I SA/Po 806/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont /spr./ Sędziowie NSA Janusz Ruszyński as.sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st.sekr.sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. wstrzymuje wykonanie zaskarżonego postanowienia do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K. Nikodem /-/ W. Zygmont /-/ J. Ruszyński sygn. akt I SA/Po 806 /05 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002 roku, wydanym na podstawie art. 165 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) Urząd Skarbowy [...] wszczął wobec W.N. postępowanie podatkowe w sprawie opodatkowania za rok 1998 dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, w związku z informacją o poniesionych wydatkach w dniu [...] listopada 1998 roku na nabycie [...] oraz [...] sztuk akcji Zakładów A S.A. w P. za łączną kwotę [...] zł. W trakcie toczącego się postępowania podatkowego organ podatkowy pierwszej instancji organ podatkowy uzyskał informację o poniesieniu przez W.N. kolejnego wydatku na nabycie w dniu [...] sierpnia 1998 roku od B S. A. [...] udziałów w spółce C sp. z o. o. za kwotę [...] zł. W efekcie przeprowadzonego postępowania Urząd Skarbowy w dniu [...]roku wydał decyzję Nr [...] , na podstawie której W. N. wymierzony został podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1998 w kwocie [...] zł z tytułu dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów. Od powyższej decyzji, pełnomocnik strony, pan R.S., w dniu [...] maja 2003 roku złożył odwołanie, w którym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o rozstrzygnięcie co do istoty sprawy i umorzenie postępowania w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując powyższe odwołanie uznał, iż dla właściwego jej rozstrzygnięcia konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego znacznej części i w konsekwencji w dniu [...] wydał decyzję Nr [...], na mocy której przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta zaskarżona została następnie przez podatnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W efekcie przeprowadzonego ponownego postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu [...] roku wydał decyzję Nr [...], na podstawie której ustalił skarżącemu zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1998 w wysokości [...] zł. Pracownicy organu podatkowego pierwszej instancji w dniach [...] grudnia 2004 roku oraz [...] grudnia 2004 roku podjęli czynności, mające na celu doręczenie decyzji podatkowej ówczesnemu pełnomocnikowi strony tj. Panu R.S., którego adresem do doręczeń było Biuro D s.c. R. S., A. Ś., znajdujące się w K. na placu [...] W dniach tych pracownicy organu nie zastali pełnomocnika pod wskazanym adresem, a od Pani J.B. w dniu [...] grudnia 2004 roku otrzymali informację, iż w siedzibie pełnomocnika nie ma osoby, która upoważniona byłaby do przyjmowania poczty, podczas gdy inne osoby tam się zgadujące, nie były upoważnione do odbioru pism. Ponowna próba dostarczenia decyzji w dniu [...] grudnia 2004 roku także zakończyła się niepowodzeniem, gdyż znajdująca się w siedzibie pełnomocnika strony Pani M.Z. odmówiła odbioru decyzji z uwagi na brak upoważnienia do podejmowania korespondencji. Ze względu na powyższe organ podatkowy podjął kolejne kroki zmierzające do skutecznego doręczenia decyzji podatkowej pełnomocnikowi strony. Korzystając z usług firmy kurierskiej UPS POLSKA przesłał ową decyzję pełnomocnikowi. Jednak i tym razem ze względu na jego nieobecność w biurze, odmówiono pracownikowi firmy kurierskiej w dniu [...] grudnia 2004 roku przyjęcia przesyłki. W dniu [...] stycznia 2005 roku kserokopia decyzji z dnia [...] udostępniona została pełnomocnikowi substytucyjnemu strony, Pani R.H. Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego, radca prawny M. D., w dniu [...] stycznia 2005 oku złożyła odwołanie, w którym wniesiono o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania podatkowego. Z uwagi na fakt, iż odwołanie z dnia [...] stycznia 2005 roku dostarczone za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego, wniesione zostało w opinii Dyrektora Izby Skarbowej z uchybieniem ustawowego terminu, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] marca 2005 roku nr [...] pozostawił je bez rozpoznania. Powyższe postanowienie pełnomocnik strony - radca prawny M. D. