z art. 121 u.g.h. i w zw. z art. 36 ust. 5 u.g.z.w, polegające na błędnym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie przepis art. 48 u.g.h, dopuszczający stwierdzenie wygaśnięcia oraz odmowę przedłużenia zezwolenia w części, może stanowić podstawę rozstrzygnięcia wobec skarżącej, podczas gdy art. 121 u.g.h. w sposób wyczerpujący reguluje kwestię intertemporalną wygasania (oraz warunkowego przedłużania) zezwoleń w związku z niepodjęciem działalności, objętej tymi zezwoleniami i jako regulację właściwą w odniesieniu do całości tego przedmiotu wskazuje art. 36 ust. 5 u.g.z.w. który nie przewiduje możliwości stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia w części i w tym zakresie uznaje za spełniony warunek "rozpoczęcia działalności" w wypadku rozpoczęcia jej prowadzenia chociażby w jednym z punktów wskazanych w zezwoleniu, co wyłącza w niniejszej sprawie możliwość stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia z zastosowaniem przedmiotowej normy art. 36 ust. 5 u.g.z.w., co oznacza także odesłanie do regulacji w zakresie przedłużania zezwoleń do reguł ogólnych dla zmiany decyzji. Skarżąca podkreśliła, że okoliczność braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, a zatem również regulacji zakazującej zmiany w zezwoleniach na prowadzenie punktów gier na automatach o niskich wygranych, zawartej w art. 48 ust. 1 ustawy, jest jej zdaniem na gruncie niniejszego postępowania całkowicie bezsporna. Skarżąca wskazała, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 co do zasady przesądził o charakterze przepisów z art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 u,g,h. jako "przepisów technicznych" w rozumieniu art. 1 piet 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Zaznaczyła również, że w swoim wyroku TSUE zwrócił wyraźnie uwagę na art. 14 u.g.h i z powołaniem się na swoje dotychczasowe orzecznictwo uznał, że przepisy takie, jak art. 14 u.g.h. z pewnością stanowią przepisy techniczne, zgodnie z jego jednolitą linią orzeczniczą. sąd krajowy ma więc obowiązek zbadać, czy regulacja taka, jak zawarta w art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 u.g.h., jako środek do osiągnięcia celu, wskazanego w art. 14 u.g.h nie stanowi także przepisów technicznych. Nadto skarżąca wskazała, że TSUE dokonał wskazania na art. 14 u.g.h jako na przepis o charakterze wręcz programowym ustawy. Ocenie musi więc podlegać całokształt przepisów ustawy, w tym także art. 48 ust. 1 oraz 48 ust. 2 u.g.h w kontekście zminimalizowania rynku zbytu automatów do gier o niskich wygranych i tym samym w kontekście swobody przepływu towarów. Skarżąca podniosła, że brzmienie dyrektywy 98/34 wynika bezpośrednio z prawnego charakteru obowiązku notyfikacji, jako mechanizmu kontroli prewencyjnej, chroniącego swobodny przepływ towarów, którego funkcjonowanie nadto zabezpiecza swoista sankcja proceduralna, w postaci bezskuteczności nienotyfikowanych regulacji technicznych. Ponadto wskazała, że stwierdzenie przez TSUE "technicznego" charakteru zakazu urządzania gier na automatach poza kasynami z art. 14 ust. 1 u.g.h w sposób pośredni skutkuje również koniecznością uznania za "przepisy techniczne" tych regulacji ustawowych, które na zasadzie funkcjonalnego sprzężenia ten ogólny zakaz realizują, in specie przepisów z art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 oraz z art. 138 ust. 1 u,g.h. art. 48 ust. 1 u.g.h Urzeczywistniają one bowiem "zakaz prowadzenia gier elektromechanicznych, elektrycznych elektronicznych w jakichkolwiek miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn gry" (pkt 24 wyroku) w obszarze gier na automatach o niskich wygranych urządzanych w punktach gier, traktowanym przez ustawodawcę, po wprowadzeniu art. 14 ust. 1 u.g.h jako kategoria służąca do osiągnięcia tego celu. Skarżąca podkreśliła ponadto, że art. 48 ust. 1 u.g.h jest przepisem odnoszącym się do materii wygaśnięcia zezwolenia. Przedłużenie zezwolenia jest bowiem instrumentem pozwalającym na uniknięcie tego wygaśnięcia w sytuacji, gdy podmiot posiadający zezwolenie nie rozpoczął prowadzenia działalności w danym miejscu. Regulacja przedłużania terminu rozpoczęcia działalności w określonym miejscu byłaby bowiem bezprzedmiotowa, gdyby ustawodawca nie wprowadzał w tym zakresie sankcji wygaśnięcia zezwolenia. W tym względzie skarżąca wskazuje więc na niebudzącą wątpliwości regulację art. 121 u.g.h która w tym względzie wyłącza stosowanie art. 48 u.g.h. