I SA/Po 789/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] sierpnia 2019r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2015 roku. I. oddala skargę; II. oddala wniosek o przyznanie kuratorowi wynagrodzenia. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dnia [...] października 2017 r., nr [...], [...] określającą A. sp. z o.o. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I kwartał 2015 r. w wysokości [...] zł Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Dyrektor UKS w P. w dniu 30 lipca 2015 r. wszczął postępowanie kontrolne wobec A. Sp. z o.o. Spółka nie przedłożyła do weryfikacji żadnej dokumentacji źródłowej. Organ ustalił, że spółka została założona na podstawie umowy z [...].10.2014 r., w dniu [...].10.2014 r. została wpisana do KRS. Zarząd stanowili Prezesi Zarządu, - pierwszym Prezesem Zarządu był Ś. P., którego uchwałą z [...].01.2015 r. odwołano i powołano P. Ś. na funkcję Prezesa Zarządu, którą odwołano z funkcji członka zarządu spółki w dniu [...].10.2015 r. i spółka została pozbawiona zarządu. Postanowieniem Sądu Rejonowego P. VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...].07.2017 r. ustanowiono dla spółki kuratora w osobie K. J.. Organ ustalił, że spółka w okresie styczeń - marzec 2015 r. deklarowała transakcje w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT - [...]) oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy. Wartości dotyczące WNT i WDT wykazane w informacjach VAT-UE zostały przez spółkę ujęte w deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7K) za I kwartał 2015 r. i wynosiły w zakresie zobowiązania z tytułu podatku od towarów: - podatek należny: [...] zł (dostawa na terytorium w kraju 23% [...] zł, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów [...] zł), - podatek naliczony: [...] zł, - kwota podatku podlegająca wpłacie do urzędu skarbowego: [...] zł. Spółka nie wpłaciła ww. podatku. Organ stwierdził, że w ww. okresie spółka nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, polegającej na kupnie i sprzedaży towarów, świadczenia usług, nie wywiązywała się z podstawowych obowiązków podatnika i nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Miejscem, pod którym miała być prowadzona przez spółkę działalność gospodarcza, był adres siedziby spółki w P., tj.: ul. [...] lok. [...], zgłoszony do KRS oraz do Urzędu Skarbowego. Pod tym adresem nie stwierdzono żadnych znamion prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej. Pod ww. adresem znajduje się budynek wielorodzinny, a w lokalu mieszkalnym o nr [...], pomimo podjętych kilkukrotnie czynności, nikogo nie zastano. Osoba zarządzająca tym budynkiem oraz dozorca budynku nie posiadali żadnych informacji o prowadzeniu w tym mieszkaniu działalności gospodarczej. Nie potrafili też wskazać osób faktycznie korzystających z tego lokalu. Organ wzywał spółkę do przedłożenia dokumentów księgowych dotyczących działalności gospodarczej, prowadzonej w okresie objętym postępowaniem kontrolnym, oraz do udzielenia informacji w zakresie posiadanych rachunków bankowych i obrotów na tych rachunkach, albo do upoważnienia instytucji finansowych do przekazania tych informacji organowi kontroli skarbowej. Spółka nie dopełniła czynności wskazanych w wezwaniach. W odpowiedzi P. Ś. poinformowała, że po odwołaniu jej z funkcji członka zarządu - prezesa zarządu sprzedała udziały w spółce, a całą dokumentację spółki przekazała przedstawicielowi nowego udziałowca. Organ wystąpił do innych organów podatkowych i organów kontroli skarbowej o udzielenie informacji w zakresie transakcji i innych zdarzeń gospodarczych, których stroną była spółka oraz o informację o dokumentach dotyczących tych transakcji, jak również danych identyfikacyjnych podmiotów u których stwierdzono występowanie transakcji oraz innych zdarzeń gospodarczych, których stroną była spółka. Pozytywnych odpowiedzi organ nie uzyskał. Organ wystąpił o udzielenie informacji do ZUS-u. ZUS poinformował, że spółka nie figuruje w Centralnym Rejestrze Płatników Składek. Organ wystąpił do właściwej administracji podatkowej w [...] o sprawdzenie wskazanych przez spółkę transakcji wewnątrzwspólnotowych. W odpowiedzi tamtejszy organ poinformował, że nie nawiązał kontaktu z osobami działającymi w imieniu b. podmiotu. W zakresie rachunków bankowych spółki, ustalono, że w okresie od 01.01.2015 r. do 31.03.2015 r. Bank [...] S.A. prowadził na rzecz spółki rachunek bieżący podmioty gospodarcze w PLN oraz rachunek pomocniczy podmioty gospodarcze w USD, na którym nie odnotowano obrotów. Zapisy na rachunku bankowym spółki wykazują obroty jedynie w dniu 25 marca 2015 r. Tego dnia konto spółki zasilone zostało dwiema wpłatami przekraczającymi [...]