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W swej skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 223 §2, art. 144, art. 150, art. 153 oraz art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: ustawa OP). W uzasadnieniu skargi zarzuciła ona brak skutecznego doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji zarówno w dniu [...] grudnia, [...] grudnia, jak i [...] grudnia 2004 roku, a także [...] stycznia 2005 roku. W tym ostatnim dniu bowiem doręczono jedynie potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię tej decyzji. W argumentacji strona wskazała, iż odmowa odbioru pisma doręczającego decyzję przez osoby nie posiadające upoważnienia do odbioru tego rodzaju pism, nie może być uznana za odmowę w rozumieniu art. 153 ustawy OP, która skutkuje skutecznym doręczeniem pisma w dniu tejże odmowy. Co więcej, wskazując na przepis art. 144 ustawy OP strona zarzuciła organowi podatkowemu, iż ten choć mając taką możliwość nie skorzystał z usług Poczty Polskiej, czy też instytucji doręczenia zastępczego. Wskazała także, na jej zdaniem słuszne zachowanie osób nie posiadających stosownych pełnomocnictw do odbioru korespondencji, które nie zgodziły się na odbiór przedmiotowej decyzji. Wszelkie zaprezentowane przez stronę w skardze argumenty, w jej ocenie, uznać należy za istotne dla interesu podatnika, który tracąc możliwość odwołania się od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, narażony został na negatywne konsekwencje dotyczące między innymi możliwości wszczęcia wobec niego postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga strony zasługuje na uwzględnienie. W skierowanej do Sądu skardze datowanej na dzień [...] kwietnia 2005 roku Strona reprezentowana przez radcę prawnego M.Dz. , zarzuciła skarżonemu postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] naruszenie licznych przepisów procedury podatkowej. Postanowieniem tym organ podatkowy stwierdził na podstawie art. 228 §1 pkt. 2 ustawy OP, iż odwołanie strony od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2004 roku nr [...] w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za rok 1998 zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 223 §2 pkt. 1 ustawy OP. Wśród przepisów naruszonych przez organ, zdaniem strony, oprócz cytowanego art. 223 §2 ustawy OP, znalazły się także art. 144, art. 150, art. 153 oraz art. 122 tejże ustawy. Istota sporu pomiędzy stronami zasadza się na właściwej interpretacji przepisów ustawy OP dotyczących decyzji podatkowej, a przede wszystkim skutecznego jej doręczenia. Doręczenie to ma bowiem fundamentalne znaczenie zarówno dla samego postępowania podatkowego (a także w późniejszym okresie egzekucyjnego), jak i przede wszystkim dla interesu podatnika. Bowiem wraz ze skutecznym (!) doręczeniem decyzji organu rozpoczyna bieg wiele terminów, do których zaliczyć należy także termin do wniesienia odwołania. Pozbawienie strony możliwości odwołania skutkować może trudnymi do wyobrażenia dla niej skutkami, przede wszystkim natury materialnej, mającymi bezpośredni wpływ na jej sytuację życiową. Dlatego mając powyższe na uwadze, Sąd dokonał szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy. W jej wyniku pojawiły się liczne wątpliwości dotyczące postępowania, przede wszystkim organów podatkowych, które mimo możliwości przyznanych im przez ustawodawcę, a dotyczących procedur doręczania pism, w ocenie Sądu, w nienależyty sposób z nich skorzystały. Niejako kwestią pośrednią dotycząca sprawy, jednak mającą na nią wpływ, jest problem związany z wydaniem (doręczeniem) pełnomocnikowi strony skarżącej, poświadczonej za zgodność z oryginałem jedynie kopii decyzji z dnia [...] grudnia 2004 roku. Jako że problem ten znajduje się poza meritum sprawy, Sąd wydając wyrok skupił się na problemie fundamentalnym dla sprawy - czyli ocenie skuteczności doręczenia decyzji