I SA/Po 781/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi DH na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003r. od dochodów nieznajdujących pokrycia ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ M.Jaśniewicz Skarżąca DH, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego MK pismem z dnia [...] wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest matką samotnie wychowującą [...] syna. Uzyskiwane przez nią dochody w całości przeznaczane są na utrzymanie rodziny oraz obsługę kredytu zaciągniętego na zakup nieruchomości. Wszczęcie egzekucji przed rozstrzygnięciem sprawy spowoduje oczywiste i nieodwracalne szkody po jej stronie. Wskazała, że koszty egzekucyjne będą znaczne, zatem prowadzone postępowanie egzekucyjne pozbawi ją i syna środków do życia. Poza nieruchomością nie posiada innego majątku ani dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 wyżej powołanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powołanego powyżej przepisu to skarżąca jest zobowiązana wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek. Warunkiem wstrzymania wykonania decyzji przez sąd jest bowiem wykazanie przez skarżącą takich okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku. Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, a z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała jedynie, że samotnie wychowuje [...] dziecko oraz, że uzyskiwane przez nią dochody w całości przeznacza na utrzymanie rodziny i spłatę kredytu zaciągniętego na zakup nieruchomości. Wskazała również, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego pozbawi ją środków do życia. Zauważa się, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ze względu na potrzebę dokonania oceny jego zasadności z punktu widzenia występowania wskazanych w przepisie art. 61 § 3 cyt. ustawy przesłanek winien być przez skarżącą uzasadniony. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz materialno-prawną jego argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie przedstawiła bowiem wystarczających danych na poparcie swoich twierdzeń, zwłaszcza nie wykazała swych aktualnych dochodów, z których ponosi koszty miesięcznego utrzymania oraz koszty związane z obsługą kredytu bankowego. Twierdzenia wnioskodawczyni powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J.P.Tarno, "Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006r., s.188). Ponadto w kwestii ewentualnej utraty środków do życia należy wskazać, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w art. 8 -10 ogranicza dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009r., sygn. akt I FZ 236/09). Skoro nie wskazano okoliczności, o których wyżej mowa, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia. /-/M.Jaśniewicz V.M.