I SA/Po 775/14

| | Sygn. akt I SA/Po 775/14, , , , , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 24 czerwca 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w składzie następującym:, , Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem, Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.), , Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk, , , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r., sprawy ze skargi P. B. i M.B., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego., , , , , oddala skargę., , , Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec MB i PB, na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] wystawionych przez Wójta Gminy oraz [...] wystawionych przez Burmistrza. Zawiadomieniem z dnia [...], nr [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności w Samorządowym Kolegium Odwoławczym. W dniu [...] wpłynęło do organu egzekucyjnego pismo zobowiązanych, zawierające skargę na w.w czynność egzekucyjną. W wyniku przeprowadzenia przez organ nadzoru postępowania wyjaśniającego odnośnie zakresu żądania, zobowiązani pismem z dnia [...] wskazali, że ich pismo z dnia [...] stanowi żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia [...] nr [...] przekazał pisma zobowiązanych z dnia [...] i z dnia [...] Naczelnikowi Urzędu Skarbowego jako organowi właściwemu do rozpatrzenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia [...] nr [...] organ egzekucyjny wezwał zobowiązanych do wskazania, która z przesłanek wymienionych w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ma stanowić podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny pismami z dnia [...] wystąpił do wierzycieli Burmistrza i Wójta Gminy o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku zobowiązanych. Zobowiązani pismem z dnia [...] wskazali, że ich trudna sytuacja finansowa spowodowana została przez prokuratora, który doprowadził firmę do bankructwa, a pomimo korzystnego wyroku NSA w dalszym ciągu mają problemy ze wznowieniem działalności. Zobowiązani podtrzymali, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wykonał wyroku Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...]. Zobowiązani wnieśli o umorzenie postępowania egzekucyjnego, przy czym nie wskazali żadnej przesłanki obligatoryjnej zawartej w art. 59 par. 1 u.p.e.a. W odpowiedzi na pisma organu egzekucyjnego Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] uznał zgłoszone żądanie o umorzenie postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione, Burmistrz pismem z dnia [...] stwierdził, że nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 59 u.p.e.a. uprawniająca do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia [...] PB wniósł zażalenie na to postanowienie, żądając jego uchylenia i zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] i umorzyło postępowanie organu I instancji w zakresie stanowiska wierzyciela w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że brak było podstaw prawnych do wydania postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w sprawie o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazał, że organ egzekucyjny ma ustalić jakich należności dotyczy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz jednoznacznie ustalić czy decyzje ustalające wymiar podatku rolnego i podatku od nieruchomości za lata 2008 i 2009 pozostają w obrocie prawnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] wezwał strony do sprecyzowania swoich żądań poprzez wskazanie jakich należności dotyczy zgłoszone żądanie. W odpowiedzi z dnia [...] strona poinformowała, że wniosek ten należy rozpatrzyć jako żądanie zaniechania postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia [...] organ egzekucyjny ponownie wezwał strony do sprecyzowania zgłoszonego żądania poprzez określenie czy przedmiotem podania jest żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz jakich należności dotyczy zgłoszone żądanie. PB dnia [...] poinformował, że przedmiotem postępowania jest umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w stosunku do zaległości VAT za [...]. Organ egzekucyjny ponownie wezwał strony o sprecyzowanie wniosku, pod rygorem rozpatrzenia podania jako wniosek o umorzenie postępowania na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza oraz Wójta Gminy. W wezwaniu organ wskazał, że zaległość podatkowa w podatku VAT za [...] nie była przedmiotem postępowania toczącego się od [...]. Dnia [...] strona poinformowała, że wniosek dotyczy podatku od towarów i usług za [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomił stronę, że wniosek z [...] (data wpływu do U.S.) zostanie rozpatrzony jako wniosek o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w stosunku do tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy oraz Burmistrza. Jednocześnie powiadomiono stronę, że w odrębnym trybie będzie toczyć się postępowanie w przedmiocie umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego dotyczącego zaległości w podatku od towarów i usług za [...]