zarówno przez pracowników organu podatkowego, jak i pracownika firmy kurierskiej. Należy jednak zwrócić uwagę na niekonsekwencję strony, która kwestionując w swej skardze ów sposób doręczenia kserokopii decyzji, nie wspomina o złożeniu w dniu [...] stycznia 2005 roku odwołania od decyzji doręczonej w tej formie. Rozważania na ten temat poprzedzić należy krótką wykładnią odpowiednich przepisów ustawy OP. Rozpocząć ją należy od stwierdzenia, iż postępowanie podatkowe oparte zostało przez ustawodawcę na kilku zasadach ogólnych ujętych w zamkniętym katalogu. Zasady te wyznaczają podstawowe reguły postępowania i winny być stosowane wespół z pozostałymi przepisami ustawy OP. Za przykład tego rodzaju zasady wskazać można zasadę pisemności, przejawiającą się w konieczności stosowania formy pisemnej zarówno jako sposobu załatwiania poszczególnych spraw przez organy podatkowe, jak i sposobu ich komunikowania się z podatnikami. Oczywistym jest przy tym fakt, iż aby ta zasada była faktycznie realizowana spełnione muszą być także inne warunki postępowania podatkowego. Najprostszy z nich odnosi się do skutecznego doręczania pism przez organy podatkowe, gdyż w toczącym się postępowaniu, właściwe doręczenie pisma na zasadnicze znaczenie. Jak się uważa, fakt pokwitowania pisma, poprzez naniesienie podpisu adresata, rodzi domniemanie faktyczne, iż zostało ono w określonym dniu doręczone (H. Dzwonkowski, Z. Zgierski, Procedury podatkowe, Warszawa 2006, Difin, str. 735). Co więcej, troską organów podatkowych winno być doręczanie wszelkich pism, a w szczególności decyzji podatkowych, w sposób staranny. Oznacza to, zdaniem Sądu, iż to na organie spoczywa odpowiedzialność za faktyczne, skuteczne doręczenie pism podatkowych, co potwierdzone musi być podpisem osoby upoważnionej do odbioru pisma. Oczywiście należy mieć na uwadze sytuację, w której strona będzie odmawiać, zwlekać z odbiorem pisma, mając nadzieję na przedłużenie postępowania, a nawet jego wstrzymania, ze względu na niemożność doręczenia jej pisma. Niejako przewidując tego rodzaju sytuacje, ustawodawca stworzył w ustawie OP odpowiednie instytucje, które mogą być wykorzystywane przez organy. Zanim jednak to nastąpi, to na organie spoczywa obowiązek wyboru takiej metody doręczenia pisma, która okaże się najskuteczniejsza. Pomocny w tym względzie okazać może się art. 144 ustawy OP, w którym sformułowana została zasada oficjalności doręczeń, zobowiązująca organ podatkowy do doręczenia pisma stronie. I to na organie, co należy podkreślić, spoczywać będzie odpowiedzialność za doręczenie pisma. Jak stanowi interpretowany przepis, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. Należy przy tym zaznaczyć, iż ustawodawca nie wspomina w nim o firmach kurierskich, które choć teoretycznie mogą zostać wykorzystane, to w ocenie Sądu, w pierwszej kolejności organ korzystać powinien ze wskazanych sposobów doręczeń. Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wskazywał na konieczność korzystania w pierwszej kolejności z pośrednictwa poczty, a fakt skutecznego doręczenia dokonanego za jej pośrednictwem nie może być kwestionowany (wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1996 r., I SA/Kr 789/96; wyrok NSA z dnia 25 lipca 1995 r., SA/Sz 1281/95; wyrok NSA z dnia 13 listopada 1996 r., I SA/Lu 98/96). Dla organów podatkowych dowodem jest dowód doręczenia listu przez urząd pocztowy jako instytucję do tego powołaną i nie można w takiej sytuacji kwestionować faktów przez urząd pocztowy potwierdzonych. Z całą mocą należy podkreślić, iż doręczenie jest czynnością materialno-techniczną mającą doniosłe skutki prawne (wyrok NSA z dnia 6 marca 1998 r., I SA/Lu 159/97). Brak doręczenia pisma albo ustalenie, iż zostało ono dokonane z obrazą przepisów traktujących o doręczeniu, oznacza, że termin, który uzależniony jest od doręczenia, nie rozpoczął swojego biegu. Jedynie doręczenie zgodne z przepisami ustawy OP wywołuje skutki prawne przewidziane przez obowiązujące przepisy. W przypadku błędnego doręczenia czynność ta jest bezskuteczna. Jeżeli np. nie doręczy się prawidłowo decyzji nazywanej ustalającą, to