. zł, pochodzącymi od podmiotów: [...] D. i P. , tytułem "zaliczka". Środki te tego samego dnia zostały przetransferowane do osoby fizycznej o imieniu i nazwisku G. J.. Ponadto odnotowano wypływ środków w kwocie [...]zł od podmiotu [...]H Sp. z o.o. z/s w W. tytułem "czynsz marzec 2015", oraz wpływ środków w wys. [...] zł od spółki [...] I. tytułem "zaliczka". Organ stwierdził, że na rachunku tym poza ww. operacjami brak jest transakcji z innymi kontrahentami, a także transakcji charakteryzujących działalność gospodarczą. Organ uznał, że kwota [...]zł za czynsz nie jest związana z żadną realną działalnością spółki - w trakcie postępowania nie ujawniono innych, niż wynikający z KRS, adresów oraz miejsc prowadzenia działalności, jak również dokumentów świadczących o wynajmowaniu przez spółkę powierzchni biurowych czy magazynowych (np. w W. ). Organ ustalił, że wartość operacji na rachunku bankowym stanowi zaledwie ok. 4 % wartości sprzedaży i zakupów wykazanych w złożonej przez spółkę deklaracji VAT-7K za I kwartał 2015 r., na rachunku bankowym brak jest operacji finansowych dotyczących wewnątrzwspólnotowego nabycia i dostawy towarów wynikających ze złożonych przez stronę w informacji VAT-UE za okres styczeń - marzec 2015 r. Zasilające rachunek bankowy spółki w dniu [...].03.2015 r. dwa podmioty krajowe P. Spółka z o.o. ([...] zł) i [...] D. Spółka z o.o. ([...] zł) miały siedzibę pod tym samym adresem co kontrolowana spółka. Ustalono, że pod adresem: P. ul. [...] nie ma znamion prowadzenia działalności gospodarczej przez jakikolwiek podmiot. Organ ustalił, że Sąd Rejonowy P. w P., VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego postanowieniem z [...].06.2015 r. nałożył na P. Ś. karę grzywny, z uwagi na niewypełnienie ciążącego na niej obowiązku w zakresie ujawnienia w rejestrze aktualnych danych. Wcześniejsza korespondencja, kierowana przez Sąd na adres spółki i na adres Prezesa Zarządu Spółki, nie była podejmowana. Organ ustalił, że spółka na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT została wykreślona z rejestru podatników VAT w dniu [...].06.2015 r. Organ odmówił wiarygodności deklaracji VAT-7K za I kwartał 2015 r. złożonej przez spółkę. W ocenie organu spółka nie prowadziła jakiejkolwiek działalności gospodarczej, nie wykonywała czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie była podatnikiem podatku od towarów i usług. Organ stwierdził, że fikcyjne kwoty wykazane w deklaracji VAT-7K nie mogą być utożsamiane z podatkiem należnym i naliczonym, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Ustalenia z przeprowadzonego postępowania kontrolnego zostały przedstawione w protokole z [...].09.2017 r. Kurator wniósł o przeprowadzenie dowodów w sprawie. Organ postanowieniem z [...].09.2017 r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez Kuratora dowodów, podnosząc, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał m.in. przepisy art. 5 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 i 2, art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako: "ustawa o podatku VAT"). W odwołaniu wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucono naruszenie Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie przez organ działań dowodowych, które mogłyby spowodować "zlokalizowanie" dokumentacji spółki. Zarzucono również, że uzasadnienie decyzji zostało napisane w taki sposób "aby przeforsować na siłę tezę, że wszystkie transakcje były fikcyjne". Zaskarżono postanowienie z [...].09.2017 r. w sprawie odmowy przeprowadzania dowodów zawartych we wnioskach dowodowych z 09 i 17 września 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] sierpnia 2019 r. (wskazaną na wstępie) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organu spółka nie wykonywała czynności podlegających podatkowi VAT. Organ wskazał, że działalność spółki polegała na formalnej rejestracji dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług, w sytuacji braku prowadzenia jakiejkolwiek rzeczywistej działalności gospodarczej. W ocenie organu świadczą o tym: - brak miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz brak siedziby spółki, pod którą możliwy byłby kontakt ze spółką, - brak kontaktu z przedstawicielami Spółki, również innym organom i instytucjom nie udało się nawiązać jakiegokolwiek kontaktu ze spółką oraz z jej władzami, - brak dokumentacji finansowo-księgowej - spółka nie przedłożyła ksiąg podatkowych, dokumentów źródłowych i bankowych, - brak innych atrybutów działalności gospodarczej w postaci majątku trwałego, nieruchomości, ruchomości, pracowników itp., charakterystycznych dla podmiotów realnie funkcjonujących na rynku, brak możliwości weryfikacji transakcji na rachunku bankowym spółki - podmioty dokonujące wpłat na konto spółki również nie mają faktycznych miejsc prowadzenia działalności, - krótki okres działalności i nagłe jej zaprzestanie, brak zaplecza finansowego, - brak na rachunku bankowym jakichkolwiek obciążeń typowych w prowadzonej działalności gospodarczej, np.: opłaty za energię elektryczną, za telefon, paliwo do samochodów, usługi księgowe, zakupy środków trwałych, płatności za transport i ubezpieczenie towarów, kosztów wynagrodzeń pracowników oraz innych ponoszonych wydatków, które przy wielomilionowych obrotach faktycznie funkcjonujący podmiot na bieżąco ponosi; - brak jakichkolwiek zapłat czy wpływów od kontrahentów zagranicznych, przy wysokich wartościach WNT i WDT wykazanych w informacjach VAT-UE, -wykreślenie w dniu [...].06.2015 r. przez Urząd Skarbowy P. spółki z rejestru podatników podatku VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT. Organ podzielił stanowisko organu I instancji, że spółka nie prowadziła w kontrolowanym okresie rzeczywistej działalności gospodarczej polegającej na kupnie i sprzedaży towarów, świadczenia usług i nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Spółka, pomimo podjętych działań, nie przedłożyła żadnych dokumentów do kontroli. Czynności zmierzające do pozyskania dokumentacji źródłowej zakończyły się niepowodzeniem, ostatni Prezes Zarządu spółki P. Ś. oświadczyła, że całą dokumentację spółki przekazała przedstawicielowi A. P., z którym nie ma żadnego kontaktu (prawdopodobnie przebywa w [...]). Mimo, że organ I instancji wystąpił do innych organów podatkowych i organów kontroli skarbowej o udzielenie informacji w zakresie transakcji i innych zdarzeń gospodarczych, których stroną była spółka, pozytywnych odpowiedzi nie uzyskano. Organ wskazał, że spółka w badanym okresie rozliczeniowym wykazała w deklaracji podatkowej VAT-7K dostawę towarów i usług na terytorium kraju opodatkowane stawką 23% o wartości netto [...] zł i podatku należnym [...] zł. Organ stwierdził, że dostawa towarów oraz świadczenia usług o tak dużych wartościach już w początkowej fazie prowadzenia działalności gospodarczej bez dokumentów źródłowych ją potwierdzających, również bez potwierdzenia, że jakikolwiek podmiot był stroną w transakcji ze spółką dowodzi, że dane wykazane w ww. deklaracji podatkowej są nieprawdziwe, niezgodne z rzeczywistością. Spółka nie posiadała faktycznej siedziby pod adresem wskazanym w KRS, nie prowadziła również pod tym adresem działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że to spółka na podstawie obowiązujących przepisów zobowiązana była zgłosić właściwym organom rejestracyjnym i podatkowym aktualny adres siedziby, jak również poinformować o wszystkich rachunkach bankowych wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz o innych miejscach wykonywania działalności gospodarczej. Spółka nie ujawniła zarówno w KRS jak i urzędzie skarbowym żadnych innych miejsc wykorzystywanych dla celów prowadzonej działalności gospodarczej (w tym tzw. "wirtualnych biur") oraz rachunków bankowych (krajowych czy zagranicznych), za pośrednictwem których realizowane byłyby transakcje finansowe. Organ odwoławczy wskazał, że nie jest rolą organu poszukiwanie czy domniemywanie gdzie poza wskazanymi miejscami spółka mogłaby prowadzić działalność gospodarczą i jakimi, w jakich bankach założonymi rachunkami mogła się posługiwać. Organ powołał się na przepisy art. 193 ust. 3 i art. 112 ustawy o VAT i wskazał, że spółka nie przełożyła do weryfikacji żadnych dokumentów w tym źródłowych, nie spełniła podstawowego obowiązku podatnika wynikającego z ww. przepisów. W związku z ich nieudostępnieniem w toku prowadzonego postępowania, nie było zatem możliwe ustalenie, czy istniały ewidencje i czy były prowadzone w sposób rzetelny i niewadliwy. Powyższa okoliczność spowodowała, że również weryfikacja zadeklarowanych kwot z dokumentami źródłowymi (fakturami VAT) okazała się niemożliwa. Organ wskazał, że podjęto próbę zweryfikowania transakcji wewnątrzwspólnotowych z udziałem spółki, jednak administracja podatkowa [...] do której wystąpiono z wnioskiem SCAC nie nawiązała kontaktu z kontrahentem spółki. W ocenie organu kolejnym dowodem potwierdzającym, że do transakcji zarówno wewnątrzwspólnotowych jak i krajowych nie doszło jest historia rachunku bankowego spółki z której nie wynika, aby któraś z powyższych okoliczności miała miejsce. Tym samym weryfikacja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wykazana w deklaracji VAT-7K do kontrahenta o numerze identyfikacji podatkowej "[...]" w przedmiotowej sprawie z uwagi na ekonomikę procesową nie była konieczna. Organ stwierdził, że trudno jest uznać, iż incydentalna, jednorazowa operacja na rachunku bankowym z tytułu zapłaty za czynsz podmiotowi o nazwie [...]H Spółka z o.o. miałaby świadczyć o prowadzeniu działalności gospodarczej w sposób ciągły i zorganizowany. Organ za niezasadne uznał twierdzenia Kuratora o hipotetycznych możliwościach prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej, być może prowadzonych operacjach na rachunku bankowym w banku zagranicznym, lub też być może korzystania z kont bankowych innych podmiotów, z których mogłyby być wykonywane płatności w imieniu spółki, lub też być może spółka zarządzała działalnością gospodarczą przy użyciu współczesnych technologii z innego miejsca niż zgłoszony adres siedziby spółki. Organ wskazał również, że spółka nie wpłaciła podatku wynikającego z deklaracji podatkowej VAT-7K na rachunek urzędu skarbowego zatem nie wywiązała się z obowiązku spoczywającego na podatniku i nie uregulowała bieżącego zobowiązania podatkowego. Organ ustosunkował się do zarzutu Kuratora, że organ I instancji nie zweryfikował jaki samochód spółka kupiła za kwotę [...] zł i stwierdził, że w złożonej przez spółkę deklaracji VAT-7K za kontrolowany okres, nie ma wykazanych wartości z tytułu nabycia środków trwałych. Organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli nie ma innych oznak prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej trudno nie uznać tej okoliczności na