I SA/Po 765/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."). We wniosku wskazano, że skarżący utworzył lokatę terminową, stanowiącą zabezpieczenie ewentualnej zaległości podatkowej wraz z powstałymi od niej odsetkami. Pełnomocnik strony poinformował także, że złoży pisemne upoważnienie, po jego potwierdzeniu przez bank, dla organu podatkowego do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej i wnosi na podstawie art. 33d § 2 Ordynacji podatkowej o dokonanie zabezpieczenia należności podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji przekazał pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r., z którego wynika, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał postanowienie o odmowie przyjęcia zabezpieczenia na podstawie art. 33d § 2 pkt 7 Ordynacji podatkowej, należności podatkowych wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (tom II akta adm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonywujący wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżący nie uczynił. W niniejszej sprawie złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia. We wniosku wskazano jedynie, że skarżący utworzy lokatę terminową stanowiącą zabezpieczenie ewentualnej zaległości podatkowej wraz z powstałymi od niej odsetkami. Nie przywołano natomiast we wniosku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Ze złożonego wniosku nie wynika z jakiego powodu - zdaniem strony skarżącej - wstrzymanie wykonania decyzji jest w tym przypadku konieczne. Ubiegający się o wstrzymanie powinien uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 28 grudnia 2004 r., FZ 414/04; postanowienie NSA z dnia 19 marca 2014 r., I FSK 173/14). W rezultacie strona nie wykazała, że w jej przypadku zachodzi niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie mógł zatem dokonać merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.