I SA/Po 819/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w dniu 01 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2026 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. A. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na decyzję wskazaną w sentencji nieniniejszego orzeczenia. Formułując zarzuty skargi wskazano m.in. na błędne ukształtowanie kręgu stron oraz prowadzenie postępowania wobec niewłaściwego podmiotu i skierowanie decyzji do A. W., podczas gdy stroną postępowania była A. W.. W kontekście omawianego zarzutu wskazano na pozbawienie skarżącej realnej możliwości udziału w postępowaniu oraz naruszenie jej prawa do obrony swoich interesów. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja zapadła na skutek odwołania A. W. oraz została doręczona wskazanej ostatnio osobie (k. [...] akt adm.). Z akt sprawy wynika również, że Prezydent M. P. decyzją z 19 marca 2024 r., nr [...] orzekł o wymierzeniu A. W. podatku od nieruchomości za 2021 r. Wskazana ostatnio decyzja została przy tym doręczona A. W. (k. [...] akt sądowych). W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z 16 czerwca 2026 r. zwrócono się do Prezydenta M. P. o wyjaśnienie (w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania) czy w stosunku do skarżącej wydana i doręczona została decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. opodatkowująca hale oraz lokale nr [...] znajdujące się przy ul. [...] w P.. Wskazano, że w przypadku wydania tego rodzaju decyzji należy przesłać jej odpis wraz z odpisem dowodu jej doręczenia. W odpowiedzi na powyższe Prezydent M. P. w piśmie z 26 czerwca 2026 r. wskazał na wydanie w stosunku do skarżącej postanowienia z tego samego dnia wyznaczającego termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w związku z wszczęciem postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2021-2026. Wskazano, że po wydaniu wskazanego postanowienia zostanie wydana i doręczona skarżącej decyzja wymiarowa za 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do postanowień art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na tle przytoczonej regulacji należy wyjaśnić, że skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej [tak: wyrok NSA z 20 maja 2016 r., I OSK 94/15]. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że A. W. nie ma interesu prawnego niezbędnego do zaskarżenia wskazanej w sentencji niniejszego orzeczenia decyzji. Decyzją tą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości A. W.. Zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu pierwszej instancji zostały doręczone A. W. nie zaś A. W.. Wskazać w tym miejscu należy, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje w sposób, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p."), tj. z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.l."), jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Jak stwierdzono w uchwale NSA z 13 marca 2017 r., II FPS 5/16 w świetle art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości są wspólnicy spółki cywilnej, a nie spółka cywilna. W uzasadnieniu wskazanej uchwały stwierdzono ponadto, że ponieważ w myśl regulacji prawa cywilnego spółka cywilna nie może być właścicielem nieruchomości ani użytkownikiem wieczystym gruntów (...) to w świetle postanowień art. 3 ust. 1 u.p.o.l. nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Obowiązek podatkowy w tym podatku ciąży solidarnie na wszystkich wspólnikach spółki cywilnej. Jak stanowi przy tym art. 92 § 1 O.p., jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Kierując się treścią wskazanych powyżej regulacji należy uznać, że do czasu wydania oraz doręczenia skierowanej do skarżącej, tj. A. W. decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za dany okres nie dochodzi do powstania po jej stronie zobowiązania podatkowego we wskazanym podatku. Brak tego rodzaju zobowiązania po stronie skarżącej świadczy dobitnie o braku interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji skierowanych oraz doręczonych A. W.. Jak wynika bowiem z poczynionych powyżej rozważań skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej. W konsekwencji powyższego skarżąca A. W. nie ma uprawnienia do kwestionowania decyzji podatkowych, które skierowane zostały do A. W.. To jedynie wskazana ostatnio osoba posiada interes prawny w złożeniu skargi na decyzję wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. Podkreślić również należy, że skarżąca A. W. będzie mogła kwestionować dokonany względem niej wymiar podatku od nieruchomości w przypadku gdy skierowane oraz doręczone zostaną jej rozstrzygnięcia organów podatkowych w tym zakresie. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych rozważań wynika, że A. W. nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że nie jest jej adresatem. Na marginesie Sąd zauważa, że z pisma Prezydenta M. P. z 26 czerwca 2026 r. wynika, że wobec A. W. wydana zostanie odrębna decyzja w sprawie podatku od nieruchomości za 2021 r. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w pkt I. sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanego ostatnio aktu, jak w pkt II. sentencji.