rzecz stanowiska, że spółka w rzeczywistości działalności nie prowadziła (art. 15 ustawy o VAT). Odnosząc się do zarzutu braku podjęcia próby nawiązania kontaktu z A. G., organ zauważył, że obcokrajowiec ten, nie posiada stałego miejsca pobytu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, jednocześnie nabył udziały w spółce na podstawie umowy z dnia [...].10.2017 r. nie będąc obecnym przy tej czynności (notariusz nie potwierdził podpisu nabywcy pod niniejszą umową). A. G., nie zostawił żadnego kontaktu, tj.: miejsca pobytu, numeru telefonu czy adresu e-mail, natomiast odwołana z funkcji członka Zarządu P. Ś. poinformowała, że sprzedała udziały w spółce A. G. i całą dokumentację spółki przekazała przedstawicielowi nowego udziałowca. W świetle powyższego nie ma kontaktu z osobą rzekomo posiadającą całą dokumentację spółki i której bezskutecznie poszukuje również Kurator, na co sam wielokrotnie wskazywał. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że oczekiwanie poszukiwania przez organ bliżej niezidentyfikowanego cudzoziemca wykracza poza ramy przedmiotowego postępowania. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ odwoławczy wskazał, że to na podatniku ciąży obowiązek nieodpłatnego przedstawienia tłumaczenia na język polski sporządzonej w języku obcym dokumentacji dotyczącej spraw będących przedmiotem postępowania. W ocenie organu, umowa dotycząca przeniesienia udziałów na A. G. nie ma istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Istotnym w sprawie jest przede wszystkim brak dokumentów źródłowych spółki i tym samym niemożność dokonania jej weryfikacji. Organ podniósł, że nie jest obowiązkiem organów podatkowych poszukiwanie osoby rzekomo posiadającej dokumentację spółki. W ocenie organu odwoławczego, słusznie organ I instancji postanowieniem z [...].09.2017 r. odmówił przeprowadzenia dowodów zawartych w pismach Kuratora z 09 i 17 września 2017 r. Organ podkreślił, że w odwołaniu nie przedstawiono żadnych dowodów przeciwstawnych tezie, że spółka nie dokonywała czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. odmówił przeprowadzenia dowodów zawartych w piśmie Kuratora z [...].11.2017 r. i wskazał, że okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały stwierdzono wystarczająco innymi dowodami w trakcie przeprowadzonego postępowania kontrolnego. W skardze spółka wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postepowania. Zarzucono naruszenie: - art. 188 w zw. z art. 292 Ordynacji podatkowej, poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych podniesionych w piśmie z 9 września 2017 r., wniesionym ponownie do sprawy w II instancji; - art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c) oraz art. 86 ust. 10b pkt 2 ustawy o VAT, poprzez bezzasadne uznanie, że: a. spółka nie mogła skorzystać z prawa do odliczenia w badanym okresie rozliczeniowym podatku naliczonego dotyczącego nabycia towarów i usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wykazywanego w deklaracji VAT-7K za I kwartał 2015 r., b. spółka nie dokonywała dostawy towarów i świadczenia usług na terytorium kraju opodatkowanych stawką 23 % i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wynikających z deklaracji VAT-K za I kwartał 2015r.; - art. 15 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że spółka nie była podatnikiem od towarów i usług, ponieważ nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs ze znaczkiem 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji określające spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kwartał 2015 r. w wysokości [...],- zł. Organy obu instancji stoją na stanowisku, że spółka nie działała jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT i w badanym okresie rozliczeniowym nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego dotyczącego nabycia towarów i usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wykazanego w deklaracji VAT-7K za I kwartał 2015 r. W zakresie sprzedaży w ocenie organów obu instancji nie doszło do dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju opodatkowanych stawką 23% oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wynikających z ww. deklaracji VAT-7K za I kwartał 2015 r. Skarżący kwestionuje stanowisko organów podatkowych wyrażone w decyzjach. Sąd w tym sporze przyznał rację organom podatkowym. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości materialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (por. art. 15 ust. 2 ustawy o VAT). Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają czynności określone w art. 5 ust. 1 pkt 1, t.j. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, którą stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Przepisy art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c oraz art. 86 ust. 10b pkt 2 ustawy o VAT dotyczą rozliczenia podatku należnego i naliczonego w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów. Zgodnie z art. 193 ust. 3 ustawy o VAT, podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art.120 ust.15, art.125, art.130d, art.134 oraz art.138-dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Zgodnie zaś z art. 112 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczania podatku oraz wszystkie dokumenty, w szczególności faktury, związane z tym rozliczaniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że warunkiem prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego jest wcześniejsze dokładne wyjaśnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a to odbywa się według zasad wynikających z przepisów procesowych. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 120 O.p organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zasada ta stanowi konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. W myśl art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p. poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (tak: wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11). Na podstawie powołanego już art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęta w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy. W razie sprzeczności występujących w materiale dowodowym, dla potrzeb ustaleń faktycznych organ może wybrać jedno ze źródeł dowodowych pod warunkiem, że przekonująco to uzasadni, zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego (tak: wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., II FSK 3349/14). Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 O.p. – znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. W świetle postanowień art. 121 § 1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodnie z art. 125 § 1 O.p., organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Przytoczony przepis wyraża zasadę szybkości i prostoty postępowania. Odnosząc normy prawne wypływające z powyższych przepisów do realiów zawisłej przed sądem sprawy należy stwierdzić, że wydając zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, nie naruszono reguł postępowania podatkowego. Wydając poddaną sądowej kontroli decyzję nie naruszono w szczególności zasady prawdy materialnej poprawnie ustalając stan faktyczny sprawy, które to ustalenia Sąd w składzie niniejszym podziela i czyni własnymi. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie dokonano również właściwego zastosowania ww. przepisów prawa materialnego, a następnie ich prawidłowej subsumpcji. W szczególności – co istotne w sprawie – zostało przez organy wystarczająco dowiedzione, że powołane wyżej przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania wobec A. sp. z o.o. w P., gdyż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie wykonywała ona czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym nie miała prawa do skorzystania z prawa określonego w ww. przepisach. Zgodzić się należało ze stanowiskiem organów, że działalność spółki polegała na formalnej rejestracji dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług, w sytuacji braku prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Świadczą o tym następujące okoliczności: - brak miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz brak siedziby spółki, pod którą możliwy byłby kontakt ze spółką, - brak kontaktu z przedstawicielami spółki, również innym organom i instytucjom nie udało się nawiązać jakiegokolwiek kontaktu ze spółką oraz z jej władzami, - brak dokumentacji finansowo-księgowej – spółka nie przedłożyła ksiąg podatkowych, dokumentów źródłowych i bankowych, - brak innych atrybutów działalności gospodarczej w postaci majątku trwałego, nieruchomości, ruchomości, pracowników itp., charakterystycznych dla podmiotów realnie funkcjonujących na rynku, - brak możliwości weryfikacji transakcji na rachunku bankowym spółki – podmioty dokonujące wpłat na konto spółki również nie mają faktycznych miejsc prowadzenia działalności, - krótki okres działalności i nagłe jej zaprzestanie, - brak zaplecza finansowego, - brak na rachunku bankowym jakichkolwiek obciążeń typowych w prowadzonej działalności gospodarczej, np. opłaty za energię elektryczna, za telefon, paliwo do samochodów, usługi księgowe, płatności za transport i ubezpieczenie towarów, kosztów wynagrodzeń pracowników oraz innych ponoszonych wydatków, które przy wielomilionowych obrotach faktycznie funkcjonujący podmiot na bieżąco ponosi, - brak jakichkolwiek zapłat czy wpływów od kontrahentów zagranicznych, przy wysokich wartościach WNT i WDT wykazanych w informacjach VAT-UE, - wykreślenie w dniu [...] czerwca 2015 r. przez Urząd Skarbowy P. spółki z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT. W ocenie Sądu ze zgromadzonego przez organy podatkowe materiału dowodowego wynika, że spółka nie prowadziła w kontrolowanym okresie rzeczywistej działalności gospodarczej polegającej na kupie i sprzedaży towarów, świadczenia usług i nie działała w charakterze podatnika VAT. Spółka, mimo wezwania, nie przedłożyła żadnych dokumentów do kontroli. Czynności zmierzające do pozyskania przez organ podatkowy dokumentacji źródłowej zakończyły się niepowodzeniem, gdyż ostatni Prezes spółki P. Ś. oświadczyła, że dokumentację spółki przekazała przedstawicielowi nowego właściciela udziałów spółki A. P.. Organ nie miał żadnego kontaktu z A. P., który prawdopodobnie przebywa w [...]