nie powstanie zobowiązanie podatkowe, a co za tym idzie nie ma możliwości jego egzekwowania (R. Kłagisz: Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lipca 1998 r. (SA/Bk 940/97), PP 2001, nr 5, s. 46). Słuszny jest więc zarzut strony, iż organ nie skorzystał z możliwości doręczenia decyzji za pośrednictwem poczty. Taki sposób doręczania pism zwiększa bowiem szanse ich skuteczności, gdyż jak stanowi art. 150 ustawy OP, nawet w przypadku niemożności doręczenia ze "względów technicznych" poczta ma obowiązek przechowywania pisma przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, a adresat jest dwukrotnie zawiadamiany o pozostawieniu pisma w tym miejscu. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszcza się poza tym w oddawczej skrzynce pocztowej, lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach adresata, jego biura, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Zasady te mają zastosowanie także w przypadku wykorzystania przez organ drugiej z metod doręczenia zastępczego, polegającego na złożeniu pismo na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta), w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Należy zwrócić uwagę także na fakt, iż tego rodzaju sposób doręczania pism jest z punktu widzenia finansów państwa, znacznie bardziej oszczędny, aniżeli doręczenia poprzez firmy kurierskie, które w rezultacie okazują się doręczeniami bezskutecznymi. Nie mówiąc już o braku takowej instytucji doręczeń w ustawie OP. Przyznać jednak należy, iż organ skorzystał z drugiego sposobu doręczenia - poprzez swoich pracowników, którzy dwukrotnie starali się zastać pełnomocnika strony, aby doręczyć jemu decyzję podatkową. Mimo ich starań, za każdym razem nie był on obecny w miejscu swego urzędowania. Pierwsza próba datowana jest na dzień [...] grudnia 2004 roku, kiedy to w biurze pełnomocnika zastano jego sekretarkę, panią J.B., która twierdząc, iż nie posiada stosownego pełnomocnictwa do odbioru korespondencji, nie wyraziła zgody do jej przyjęcia. Kolejna próba doręczenia w dniu [...] grudnia 2004 roku także zakończyła się niepowodzeniem, gdyż tym razem w siedzibie pełnomocnika zastano panią M.Z., pracownicę żony pełnomocnika, która także twierdziła, iż nie posiada umocowania do odbioru korespondencji. Artykuł 145 § 1 i §2 ustawy OP wyraźnie stanowi, iż pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Z kolei, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Mimo że ustanowienie pełnomocnika nie nadaje mu przymiotu strony (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1997 r., I SA/Lu 157/96), musi on być traktowany w postępowaniu jako postać pierwszoplanowa. Skutki prawne, w tym w szczególności bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego, związane są z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi (postanowienie NSA z dnia 11 marca 1997 r., I SA/Po 1333/96). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w jednym ze swych wyroków, który odnieść można także do rozpatrywanej sprawy, fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba (art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a.) lub że spełnione zostały warunki określone w art. 44 kpa (tzw. doręczenie zastępcze) - wyrok NSA we Wrocławiu z 13 grudnia 1996 r. sygn. I SA/Wr 81/96. Fakt doręczenia musi być pewny, gdy mamy do czynienia zarówno z doręczeniem właściwym, jak i zastępczym. Doręczenie pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzone wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba lub że spełnione zostały warunki określone dla zaprezentowanego wcześniej tzw. doręczenia zastępczego. Organ podatkowy w swej odpowiedzi na skargę przywołuje instytucję, uregulowaną w art. 153 § 1 ustawy OP, który stanowi, iż jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Celem takiego rozwiązania, jest uniemożliwienie uchylanie się od skutków doręczenia, gdy wynika to ze złej woli adresata pisma. Sąd zwraca jednak uwagę, iż mowa w tym przepisie jest o adresacie, którym w sprawie jest pełnomocnik strony, a nie pracownik jego biura, czy firmy sąsiadującej. I choć, zastanawiający