. Pismem z dnia [...] organ egzekucyjny zwrócił się do Burmistrza z zapytaniem czy w związku z wystawionymi tytułami wykonawczymi zachodzi jakakolwiek przesłanka określona w art. 59 u.p.e.a., która mogłaby stanowić podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dnia [...] Burmistrz odpowiedział organowi egzekucyjnemu na w.w pismo i poinformował, że: 1) w stosunku do tytułu [...] obejmującego podatek rolny i od nieruchomości za lata [...] – decyzje wymiarowe z dnia [...] zostały utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a skargi złożone przez podatnika na te decyzje zostały oddalone przez WSA wyrokami z dnia [...] ([...]). przytoczone przez strony postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] uchyliło postanowienie Naczelnika Urzedu Skarbowego z dnia [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia rachunku bankowego. Nie oznacza to jednak, że obowiązek podatkowy przestał istnieć. Uchylone postanowienie dotyczyło jedynie określonej czynności egzekucyjnej. Decyzje stanowiące podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego sa prawomocne i wykonalne. 2) w stosunku do tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącego podatku rolnego i od nieruchomości za [...] – decyzja wymiarowa została utrzymana w mocy przez SKO. Wniesiona skarga została przez WSA oddalona wyrokiem z dnia [...] o sygn. akt [...]. Na wniosek podatnika SKO wznowiło postępowanie podatkowe. W dniu [...] SKO odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej. Organ II instancji utrzymał w mocy w.w decyzję. W dniu [...] wyrokiem [...] WSA uchylił decyzje SKO. W.w wyrok nie może być źródłem żądania o umorzenie postępowania, albowiem wynika z niego jedynie obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej dotyczącej wznowionego postępowania podatkowego. Wyrok dotyczy uchylenia decyzji SKO z dnia [...], a nie decyzji wymiarowej określającej wysokość podatku. Decyzja wymiarowa jest ostateczna, wykonalna i nigdy nie została uchylona. Ponadto w dniu [...] SKO wydało nową decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru podatku. decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji, a następnie wyrokiem [...] z dnia [...] WSA oddalił skargę. 3) w stosunku do tytułów wykonawczych [...] oraz [...] dotyczących podatku rolnego i podatku od nieruchomości za [...] – decyzja wymiarowa będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczych została utrzymana w mocy przez SKO, a następnie WSA wyrokiem [...] z [...] skargę oddalił. Na wniosek podatnika SKO wznowiło postępowanie podatkowe. W dniu [...] SKO odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru podatku. Organ II instancji utrzymał w mocy w.w decyzję. WSA wyrokiem z dnia [...] o sygn. [...] uchylił decyzję SKO. W związku z powyższym w.w wyrok nie może być źródłem żądania umorzenia postępowania, gdyż wynika z niego jedynie obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej dotyczącej wznowionego postępowania podatkowego. Wyrok dotyczy uchylenia decyzji SKO z dnia [...], a nie decyzji wymiarowej określającej wysokość podatku. Decyzja wymiarowa jest ostateczna, wykonalna i nigdy nie została uchylona. Ponadto dnia [...] SKO wydało nową decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru podatku. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji, a następnie wyrokiem z dnia [...] o sygn. [...] WSA skargę oddalił. Wójt Gminy w piśmie z dnia [...] w pełni podtrzymał swoje stanowisko dotyczące zasadności prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych [...] wyrażone w postanowieniu z dnia [...], że zgłoszone żądanie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] jest nieuzasadnione. Wierzyciel poinformował, że wyroki WSA o sygn. [...] dotyczą zobowiązań podatkowych za lata [...], a nie tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Natomiast wyrok z dnia [...] sygn. akt [...] uchyla decyzję w sprawie wymiaru podatku za [...], który jest dochodzony w postępowaniu egzekucyjnym, jednakże po ponownym rozpatrzeniu i przeprowadzeniu postępowania podatkowego decyzją ostateczną i prawomocną jest decyzja SKO z dnia [...] o uchyleniu w części decyzji Wójta Gminy i ustaleniu wymiaru podatku za [...] w łącznej kwocie [...]. Sprawa rozstrzygnięta wyrokiem [...] dotyczyła tytułu wykonawczego wystawionego przez Burmistrza o nr [...] – podatek rolny i od nieruchomości za okres [...]. Dnia [...]\, działając na wniosek wierzyciela – Burmistrza, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia rachunku bankowego zawiadomieniem nr [...]. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu [...]