. Ponadto brak szczegółowych danych uniemożliwił organom podatkowym identyfikację ww. osoby. Z akt sprawy wynika, że organ wystąpił do innych organów podatkowych i organów kontroli skarbowej o udzielenie informacji w zakresie transakcji i innych zdarzeń gospodarczych, których stroną była spółka. Z zebranego przez organy materiału dowodowego wynika, że pozytywnych odpowiedzi organ nie uzyskał. Z deklaracji VAT-7K za I kwartał 2015 r. wynika, ze spółka wykazała dostawę towarów i usług na terytorium kraju opodatkowane stawką 23% o wartości netto [...] zł i podatku należnym [...]zł. W ocenie Sądu organy podatkowe słusznie uznały, że dostawa towarów oraz świadczenia usług o tak dużych wartościach już w początkowej fazie prowadzenia działalności gospodarczej bez dokumentów źródłowych ją potwierdzających, również bez potwierdzenia, że jakikolwiek podmiot był stroną w transakcji ze spółką dowodzi, że dane wykazane w ww. deklaracji podatkowej są nieprawdziwe, niezgodne z rzeczywistością Z zebranego materiału dowodowego wynika, że spółka nie posiadała faktycznej siedziby pod adresem wskazanym w KRS i nie prowadziła pod tym adresem działalności gospodarczej. Spółka na podstawie obowiązujących przepisów zobowiązana była zgłosić właściwym organom rejestracyjnym i podatkowym aktualny adres siedziby, jak również poinformować o wszystkich rachunkach bankowych wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz o innych miejscach wykonywania działalności gospodarczej. Spółka nie ujawniła zarówno w KRS jak i w Urzędzie Skarbowym żadnych innych miejsc wykorzystywanych dla celów prowadzonej działalności gospodarczej (w tym tzw. "wirtualnych biur") oraz rachunków bankowych (krajowych czy zagranicznych), za pośrednictwem których realizowane byłyby transakcje finansowe. Wbrew temu co zostało podniesione w skardze, nie jest rolą organu poszukiwanie czy domniemywanie gdzie poza wskazanymi miejscami spółka mogłaby prowadzić działalność gospodarczą i jakimi, w jakich bankach założonymi rachunkami mogła się posługiwać. Strona skarżąca może snuć przypuszczenia o ewentualnych zagranicznych kontach bankowych, o wirtualnych biurach, za pomocą których spółka prowadziła działalność oraz o obcokrajowcu będącym w posiadaniu dokumentów spółki, czy też wskazywać na zaliczki na koncie bankowym, które w ocenie Sądu organy podatkowe słusznie uznały, że nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jednak nie można założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organ podatkowy spoczywa tylko na organie. W doktrynie i orzecznictwie za ugruntowany należy uznać pogląd, że nie można na organ podatkowy nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, które mogłyby przyczynić się do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z oczekiwaniem strony, zwłaszcza, gdy ona sama takich dowodów nie dostarcza. Obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że podatnik jest zwolniony od dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje lub które mogą mieć istotne znaczenie dla sprawy. Strona nie może czuć się zwolniona od współdziałania w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza gdy nie udowodnienie określonej czynności może prowadzić do rozstrzygnięcia dla niej niekorzystnego. W ocenie Sądu skoro spółka nie przedłożyła do weryfikacji żadnych dokumentów w tym źródłowych, tym samym nie spełniła podstawowego obowiązku podatnika wynikającego z przepisów ustawy o VAT. Organy podatkowe nie miały zatem możliwości ustalenia, czy istniały ewidencje i czy były prowadzone w sposób rzetelny i niewadliwy. Powyższa okoliczność spowodowała, że weryfikacja zadeklarowanych kwot z dokumentami źródłowymi (fakturami VAT) okazała się niemożliwa. Sąd zauważa, że organ podjął próbę zweryfikowania transakcji wewnątrzwspólnotowych z udziałem spółki, przy czym administracja podatkowa [...] nie nawiązała kontaktu z kontrahentem spółki. W ocenie Sądu kolejnym dowodem potwierdzającym, że do transakcji zarówno wewnątrzwspólnotowych jak i krajowych nie doszło jest historia rachunku bankowego spółki z której nie wynika, aby któraś z powyższych okoliczności miała miejsce. Tym samym w ocenie Sądu weryfikacja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wykazana w deklaracji VAT-7K do kontrahenta o numerze identyfikacji podatkowej "[...]" w przedmiotowej sprawie z uwagi na ekonomikę procesową nie była konieczna. Niezrozumiały jest natomiast zarzut braku weryfikacji kontrahenta o numerze identyfikacji podatkowej "[...]" skoro w informacji podsumowującej WDT spółki takiego podmiotu nie stwierdzono. Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut, że organy nie zweryfikowały zapisów na rachunku bankowym spółki. W ocenie Sądu organy podatkowe szczegółowo przeanalizowały zapisy na rachunku bankowym spółki i wskazały, że wykazują obroty jedynie w dniu 25 marca 2015 r. Tego dnia konto spółki zasilone zostało dwiema wpłatami przekraczającymi [...] tys. zł, pochodzącymi od spółek [...] D. i P. , tytułem "zaliczka". Środki te tego samego dnia zostały przetransferowane do osoby fizycznej o imieniu i nazwisku G. J.. Ponadto odnotowano wypływ środków w kwocie [...]zł do podmiotu [...]H Sp. z o.o. w W. tytułem "czynsz marzec 2015", oraz wpływ środków w wys. [...],- zł od spółki [...] I. tytułem "zaliczka". Odnotowano również zaliczkę na samochód. Organ prawidłowo wskazał, że na rachunku tym poza ww. operacjami brak jest transakcji z innymi kontrahentami, a także transakcji charakteryzujących działalność gospodarczą. Z wyciągu z rachunku bankowego spółki nie wynika, aby ponosiła ona jakiekolwiek wydatki związane z nabyciem towarów i usług, wypłatą wynagrodzeń, świadczeniami za media, telefon, Internet, usługi księgowe itp. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że wykazana na ww. rachunku kwota [...]zł,- za czynsz nie jest związana z żadną realną działalnością spółki, gdyż w trakcie postępowania nie ujawniono innych, niż wynikający z KRS, adresów oraz miejsc prowadzenia działalności, jak również dokumentów świadczących o wynajmowaniu przez spółkę powierzchni biurowych czy magazynowych. Podobnie w przypadku zaliczki na samochód, gdyż w złożonej deklaracji VAT-7K za kontrolowany okres nie ma wykazanych wartości z tytułu nabycia środków trwałych. Organy podatkowe zatem słusznie stwierdziły, że skoro nie ma innych oznak prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej trudno uznać ww. okoliczności na rzecz stanowiska, że spółka w rzeczywistości działalność prowadziła. Trudno bowiem uznać, że incydentalna, jednorazowa operacja na rachunku bankowym z tytułu zapłaty za czynsz podmiotowi o nazwie [...]H Spółka z o.o. miałaby świadczyć o prowadzeniu działalności gospodarczej w sposób ciągły i zorganizowany. Tym samym wskazania na hipotetyczne możliwości prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej, bowiem być może prowadziła operacje na rachunku bankowym w banku zagranicznym, lub też być może korzystała z kont bankowych innych podmiotów z których mogłyby być wykonywane płatności w imieniu spółki, lub też być może spółka zarządzała działalnością gospodarczą przy użyciu współczesnych technologii z innego miejsca niż zgłoszony adres siedziby spółki są w ocenie Sądu niezasadne. Ponadto prawidłowo organy podatkowe oceniły, że skoro wartość operacji na rachunku bankowym stanowi zaledwie ok.4% wartości sprzedaży czy zakupów wykazanych w złożonej przez spółkę deklaracji podatkowej VAT-7K za I kwartał 2015 r., przy czym na rachunku bankowym brak jest operacji finansowych dotyczących wewnątrzwspólnotowego nabycia i dostawy towarów wynikających ze złożonych przez stronę w US informacji VAT-U E za okres styczeń marzec 2015 roku. Z zebranego materiału dowodowego wynika, ze zasilające rachunek bankowy spółki w dniu 25.03.2015 r. dwa podmioty krajowe P. Spółka z o.o. i [...] D. Spółka z o.o. miały siedzibę pod tym samym adresem co kontrolowana spółka (P. ul. [...]). Organy podatkowe ustaliły, że pod ww. adresem nie ma znamion prowadzenia działalności gospodarczej przez jakikolwiek podmiot. Odnosząc się do zarzutu braku podjęcia próby nawiązania kontaktu z A. G., Sąd zauważa, że obcokrajowiec ten, nie posiada stałego miejsca pobytu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, jak wynika z akt sprawy nabył udziały w spółce na podstawie umowy z dnia [...] października 2017 r. nie będąc obecnym przy tej czynności (notariusz nie potwierdził podpisu nabywcy pod niniejszą umową), A. G., nie zostawił żadnej informacji o miejscu swojego pobytu, numeru telefonu czy adresu e-mail, natomiast odwołana z funkcji członka Zarządu P. Ś. poinformowała, że sprzedała udziały w spółce A. G. i całą dokumentację spółki przekazała przedstawicielowi nowego udziałowca (nie podając żadnych danych osobowych rzekomego przedstawiciela). W ocenie Sądu prawidłowo zatem organy podatkowe stwierdziły, że oczekiwanie poszukiwania przez organ bliżej niezidentyfikowanego cudzoziemca wykracza poza ramy przedmiotowego postępowania. W świetle powyższego, w ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo odmówiły przeprowadzenia dowodów zawartych w pismach Kuratora, gdyż okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały stwierdzono wystarczająco innymi dowodami w trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego. Powtórzyć w tym miejscu należy, że organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sąd zauważa, że w trakcie prowadzonego postepowania podatkowego strona nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwstawnych tezie, że spółka nie dokonywała czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie Sądu organy podatkowe wykazały, że spółka nie prowadziła w rzeczywistości działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży towarów i usług. Podsumowując, podkreślić jeszcze raz należy, że na żądanie organu podatkowego podatnik ma obowiązek wynikający z przepisów ustawy o VAT i Ordynacji podatkowej przedłożyć całą dokumentację organowi podatkowemu. To nie organy podatkowe były zobowiązane do poszukiwania osoby rzekomo posiadającej dokumentację spółki. Dodatkowo Sąd zauważa, że w przypadku zniszczenia lub zaginięcia faktur to na podatniku ciążył obowiązek ich odtworzenia, a jak wynika z akt sprawy, spółka tym wymogom nie uczyniła zadość. Podkreślić należy, że podstawą odliczenia określonej kwoty podatku naliczonego jest prawidłowo wystawiony i będący w posiadaniu podatnika oryginał