jest fakt wcześniejszego odbioru pewnych pism przez osoby, jak należy przypuszczać do tego niepowołane, to jednak nie można twierdzić, iż taka osoba zobowiązana była do odbioru decyzji. Organ przywołuje zapis art. 151 ustawy OP, stanowiący, iż osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym (a za taką możnaby uznać zdaniem Sądu spółkę cywilną) niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, to jednak nie wynika z niego wprost obowiązek takiej organizacji pracy, aby doręczenie pism w godzinach pracy w lokalu i siedziby podatnika (pełnomocnika) było zawsze możliwe. Nie budzi zatem obecnie wątpliwości, że osobą tą nie może być przypadkowo napotkany pracownik, ale musi to być osoba uprawniona do odbioru pism. Organ podatkowy winien więc zbadać, czy osoba, której zamierzał on doręczyć pismo, jest rzeczywiście upoważniona do jego odbioru, a nie przyjmować domniemanie, oparte na pewnym fakcie, że rzeczywiście tak było. W cytowanym art. 151 OP ustawodawca nie przewidział istnienia domniemania prawnego, a tym samym organy podatkowe w swym postępowaniu opierając się jedynie na domniemaniu faktycznym, powinny pamiętać, iż może ono zostać obalone w zależności od okoliczności danej sprawy. Przedwczesne bowiem domniemanie faktyczne, niepotwierdzone argumentami i dowiedzionymi faktami, w sposób istotny wpływa na całokształt sprawy podatkowej. Dlatego tak ważne jest potwierdzenie przyjmowanych twierdzeń zebranymi przez organy podatkowe dowodami w trakcie prowadzonego postępowania. W zaprezentowanym stanie faktycznym, zdaniem Sądu, organ podatkowy nie wykorzystał wszystkich możliwości doręczenia decyzji. Ich choć, twierdzi on, iż za datę jej doręczenia należałoby uznać dzień [...] grudnia 2004 roku, kiedy to po raz drugi pracownicy urzędu podatkowego bezskutecznie usiłowali doręczyć decyzję, to jednak twierdzenie to stoi w sprzeczności z dalszymi próbami jej dostarczenia, tym razem już za pośrednictwem firmy kurierskiej i to w dniu [...] grudnia 2004 roku. Jak wynika z powyższego, w przedmiotowej sprawie istnieje wiele kwestii kontrowersyjnych, mających jednak istotne znaczenie dla interesu podatnika, a w szczególności możliwości złożenia przez niego na podstawie art. 223 ustawy OP odwołania od decyzji podatkowej. Zdaniem Sądu, organ podatkowy nie mogąc skutecznie dostarczyć swojego rozstrzygnięcia, powinien był skorzystać z innych procedur doręczenia, których katalog znalazł się w ustawie OP. I choć twierdzi on obecnie, iż dostarczył skutecznie decyzję w dniu [...] grudnia 2004 roku, to Sąd stawia sobie pytanie: dlaczego wobec tego cały czas próbował dostarczyć tę decyzję pocztą kurierską? Jak już była o tym mowa, znacznie prostszym sposobem byłoby skorzystanie z usług poczty, co stwarzałoby poza tym możliwość ewentualnego wykorzystania instytucji doręczenia zastępczego. Tak się jednak nie stało i z tego też względu wątpliwości te należy rozstrzygnąć z korzyścią dla podatnika, którego pełnomocnicy chcący należycie go reprezentować, powinni jednak w taki sposób organizować swoją pracę, aby możliwe było dostarczanie im pism dotyczących spraw ich klienta. Mimo tego, w ocenie Sądu, niezastosowanie przez organy podatkowe prawideł właściwego postępowania dowodowego, a w konsekwencji uznanie pracownika strony skarżącej za upoważnionego do odbioru decyzji w sposób istotny wpłynęło na całokształt sprawy. Ze względu na to, iż to organ podatkowy jest niejako gospodarzem postępowania podatkowego, wymagać od niego należy znacznie większej staranności w jego postępowaniu, a także stosowaniu prawa. I choć w opinii Sądu postępowanie w zakresie doręczenia decyzji trudno jest uznać, jak twierdzi strona, za naruszenie zasady prawdy materialnej z art. 122 ustaw OP, to jednak zastosowanie się organu co do pozostałych przepisów przywołanych przez stronę w skardze budzi liczne wątpliwości i wypełnia przesłanki naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych zatem powodów na podstawie art. 145 §1 pkt 1c w związku z art. 152 i art. 200 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji. /-/ K. Nikodem /-/ W. Zygmont /-/ J. Ruszyński