I SA/Po 765/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 09 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. o nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] kwotę [...] zł (słownie: [...] 00/100) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], stwierdziło niedopuszczalność odwołania M. i M. Ł. (dalej zwanych również skarżącymi) od decyzji Burmistrza W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] Burmistrz W. wskazaną na wstępnie decyzją zmienił swą wcześniejszą decyzję z dnia 10 lutego 2015 r., nr [...] ustalającą skarżącym wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. Skarżący, pismem datowanym na dzień 28 stycznia 2017 r., nadanym w dniu 30 stycznia 2017 r., odwołali się od wymienionej na wstępie decyzji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ wskazał, że zgodnie z art. 223 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), termin do wniesienia odwołania od decyzji wynosi 14 dni od daty jej doręczenia. Wymieniona na wstępie decyzja organu I instancji została doręczona skarżącym dnia 01 września 2016 r. z uwagi na co termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 15 września 2016 r. Wskazano, że postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. orzeczono o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienie to doręczono skarżącym. Zaznaczono również, że skarżący nie informowali organu o zmianie adresu. Skarżący wnieśli skargę na wymienione na wstępie postanowienie SKO w P., domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca się naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 oraz art. 213 § 5 O.p. w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 O.p – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący pismem datowanym na dzień 08 września 2016 r. wnieśli o uzupełnienie decyzji z dnia 24 sierpnia 2016 r. Odwołanie zostało zaś wniesione z ostrożności procesowej. W ocenie skarżących SKO w P. nie miało podstaw do wydania postanowienia z dnia 15 listopada 2016 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania nie zaczął bowiem w ogóle biec. Postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji doręczono skarżącym dopiero w dniu 16 stycznia 2017 r. i z tym też dniem zaczął biec termin do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę SKO w P. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 213 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Na podstawie art. 213 § 4 Ordynacji podatkowej w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. Natomiast na mocy art. 213 § 5 Ordynacji podatkowej odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio. W świetle powołanego przepisu termin do wniesienia odwołania od decyzji, co do której wniesiono o jej uzupełnienie biegnie od dnia doręczenia decyzji o uzupełnieniu albo od dnia doręczenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do stanu faktycznego sprawy poddanej sądowej kontroli, zauważyć należy, że skarżący, pismem z dnia 8 września 2016 r., wnieśli do Burmistrza W. o uzupełnienie decyzji tego organu z dnia 24 sierpnia 2016 r. [...] w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. W odpowiedzi skarżącym doręczone zostało pismo podpisane przez Burmistrza W. z dnia 16 września 2016 r. Natomiast, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r., Burmistrz W. odmówił "uzupełnienia decyzji Burmistrza W. z dnia 24 sierpnia 2016 r. [...] w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. co do rozszerzonego prawa odwołania od ww. decyzji." Postanowienie to zostało skarżącym doręczone w dniu 16 stycznia 2017 r. Ponadto z akt sprawy wynika, że odwołanie od decyzji Burmistrza W. z dnia 24 sierpnia 2016 r. [...] w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. zostało nadane w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 30 stycznia 2017 r. Odwołanie zostało zatem wniesione z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W rezultacie, mając na uwadze wynikające z akt sprawy okoliczności faktyczne, stwierdzić należy, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Nie było zatem podstaw do wydania przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia. Należy jednak zauważyć, że stwierdzając niedopuszczalność odwołania, SKO w P. wskazało na wcześniejsze postanowienie tego organu z dnia 15 listopada 2016 r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W rezultacie w zaskarżonym postanowieniu organ uznał, że ostateczne postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania stanowi przeszkodę do rozpoznania ponownie wniesionego odwołania skarżących. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej przez SKO w P., przyznać należy, że skarżący dwukrotnie wnieśli odwołanie od decyzji Burmistrza W. z dnia 24 sierpnia 2016 r. [...] w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. Pierwsze odwołanie zostało wniesione pismem z dnia 28 września 2016 r. a kolejne, pismem z dnia 28 stycznia 2017 r. W odpowiedzi na pierwsze odwołanie, SKO w P., postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r., stwierdziło uchybienie terminowi do jego wniesienia. Postanowienie to jednak narusza art. 223 § 2 pkt 1 i art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stanowiące podstawę prawną omawianego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Natomiast na mocy art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Wydając postanowienie z dnia 15 listopada 2016 r., organ pominął jednak okoliczność, że skarżący wnieśli o uzupełnienie decyzji Burmistrza W. z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. W tej sytuacji, na podstawie przytoczonego art. 213 § 4 oraz § 5 termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji o uzupełnieniu albo od dnia doręczenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. Tymczasem postanowienie z dnia 12 stycznia 2017 r. odmawiające "uzupełnienia decyzji Burmistrza W. z dnia 24 sierpnia 2016 r. [...] w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. co do rozszerzonego prawa odwołania od ww. decyzji" zostało skarżącym doręczone dopiero w dniu 16 stycznia 2017 r. Tym samym, wbrew postanowieniu SKO w P. z 15 listopada 2016 r., odwołanie wniesione pismem z dnia 28 września 2016 r. nie zostało wniesione z uchybieniem terminu, lecz było wniesione przedwcześnie, zanim termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg. Nie było zatem podstaw do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia tego odwołania. Z akt sprawy wynika, że skarżący wnieśli odwołanie pismem z dnia 28 września 2016 r., błędnie przyjmując, że pismo podpisane przez Burmistrza W. z dnia 16 września 2016 r. było postanowieniem o odmowie uzupełnienia decyzji, o którym mowa w art. 213 § 5 Ordynacji podatkowej. Postanowienie w tej sprawie zostało jednak wydane dopiero w dniu 12 stycznia 2017 r. i doręczone skarżącym w dniu 16 stycznia 2017 r. W rezultacie ten dzień stanowił początek biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza W. z dnia 24 sierpnia 2016 r. [...] w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r., a odwołanie nadane w placówce pocztowej w dniu 30 stycznia 2017 r. należało uznać za wniesione w terminie, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze okoliczność, że odwołanie od decyzji Burmistrza W. z dnia 24 sierpnia 2016 r. [...] w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. organ odwoławczy winien je rozpoznać co do istoty. W tej sytuacji należało uchylić zarówno zaskarżone postanowienie jak i postanowienie SKO w P. z dnia 15 listopada 2016 r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jako wydane z naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2016 r. nr 718), jak w sentencji wyroku.