I SA/Po 780/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu [...] listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący Ł. S. w skardze na wymienioną w sentencji decyzję zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej tej decyzji na podstawie art. 63 § 3 ustawy z [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił , że w braku wstrzymania jej wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla kondycji prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności. Nagła utrata znacznych środków finansowych niezbędnych nie tylko dla rozwoju firmy, ale w ogóle dla utrzymania ciągłości pracy i konkurencyjności firmy na rynku, spowoduje konieczność ograniczenia zakresu tej działalności lub nawet jej likwidacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek wstrzymania zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu , sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Wobec powyższego, w tym zakresie nie wystarczy ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (tak np.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11, System Informacji Prawnej LEX nr 1104112). Tymczasem wraz z wnioskiem skarżący nie przedstawił dokładnie stanu swoich finansów. Niemniej z dokumentacji złożonej do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja finansowa skarżącego jest obecne trudna. Nie posiada on żadnego majątku. Pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i z dwójką dzieci. W małżeństwie jego panuje rozdzielność majątkowa. Z jego oświadczeń wynika, że raty kredytów hipotecznych wynoszą łącznie [...] zł. Poza ratami kredytu skarżący i jego żona ponoszą koszty miesięcznego utrzymania w wysokości [...] zł. Ze złożonych zeznań rocznych podatkowych wynika, że w 2015 r. przychód skarżącego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej wyniósł [...] zł, koszty uzyskania przychodów [...] zł i strata [...] zł, w 2016 r. przychód skarżącego wyniósł [...] zł, koszty uzyskania przychodów [...] zł i strata [...] zł. Dodatkowo z wydruku Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że skarżący [...] lipca 2016 r. zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej, a [...] sierpnia 2016 r. została ona wykreślona z rejestru, obecnie nie pracuje i nie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny. Pomimo powyższych ustaleń sąd uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sytuacja finansowa, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki przesądzającej o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem skarżącego było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, czy też do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Skarżący tego jednak nie wykazał. Przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy. W przypadku prawa pomocy sąd wydaje pozytywne rozstrzygnięcie dla strony, która znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że w razie braku zwolnienia od kosztów sądowych nie mogłaby skorzystać z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Natomiast w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ubiegający się o takie wstrzymanie powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 116/16). Skarżący we wniosku wskazał jedynie, że nagła utrata znacznych środków finansowych, spowoduje konieczność ograniczenia zakresu działalności jego firmy lub nawet jej likwidacji. Tymczasem jak wynika z akt sprawy działalność gospodarcza skarżącego została już zakończona [...] lipca 2016 r., tj. jeszcze przed złożeniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem wykonanie jej nie może spowodować zakończenia już zlikwidowanej działalności gospodarczej. Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.