I SA/Po 794/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi X. w X. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia wysokości należnej i niewpłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłat wynagrodzeń ze stosunku pracy, z tytułu działalności wykonywanej osobiście oraz innych świadczeń za grudzień 2007 r. oraz orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, od wypłat wynagrodzeń z tytułu działalności wykonywanej osobiście oraz innych świadczeń za grudzień 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] X. w X. (dalej jako: "spółdzielnia", "skarżąca", "wnioskodawczyni"), reprezentowane przez radcę prawnego, złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...]. W petitum skargi wniesiono także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania strona skarżąca podniosła, że istnienie zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją jest bardzo wątpliwe, a jej wykonanie mogłoby spowodować istotną szkodę dla spółdzielni. Wykonanie zobowiązania podatkowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja stanowić będzie dla skarżącej znaczne obciążenie finansowe utrudniające poważnie prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Spółdzielnia będzie miała bowiem znacznie utrudnione regulowanie wymagalnych zobowiązań, jak i dokonywanie jakichkolwiek zakupów niezbędnych do kontynuowania prowadzonej obecnie działalności gospodarczej. W przypadku wykonania decyzji skarżąca nie będzie wstanie wykonywać jakichkolwiek inwestycji w swoim przedsiębiorstwie. Dodatkowo podniosła, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza, jak i działalność rolnicza, stanowi źródło dochodów niezbędnych dla utrzymania osób zatrudnionych i współpracujących ze spółdzielnią, a uniemożliwienie skarżącej dalszej działalności spowoduje w konsekwencji utratę źródła utrzymania dla tych osób. Zaznaczyła także, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało koniecznością całkowitego zaniechania prowadzonej działalności. Zaznaczyła również, że prowadzona działalność w przeważającej części stanowi działalność rolniczą, w której wykonywanie określonych czynności nie może podlegać przesunięciu w czasie, ale poszczególne czynności muszą być wykonywane w ściśle określonych terminach warunkujących ich efektywność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w skrócie: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawczyni powinna bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a tego skarżąca nie uczyniła. Sąd zauważa, że skarżąca jedynie w sposób bardzo ogólny stwierdziła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji będzie dla niej stanowić znaczne obciążenie finansowe, które poważnie utrudni prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Jednocześnie spółdzielnia nie wskazała jakie ponosi wydatki, nie podała żadnych informacji o wielkości swojego majątku, nie przedłożyła żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych. Zdaniem Sądu, na podstawie wniosku strony nie sposób ustalić, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia spółdzielni znacznej szkody. Sąd podkreśla, że dopiero porównanie wydatków skarżącej z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej spółdzielni i jej członków wywoła postępowanie egzekucyjne. Jak już wyżej wyjaśniono, potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez samą stronę skarżącą. Wiąże się to z koniecznością szczególnie wnikliwego, przekonującego i dokładnego wskazania, jak i uzasadnienia konkretnych zdarzeń i okoliczności przez wnioskodawczynię w taki sposób, aby Sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Zaznaczenia także wymaga, że wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego stanowi wyjątek od zasady wykonania decyzji i tylko w wyjątkowych, uzasadnionych przez stronę sytuacjach może znaleźć zastosowanie. Na podstawie zawartych we wniosku ogólnikowych stwierdzeń dotyczących sytuacji skarżącej nie sposób uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Tym samym skarżąca uniemożliwiła Sądowi dokonanie oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia zwłaszcza wymaga, że skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów na poparcie ewentualnych okoliczności, które by wypełniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., nie przedstawiła też żadnych argumentów wskazujących na zasadność wniosku. Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy także zauważyć, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.