I SA/Po 818/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki po rozpoznaniu w dniu 06 sierpnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/J. Małecki J. S. reprezentowany przez doradcę podatkowego P. S., pismem z dnia [...] wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż "wykonanie decyzji spowoduje szkodę, której skutki, w przypadku utraty klientów będą trudne do odwrócenia oraz negatywnie wpłynie na płynność finansową przedsiębiorstwa, powodując zmniejszenie się jego oferty towarowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wykonanie aktu administracyjnego, określającego zobowiązanie podatkowe, zwykle wiąże się z dolegliwością dla osoby podatnika, ale taka dolegliwość nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm. /, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków . Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia takie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątku podatnika ( post. NSA z dnia 30 listopada 2004r., GZ 120/04). Z kolei do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Niezbędne jest, na przykład wskazanie, że w przypadku wykonania decyzji skarżącemu grozi utrata takiego świadczenia, które w skutek swych właściwości nie mogłoby być zastąpione innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego ( szerzej: Jan Paweł Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 2, Komentarz, Warszawa 2006r oraz post. NSA z dnia 15 grudnia 2004r, GZ 127/04 i z dnia 20 grudnia 2004r, GZ 138/04). Z akt sprawy oraz argumentacji przedstawionej we wniosku nie wynika, że w przypadku J. S. zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania skarżonej decyzji. Strona nie przedstawiła bowiem żadnych dokumentów pozwalających na uznanie, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Wręcz przeciwnie, znajdujący się w aktach PIT 36L za 2006r. wskazuje, że łączny dochód podatnika z działalności gospodarczej wyniósł 150.599,25zł., a jeśli chodzi o rok 2007 to z przedłożonej przez pełnomocnika strony "struktury przychodu spółki dla roku 2007" wynika, iż przychód spółki A, której skarżący jest jednym z dwóch współwłaścicieli kształtuje się w granicach 948.548, 37 zł. Tymczasem wartość przedmiotu zaskarżenia w tej sprawie to kwota 18.325 zł. Z akt sprawy nie wynika , czy skarżący posiada kredyty, jakie kwoty przeznacza na inwestycje, czy ma oszczędności, rachunki bankowe, majątek ruchomy. Konkludując należy podkreślić, iż uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz materialno-prawną jego argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Mając na uwadze powyższe, skoro nie wskazano okoliczności, o których wyżej mowa, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia. /-/ J. Małecki