. Na powyższe strona złożyła zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Dnia [...] postanowieniem nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, postanowił uznać zarzuty za nieuzasadnione. Zobowiązany wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, który postanowieniem nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W związku ze złożoną skargą na w.w postanowienie WSA wyrokiem z dnia [...] o sygn. [...] uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Po otrzymaniu stanowiska wierzyciela Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] postanowienie nr [...] odmawiające uznania zarzutów za zasadne. Strona wniosła zażalenie. Dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Strona wniosła skargę, którą WSA wyrokiem z dnia [...] o sygn. [...] oddalił. Ponadto PB wniósł skargę na bezczynność organu, zarzucając niewykonanie wyroku [...], którą w dniu [...] WSA odrzucił. Zobowiązany składał również wniosek o nadanie klauzuli wykonalności wyrokowi [...], przy czym Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] nr [...] oddalił wniosek o nadanie klauzuli wykonalności. Natomiast załączony przez skarżącego do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego wyrok WSA o sygn. akt [...], którym uchylono decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty w przedmiocie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów nie ma żadnego związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Podobnie w przypadku wyroku [...], którym uchylono decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za [...]. Powyższe również nie jest przedmiotem prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W wyniku rozpatrzenia wniosku zobowiązanych o umorzenie postępowania egzekucyjnego i biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, postanowieniem z dnia [...] nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Umorzenie postępowania może nastąpić w każdym jego stadium. Przepis art. 59 u.p.e.a. nie ustanawia bowiem terminu do wnoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania może być obligatoryjne lub fakultatywne. W pierwszym przypadku wystąpienie określonych w art. 59 § 1 okoliczności rodzi obowiązek umorzenia postępowania. W drugim przypadku organ egzekucyjny ma jedynie uprawnienie do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Fakultatywny tryb umorzenia postępowania egzekucyjnego określony został w art. 59 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ wskazał, że o bezskuteczności egzekucji nie może decydować subiektywne przekonanie strony, że takie podstawy zachodzą. Organ wskazał, że w przypadku wnioskodawców nie można mówić o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego. Tylko w [...] organ egzekucyjny dokonał szeregu skutecznych czynności egzekucyjnych, w tym m.in. zajęć wierzytelności, zajęć rachunku bankowego, zobowiązany również sam regulował część zaległości. Podnoszona przez stronę kwestia trudnej sytuacji finansowej może mieć charakter przejściowy i nie jest przesłanką do umorzenia postępowania ze względu na jego bezskuteczność. W zażaleniu z dnia [...] zobowiązani wnieśli o "cofnięcie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego wraz z poprzedzającymi ją dokumentami i ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z faktycznym stanem prawnym". W zażaleniu zawarli również wniosek o zawieszenie spłaty zaległości. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że w sprawie nie wystąpiła żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 59 u.p.e.a. przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W tym kontekście wskazano, że o bezskuteczności egzekucji nie może decydować subiektywne przekonanie strony, że takowe podstawy zachodzą. W przypadku wnioskodawców nie można mówić o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego. Tylko w [...] organ egzekucyjny dokonał szeregu skutecznych czynności egzekucyjnych, w tym m.in. zajęć wierzytelności, zajęcia rachunku bankowego, ponadto zobowiązany sam również regulował część zaległości. Podnoszona przez stronę kwestia trudnej sytuacji finansowej może mieć charakter przejściowy i nie jest przesłanką do umorzenia postępowania ze względu na jego bezskuteczność. W skardze z dnia [...] złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie w.w postanowienia. Strona zarzuciła organowi egzekucyjnemu, że wydając zaskarżone postanowienie działał wbrew interesowi prawnemu skarżących, w wyniku "nie wykonania obowiązków urzędniczych", t.j. nie respektowania prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kompensowaniu wzajemnych zobowiązań i "działaniu prawa w jedną stronę". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów i treści skargi, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organu egzekucyjnego w kwestii odmowy umorzenia prowadzonego względem skarżących postępowania egzekucyjnego. Na wstępie należy zaznaczyć, że procedura ustanowiona w u.p.e.a., co do zasady, nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "k.p.a.") mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 152/13, LEX nr 1323412). Podkreślić też należy, że w postępowaniu tym, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Celem tej instytucji jest zakończenie postępowania egzekucyjnego, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku, wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza więc, że nie jest realizowany jego cel. Zaznaczyć także należy, że umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi jego dalsze prowadzenie i może nastąpić w każdym jego stadium. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. W pierwszym przypadku musi się ziścić którakolwiek z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Przesłanki do fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały natomiast określone w art. 59 § 2 u.p.e.a. W myśl tego przepisu postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W przypadkach, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 3 u.p.e.a.). Należy także zaznaczyć, że umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także na skutek inicjatywy zobowiązanego. W związku z tym należy wskazać, że organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne, jeśli uzyska informację z jakiegokolwiek źródła o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, czy wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 7105/98, LEX nr 46237). W kontekście poczynionych powyżej rozważań i powołanych przepisów u.p.e.a., Sąd stwierdza, że skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim zaakcentować należy, że skarżący zarówno w skardze, jak i wcześniej na etapie postępowania egzekucyjnego, nie podnieśli żadnych zarzutów, które wskazywałyby na wadliwość zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Warto także podkreślić, że również w argumentacji wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie, skarżący nie wskazali żadnej z enumeratywnie wymienionych w art. 59 u.p.e.a. przesłanek umorzenia postępowania, albowiem nie można uznać za taką utraty płynności finansowej, trudnej sytuacji finansowej, nieprawnego zamknięcia firmy oraz możliwości kompensaty wzajemnych zobowiązań z tytułu prawomocnego wyroku WSA z dnia [...]. Na tych samych podstawach podatnik oparł także zażalenie. Z kolei w skardze, jako przesłankę uzasadniającą umorzenie postępowania wskazał brak zweryfikowania przez organ egzekucyjny poprawności różnych dokumentów, w tym m.in. wyroku WSA z dnia [...] oraz innych wyroków tego Sądu dotyczących decyzji wydanych przez Burmistrza i Wójta Gminy w przedmiocie podatku od nieruchomości i podatku rolnego, a także możliwość kompensaty wzajemnych zobowiązań. Zestawiając treść powyższych pism i podniesione w nich argumenty z treścią przepisów art. 59 u.p.e.a., należy jednoznacznie stwierdzić, że nie dotyczą one niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest zasadność odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do skarżących na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], wystawionych przez Burmistrza i Wójta Gminy. Mając na względzie powyższe, Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organów, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek skutkująca umorzeniem postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżących, zaś sami skarżący ani nie wskazali tych przesłanek, ani się na nie nie powołali. Za chybiony w ocenie Sądu uznać należy argument skarżących odnoszący się do możliwości dokonania kompensaty wzajemnych zobowiązań, albowiem przepis art. 59 u.p.e.a. nie przewiduje takiej możliwości. Ponadto w ocenie Sądu w zakresie zaległości objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Burmistrza oraz Wójta Gminy, organ II instancji prawidłowo w pełni podzielił ustalenia i rozważania poczynione przez organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia [...], nr [...], z których jednoznacznie wynika, iż decyzje wymiarowe w zakresie podatku od nieruchomości i podatku rolnego objęte tytułami egzekucyjnymi, na mocy których organ egzekucyjny prowadzi kwestionowane przez stronę postępowanie egzekucyjne, są ostateczne, wykonalne i nigdy nie zostały uchylone. W tym kontekście słusznie stwierdzono, że żaden z wymienionych przez skarżącego wyroków WSA nie stanowił podstawy do umorzenia prowadzonego postępowania. Sąd stwierdza ponadto, że organy obu instancji prawidłowo uznały, iż w sprawie nie ziściła się również przesłanka z art. 59 § 2 u.p.e.a., warunkująca fakultatywne umorzenie postępowania, albowiem tylko w roku [...] organ egzekucyjny dokonał szeregu skutecznych czynności egzekucyjnych, w tym m.in. zajęć wierzytelności, zajęcia rachunku bankowego, ponadto zobowiązany sam również regulował część zaległości, a to bezsprzecznie oznacza, że w przypadku prowadzonego względem skarżących postępowania egzekucyjnego nie można mówić o bezskuteczności. W podsumowaniu dokonanej kontroli Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu, albowiem przy ich wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).