I SA/Po 795/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011r. sprawy ze skargi R.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych. oddala skargę /-/M. Bejgerowska /-/M. Skwierzyńska /-/W. Zygmont Naczelnik Urzędu Skarbowego P. postanowieniem z dnia (...) maja 2010r. Nr (...) odmówił zobowiązanemu R. W. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec niego, na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. nr (...) do (...) obejmujących zaległości z tytułu podatku od towaru i usług VAT za okres 12/2001 oraz od 02/2002 do 09/2002 w łącznej kwocie należności głównej (...) zł a plus odsetki za zwłokę. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że podstawą wystawienia tytułów wykonawczych była decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) grudnia 2007 r. Nr (...) orzekająca o odpowiedzialności R. W. za zaległości podatkowe "A." sp. z o.o. Odpisy tytułów wykonawczych doręczone zostały zobowiązanemu w dniu (...) października 2009 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego P. jako organ egzekucyjny ustalił, że zobowiązany R. W. nie figuruje w ewidencjach Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego w P., Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, Centralnej Ewidencji Pojazdów, jako właściciel nieruchomości oraz ruchomości. W dniu (...) października 2009 r. poborca skarbowy sporządził protokół o stanie majątkowym zobowiązanego z którego wynika, że nie posiada on żadnego majątku, do którego można byłoby skierować egzekucję. Zobowiązany we wniosku z dnia (...) listopada 2009r. domagał się umorzenia powyższego postępowania egzekucyjnego z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 września 2009 r. - sygn. akt l SA/Po 521/09 decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P., na podstawie której wystawiono wskazane tytuły wykonawcze. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. działając jako organ egzekucyjny przed rozstrzygnięciem wniosku zwrócił się do wierzyciela - Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. o zajęcie stanowiska odnośnie żądania wniosku zobowiązanego. Wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, że wymienionym we wniosku wyrokiem, uchylona została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z dnia "(...) grudnia 2007r. (...)." Organ pierwszej instancji uwzględniając powyższą wypowiedź wierzyciela egzekwowanego obowiązku, postanowieniem z dnia (...) maja 2010 r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) czerwca 2010 r. Nr (...) stanowiąca podstawę wystawienia tytułów wykonawczych nr (...) do (...), nie została uchylona. Pismem z dnia (...) czerwca 2010 r. na wymienione postanowienie organu egzekucyjnego R. W. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - wnosząc o zmianę postanowienia poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji. W treści uzasadnienia zobowiązany wskazał, że o uchyleniu decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych świadczy ta sama numeracja decyzji o odmowie wznowienia postępowania podatkowego oraz o orzeczeniu o odpowiedzialności zobowiązanego, jako członka zarządu za zaległości podatkowe "A." sp. z o.o. Nie jest możliwe aby w obrocie prawnym egzystowały dwa orzeczenia o tej samej numeracji. Organ l instancji winien rozważyć skutki jakie pociąga za sobą treść wydanego przez WSA wyroku z dnia 8 września 2009 r. oraz dokonać analizy stanu prawnego, jaki powstał na skutek tego wyroku. Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2010r. (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm. - dalej: kpa) oraz art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej: upea), po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W treści uzasadnienia wskazał, że przypadki, w których postępowanie egzekucyjne ulega umorzeniu określają jednoznacznie przepisy art. 59 upea. Regulacja ta przyjmuje zasadę, że postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu tylko z przyczyn taksatywnie w nim wymienionych. Jak wynika z akt sprawy nie zaistniała żadna z przesłanek ustawowych wymienionych w powołanym art. 59 upea. Organ egzekucyjny przed rozpatrzeniem wniosku zobowiązanego uzyskał stanowisko wierzyciela w sprawie przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego przytoczonych przez zobowiązanego a mianowicie, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 września 2009 r. - sygn. akt l SA 521/09, który uprawomocnił się w dniu 6 listopada 2009 r., nie została uchylona decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) grudnia 2007 r. Nr (...), stanowiąca podstawę wystawienia tytułów wykonawczych. Odnosząc się do kwestii dotyczącej egzystowania w obrocie prawnym dwóch orzeczeń o tej samej numeracji wydanych przez ten sam organ administracyjny, Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że okoliczność taka nie zachodzi. Ustalił, że w dniu (...) grudnia 2007 r. nie zostało wydane wobec zobowiązanego żadne orzeczenie. Natomiast decyzja o numerze (...) stanowiąca podstawę wystawienia tytułów wykonawczych została wydana w dniu (...) grudnia 2007 r. Organ odwoławczy stwierdził także, że nieprawdziwym jest twierdzenie zobowiązanego o uchyleniu decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) grudnia 2007r. Nr (...) orzekającej o odpowiedzialności R. W. za zaległości podatkowe "A." sp. z o .o. Fakt, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania podatkowego jest w toku powoduje, że wymieniona decyzja nadal istnieje w obrocie prawnym. W zależności od sposobu zakończenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego tą decyzją ostateczną, decyzja ta może zostać uchylona lub utrzymana w mocy. W skardze zobowiązany domagał się zmiany powyższego postanowienia w całości oraz wcześniejszego, ww. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) maja 2010 r. i umorzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do jego osoby. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia (...) maja 2010 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił prowadzenie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych numer (...) do (...), których podstawą wystawienia była decyzja następnie uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 września 2009 roku sygn. akt I SA/Po 521/09. Zdaniem skarżącego błędem był także brak wykazania uprawnień przez osobę wydającą w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej w P. postanowienie z dnia (...) sierpnia 2010r. nr (...). Uzasadniając skargę zobowiązany wywodził, że brak jest w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnia, dlaczego pojawiło się podwójne oznaczenie rozstrzygnięć i w jaki sposób "zafunkcjonowało w treści uzasadnienia postanowienia z dnia (...) maja 2010r." Zdaniem skarżącego powoduje to, że motywy wydanego postanowienia - przyjęcie, że nie ma dwóch decyzji o tym samym numerze - nie są jasne i tym samym uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z dnia (...) sierpnia 2010 r. nie nadaje się do kontroli sądowej bowiem nie są znane motywy rozstrzygnięcia. Następnie zobowiązany stwierdził, że osoba wydająca zaskarżone postanowienie w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej nie dołączyła, a nawet nie powołała się w treści wydanego postanowienia na pełnomocnictwo czy też upoważnienie do wydania takiego postanowienia. Z uwagi na fakt, iż zaskarżone postanowienie ma charakter postanowienia administracyjnego to należy wykazać, że osoba je podpisująca może zgodnie z podziałem kompetencyjnym wydawać postanowienia, a nadto, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia osoba ta posiadała stosowane upoważnienie. Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że po zapoznaniu się z argumentami skarżącego w pełni podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z aktami sprawy, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, w którym orzeczono o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o. "A." jest nadal w toku - a zatem wbrew jego twierdzeniom, decyzja stanowiąca podstawę wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych nadal obowiązuje. Sąd pragnie podkreślić, iż jedynie jej ewentualne uchylenie mogłoby stanowić przesłankę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 i § 2 upea warunkujących obligatoryjne albo fakultatywne umorzenie postępowania egzekucyjnego. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 września 2009r. sygn. akt l SA 521/09, nie została uchylona - jak twierdzi zobowiązany - decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia (...) grudnia 2007r. Nr (...) stanowiąca podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, lecz jedynie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P., w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego zakończonego tą decyzją. W sprawie nie doszło też do wprowadzenia do obrotu prawnego dwóch różnych postanowień o tej samej numeracji wydanych przez ten sam organ administracyjny. Decyzja o numerze (...) nosi datę (...) grudnia 2007r. Wierzyciel - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w P., w piśmie do organu I instancji nr (...) wskazał na fakt, iż w piśmie wcześniej przesłanym do tego organu omyłkowo podano niewłaściwą datę tj. (...) grudnia 2007r. Stanowczo jednak stwierdził, że decyzja (...) wydana została w dniu (...) grudnia 2007r. Wskazana omyłka spowodowała błąd w postanowieniu organu I instancji. Należy w tym miejscu podkreślić, iż organ odwoławczy postanowieniem z dnia (...) września 2010r. nr (...) dokonał sprostowania omyłki, do której doszło także w jego własnym rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu postanowienia z dnia (...) sierpnia 2010r. na stronie (...) w wersie (...) od góry zamiast daty (...) grudnia 2007r. wskazano (...) czerwca 2010r. Sprostowanie tej oczywistej omyłki nie zmieniło rozstrzygnięcia, ani stanu faktycznego jak też prawnego sprawy. W ocenie Sądu oba opisane powyżej błędy nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Nie sposób także zgodzić się ze skarżącym, jakoby zaskarżone postanowienie było niezrozumiałe, nie nadaje się do kontroli sądowej czy nie wskazywało motywów rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się nieścisłości albo błędów, które utrudniałyby kontrolę sądową rozstrzygnięcia czy mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Bezzasadny jest także zarzut skargi, jakoby osoba podpisująca zaskarżone postanowienie w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej w P. nie wskazała na swoje upoważnienie do dokonania tej czynności. Sąd pragnie zauważyć, iż pismo zostało należycie podpisane a sporządzająca pismo osoba posłużyła się pieczęcią wskazującą na działanie z upoważnienia Dyrektora Izby. Nie ma natomiast przepisu prawa, który nakazywałby dołączanie do każdej decyzji czy postanowienia, upoważnienia do podpisania go w zastępstwie Dyrektora Izby. Zgodnie z art. 268a kpa w zw. z art. 18 upea organ administracji może upoważniać pracowników kierowanej jednostki do załatwiania spraw w jego imieniu - w tym m.in. do wydawania decyzji administracyjnych i postanowień. Sąd dał wiarę twierdzeniom organu, iż takie upoważnienie w niniejszej sprawie zostało udzielone. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. /-/ M. Bejgerowska /-/ M. Skwierzyńska /-/ W. Zygmont