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ stwierdził że kwestia przedłużenia określonego w koncesji lub zezwoleniu nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności została uregulowana w art. 48 ust.1 u.g.h., w związku z tym przepis ten stanowi podstawę rozstrzygnięcia. Powołany przepis daje podmiotowi posiadającemu, m.in. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, możliwość wystąpienia o przedłużenie określonego w nim terminu rozpoczęcia działalności, jednak termin ten może być przedłużony jeden raz na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Dyrektor Izby Celnej działając jako organ odwoławczy utrzymał w mocy swoją decyzję. Dyrektor Izby Celnej rozpatrując sprawę dokonał oceny charakteru prawnego istotnych w sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia (to jest art. 48 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 u.g.h), uwzględniając wykładnię pojęcia "przepisu technicznego", dokonaną w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ocena ta uwzględnia ewentualny wpływ konkretnych wymienionych przepisów ustawy o grach hazardowych na ograniczenia w zakresie używania automatów, na wielkość czy zakres sprzedaży tych automatów. Organ dokonał porównania możliwości korzystnego dla stron stosowania instytucji zmiany zezwolenia przez przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności w poprzednim i w obecnym stanie prawnym. Słusznie organ wskazał, że poprzednia ustawa, obowiązująca do dnia 31 grudnia 2009 r., w ogóle nie zawierała regulacji umożliwiającej podmiotom zmianę zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej określonego w nich nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności, a organy administracyjne dokonywały takich zmian w sytuacjach sporadycznych, ale nie na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, lecz tylko i wyłącznie na podstawie art. 155 k.p.a. Co wiązało się z koniecznością występowania interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Ustawa o grach hazardowych dopuszcza możliwość przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności, co prawda tylko jednokrotnie ale za to bez konieczności spełnienia warunków istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Dlatego Sąd podziela stanowisko organu o bardziej korzystnym uregulowaniu w ustawie o grach hazardowych możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności w stosunku do ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zdaniem Sądu słusznie więc organ uznał, że skoro podstawą rozstrzygnięcia jest art. 48 ust. 1 u.g.h., który przewiduje jednokrotne przedłużenie określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności, to wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na fakt, że termin rozpoczęcia tej działalności został już raz przedłużony do dnia [...]. Organ dokonał prawidłowej wykładni art. 48 ust.1 u.g.h. przyjmując, że zmiana decyzji w zakresie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności po dniu 1 stycznia 2010 r. jest niedopuszczalna, ponieważ spółka już raz skorzystała ze zmiany terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniu. Ta okoliczność jest elementem stanu faktycznego, który musiał być uwzględniony przy rozpatrywaniu wniosku o zmianę udzielonego jej zezwolenia w części dotyczącej terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącej, przepis art. 48 ust. 1 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. Zgodnie z art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE "przepisy techniczne" to specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Przepisy techniczne obejmują de facto: - przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, - dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych, - specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem. Przepis art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE nakłada natomiast na państwa członkowskie obowiązek niezwłocznego przekazana Komisji wszelkich projektów przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej. Wraz z tekstem przepisów