I SA/Po 789/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi "X." Sp. z o.o. w X. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. - działając w imieniu Ministra Finansów - uznał za nieprawidłowe stanowisko Sp. z o.o. "X." w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wliczenia do podstawy opodatkowania świadczonej usługi podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej. Powyższa interpretacja została doręczona spółce w dniu 19 kwietnia 2013 r. Nie zgadzając się z jej treścią spółka w piśmie z dnia 2 maja 2013 r., uzupełnionym w dniu 16 maja 2013 r., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie spółki organ stwierdził brak podstaw do zmiany wydanego aktu. Pismo to zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 28 maja 2013 r. Pismem z dnia 9 lipca 2013 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...]. Wraz ze skargą spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Argumentując zgłoszone żądanie spółka podniosła, że skierowana do niej przez organ odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została wysłana na adres siedziby spółki, ale nie została doręczona osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w spółce, czy też osobie działającej w imieniu spółki, posiadającej stosowne pełnomocnictwa. Skarżąca zaznaczyła, że pod adresem siedziby spółki tj. ul. A., [...], funkcjonuje także Dział Księgowości PW "A." A. M., ul. B., [...]. Wskazała, że korespondencja została podjęta przez M. J., zatrudnioną jako główna księgową w PW "A.", posiadającą stosowne pełnomocnictwa do odbioru korespondencji tej firmy. Podkreślono, że zarówno M. J., jak i inni pracownicy Działu Księgowości PW "A.", nie posiadają żadnych pełnomocnictw, ani nie są umocowani do odbioru korespondencji spółki. Ponadto skarżąca stwierdziła, że M. J. nie posiada żadnej wiedzy o samym fakcie działalności spółki "X." i profilu tej działalności do tego stopnia, iż po odbiorze korespondencji uznała, że nastąpiła oczywista omyłka w zakresie doręczenia i nie przekazała informacji o tym pracodawcy. Następnie skarżąca podniosła, że A. M., prezes zarządu spółki, zaniepokojony faktem braku odpowiedzi organu, w dniu 5 lipca 2013 r. skontaktował się telefonicznie z Biurem Krajowej Informacji Podatkowej w L. i dowiedział się wówczas, że odpowiedź organu na wezwanie spółki do usunięcia naruszenia prawa została doręczona M. J. W dniu 8 lipca 2013 r., M. J., po odszukaniu korespondencji, przekazała ją prezesowi zarządu skarżącej spółki. W ocenie skarżącej, powyższe okoliczności uprawdopodabniają brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...], nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (m.in. indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Ponadto podkreślić należy, że termin określony w art. 53 § 2 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej merytorycznej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi. Stosownie zaś do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została doręczona spółce w dniu 28 maja 2013 r., a korespondencję odebrała, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 41 akt adm.) - osoba upoważniona M. J. Wobec powyższego stwierdzić należy, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu upływał z dniem 27 czerwca 2013 r. Skarga natomiast, wbrew pouczeniu, została przez skarżącą spółkę nadana w placówce pocztowej w G. dopiero w dniu 10 lipca 2013 r. (data nadania, koperta, k. 18 akt sąd.), a zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a., albowiem w ocenie Sądu upłynął on bezskutecznie w dniu 27 czerwca 2013 r. W ocenie Sądu, skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w siedmiodniowym terminie na dokonanie tej czynności, określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Zaznaczyć należy, że z wyjaśnień prezesa zarządu skarżącej spółki – A. M. wynika, iż w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 5 lipca 2013 r. z pracownikiem Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. dowiedział się, że odpowiedź organu na wezwanie spółki do usunięcia naruszenia prawa została odebrana przez M. J., a przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 10 lipca 2013 r. Przyjąć zatem należy, że skarżąca w dniu 5 lipca 2013 r. dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Dokonując natomiast oceny zasadności złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, iż skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Wyjaśnienia zawarte we wniosku z dnia 10 lipca 2013 r. o przywrócenie naruszonego terminu nie pozwalają na uznanie ich za okoliczności przemawiające za brakiem winy strony skarżącej. Podkreślić bowiem należy, iż kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 226). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazana natomiast przez skarżącą spółkę we wniosku okoliczność, tj. odebranie korespondencji przez osobę nieuprawnioną i nieposiadającą stosownego pełnomocnictwa do dokonania tej czynności, w ocenie Sądu, w realiach analizowanej sprawy nie uprawdopodabnia braku winy spółki w uchybieniu terminu. Podnieść bowiem należy, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wszystkie pisma w toku całego postępowania, które organ kierował na adres wskazany przez skarżącą spółkę, zawsze były odbierane przez M. J., a na zwrotnych potwierdzeniach odbioru doręczyciel dokonywał adnotacji, że jest to osoba upoważniona do odbioru korespondencji (patrz: druk potwierdzenia odbioru interpretacji – k. 18 akt adm., druk potwierdzenia odbioru pisma z dnia 9 maja 2013 r. zawierającego wezwanie do usunięcia braku formalnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa – k. 33 akt adm., druk potwierdzenia odbioru odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – k. 41 akt adm.). W kontekście powyższego, zdaniem Sądu, nie budzi żadnych wątpliwości, że odbiór przesyłek przez M. J., a kierowanych na adres: "X." Sp. z o.o., ul. A., [...], jest stosowaną praktyką, a M. J. jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji skarżącej spółki. Samo oświadczenie prezesa skarżącej spółki, że M. J. jest osobą nieuprawnioną i nieposiadającą stosownego pełnomocnictwa do odbioru adresowanej do spółki korespondencji jest, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału, niewystarczający do stwierdzenia, że korespondencja organu została wadliwie doręczona. Sąd pragnie także zauważyć, że twierdzeniom prezesa skarżącej spółki, iż M. J. nie jest osobą upoważnioną do odbioru kierowanej do spółki korespondencji przeczy także znajdujący się w aktach sprawy druk potwierdzenia odbioru przesyłki skierowanej przez Sąd do skarżącej spółki (k. 34 akt sąd.). Wynika z niego bowiem, że przesyłkę sądową w dniu 19 sierpnia 2013 r. odebrała M. J. – osoba uprawniona. Podnieść przy tym należy, że M. J. złożyła swój podpis na odbiciu pieczęci skarżącej spółki. Braki skargi zostały uzupełnione w terminie. Mając zatem na względzie powyższe stwierdzić należy, że podnoszona przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność, iż M. J. nie jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji spółki, jest bezzasadna i nie może w żaden sposób stanowić przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.