faktury, a przypadku zaginięcia lub zniszczenia – duplikat faktury. Brak w postępowaniu podatkowym oryginałów lub duplikatów faktur nie pozwala organowi podatkowemu na stwierdzenie, czy w momencie składania deklaracji podatnik faktycznie dysponował prawidłową fakturą, uprawniającą do obniżenia podatku należnego. Nie można weryfikować prawidłowości działania spółki jako podatnika bez dokumentacji podatkowej przede wszystkim faktur zakupu i sprzedaży. Opierając się na tych dokumentach organ podatkowy ocenia ich rzetelność przedmiotową i podmiotową. Z tego właśnie powodu organy podatkowe nie mogły dotrzeć do materiału dowodowego pozwalającego na zweryfikowanie deklaracji VAT-7K za I kwartał 2015 r. Również inne organy nie potwierdziły jakichkolwiek transakcji ze spółką. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo zatem uznały, że wartości wykazane w deklaracji VAT-K za I kwartał 2015 r. są nieprawdziwe. Za niezasadne należy zatem uznać wnioski strony skarżącej, gdyż bez dokumentów źródłowych, rejestrów i faktur VAT nie można dokonać rzetelnej oceny takich dowodów. Podkreślić trzeba, że na kwotę podatku naliczonego składają się kwoty podatku określone w fakturach VAT nabycia. Podatnik jest zobowiązany udokumentować prawo do odliczenia podatku naliczonego oryginałem faktury lub duplikatem. Obowiązek przedłożenia oryginałów faktur nabycia, na podstawie których podatnik skorzystał z uprawnienia do odliczenia podatku spoczywa na podatniku. Sąd zauważa, że organ umożliwił stronie przedłożenie faktur kierując do strony wezwania do przedłożenia dokumentów, ponadto organ podjął również inne czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego oraz pozyskania dokumentacji źródłowej spółki W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy zgromadziły w sposób niewadliwy, obszerny materiał dowodowy i wystarczająco przeanalizowały dowody. Pozwoliło to na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W treści zaskarżonej decyzji organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Odnośnie postulowanej przez Kuratora inicjatywy dowodowej organów podatkowych podnieść należy, że samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody. Gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Organ podatkowy jest zobowiązany bowiem do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na dokonanie oceny, że spółka nie jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT i że w badanym okresie rozliczeniowym nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego dotyczącego nabycia towarów i usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wykazanego w deklaracji VAT-7K za I kwartał 2015r. Natomiast, w zakresie sprzedaży, że nie doszło do dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju opodatkowanych stawką 23% oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wynikających z ww. deklaracji VAT-7K za I kwartał 2015r. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo uznały za zbędne uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym przez stronę skarżącą zakresie, w sytuacji gdy brak dokumentacji źródłowej, tj.: faktur zakupu i sprzedaży, ksiąg podatkowych, którą strona winna przedłożyć na wezwanie organu do kontroli, uniemożliwia zbadanie poprawności złożonej w imieniu spółki deklaracji podatkowej. W ocenie Sądu organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, uwzględniły w pełni kontekst wydarzeń, a poczynione ustalenia zostały przekonywająco i logicznie uzasadnione. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") orzekł jak w punkcie I sentencji. Co do wniosku o przyznanie Kuratorowi wynagrodzenia Sąd, jak w punkcie II sentencji na podstawie art. 160 p.p.s.a. w zw. z art. 42 k.c. i art. 138 O.p., go oddalił. Zgodnie bowiem z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt III CZP 106/17 o wynagrodzeniu należnym kuratorowi ustanowionemu na wniosek organu podatkowego na podstawie art. 42 k.c. w zw. z art. 138 § 3 i art. 138d § 1 i 2 Ordynacji podatkowej orzeka sąd rejestrowy, który ustanowił i określił jego kompetencje. Należy podkreślić, że w postanowieniu z dnia [...] września 2018 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy P. w P. wskazał, że ustanawia go nie tylko dla prowadzonego postępowania podatkowego, ale również w celu podjęcia działań zmierzających do powołania zarządu spółki, a w razie potrzeby do likwidacji spółki, co przemawia a tym, że ustanowiony kurator był kuratorem, o którym mowa w art. 42 k.c., a nie tylko kuratorem procesowym. Wynagrodzenie kuratora ustanowionego na podstawie art. 42 k.c. uregulowane zostało w art. 179 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W przepisie tym wyraźnie wskazuje się, że wynagrodzenie to przyznaje organ państwowy, który go ustanowił, czyli w rozpoznawanej sprawie sąd rejestrowy. O tym, że o ustaleniu wynagrodzenia należnego kuratorowi decyduje sąd świadczy również to, że brak przepisu, który przyznawałby tę kompetencję innemu organowi. Brak jest podstaw, aby o wynagrodzeniu kuratora ustanowionego przez Sąd Rejestrowy, na podstawie art. 42 k.c., miał orzekać inny organ lub sąd administracyjny, niż Sąd, który go ustanowił.