powinny przekazać także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie została ona wyraźnie ujęta w projekcie oraz tekst podstawowych przepisów prawnych oraz innych regulacji, które zasadniczo i bezpośrednio dotyczą normy, jeżeli znajomość tego tekstu jest niezbędna do prawidłowej oceny implikacji, jakie niesie za sobą projekt przepisów technicznych. Ocena, czy sporny przepis u.g.h., tj. art. 48 ust.1 stanowi przepis techniczny w rozumieniu przytoczonych powyżej uregulowań prawa europejskiego, poza analizą aktów normatywnych, wymaga także odwołania się do wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych o sygn. C-213/11, C-214/11 i C-217/11. W sentencji tego wyroku TSUE stwierdził, że "Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego". W ocenie Sądu rozpatrującego sprawę, z zacytowanej sentencji wyroku wynikają dwa zasadnicze wnioski. Po pierwsze, TSUE nie wskazuje wprost, jakie przepisy u.g.h. należy uznać za przepisy techniczne. TSUE stwierdza, że przepisy takie mogą znajdować się w u.g.h., lecz nie określa jakie przepisy u.g.h. należy uznać za przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Po drugie, TSUE nie przesądza ich technicznego charakteru stwierdzając, że analizowane przepisy u.g.h. stanowią potencjalnie, a więc hipotetycznie przepisy technicznie. Przepis art. 48 ust 1 u.g.h. reguluje kwestie zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. W żaden sposób nie określa wymaganych cech automatów do gier o niskich wygranych, gdyż nie odnosi się do nich jako do produktów. Reguluje jedynie kwestie dotyczące możliwości przedłużania, określonego w koncesji lub zezwoleniu, terminu rozpoczęcia działalności. Słusznie organ celny wskazał, że przepis ten również nie zakazuje oraz nie ogranicza produkcji, przywozu, sprzedaży lub stosowania produktu. Nie można również uznać, że przepis art. 48 ust. 1 u.g.h. ogranicza obrót automatami do gier o niskich wygranych. Odnosi się on bowiem do prowadzenia działalności hazardowej m.in. świadczonej za pomocą ww. urządzeń. Sam zaś automat do gier o niskich wygranych nie jest przypisany ani do konkretnego zezwolenia, ani też punktu gier. Ustawodawca nie zakazuje bowiem dokonywania zmian w zakresie miejsca eksploatacji automatu. Powyższe znajduje potwierdzenie w art. 23c u.g.h. ale również w druku GL-2, na podstawie którego można dokonywać min. przemieszczeń automatów do gier o niskich wygranych. Przepis art. 48 ust 1 u.g.h. reguluje kwestie zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. Ustawodawca formułując treść przepisu wskazał, że podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie może jednorazowo wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności, a termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego w tym zakresie. Wydana uprzednio decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] wyczerpała już możliwość ponownego ubiegania się o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w części dotyczącej określonego w punkcie [...] nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier. Zasadnie więc organ uznał , że art. 48 ust 1 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, albowiem jest to przepis o charakterze czysto proceduralnym, który nie kwalifikuje się do przepisów technicznych, gdyż nie zawiera specyfikacji technicznych ani innych wymagań (w rozumieniu art. 1 pkt 3 i 4 dyrektywy) przez co nie mieści się w zakresie regulacji w części odnoszącej się do norm technicznych. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 48 ust.1 u.g.h. w zw. z niezastosowaniem przepisu art. 36 ust 5 u.g.z.w ani zarzut naruszenia przepisu art. 48 w zw. z art. 121.u.g.h. w zw. z art. 36 ust 5 u.g.z.w Przepisy te nie miały w ogóle w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem dotyczą wygaśnięcia zezwolenia, a nie przedłużenia określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności. Art. 48 ust 2 u.g.h. stanowi, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Natomiast z art. 121 u.g.h. wynika, że do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 u.g.z.w, który to przepis stwierdza, że zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Zakwestionowane przepisy nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art.151 p.p.s.a.