I SA/Po 821/25

Dnia 01 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 01 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z 12 listopada 2024 r., nr [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. C. jako prezesa zarządu za zaległości P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. w kwocie [...]zł należności głównej oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł i kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. Skarżący pismem z 3 grudnia 2024 r. złożył odwołanie. W odwołaniu zawarł wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie nadwyżki zwrotu VAT, która aktualnie rozpoznawana jest przez WSA w Poznaniu w sprawie ze skargi P. Sp. z o. o. na decyzję DIAS z 21 maja 2024 r., nr [...] Następnie pismem z 4 grudnia 2024 r., jako uzupełnienie odwołania, skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego zadanego przez WSA we Wrocławiu postanowieniem z 31 stycznia 2024 r., I SA/Wr 966/22. DIAS postanowieniem z 5 marca 2025 r., nr [...] odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z 3 marca 2025 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność złożonego odwołania z 3 grudnia 2024 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał na nieprawidłowe wszczęcie postępowania przez organ I instancji w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości P. Sp. z o.o. Wniesienie odwołania od decyzji, która nie mogła stanowić przedmiotu zaskarżenia, spowodowało, że odwołanie to nie wszczęło postępowania odwoławczego, stąd stwierdzono jego niedopuszczalność. W efekcie wniesionego zażalenia na powyższe postanowienie z 5 marca 2025 r., DIAS postanowieniem z 23 września 2025 r., nr [...] uchylił własne postanowienie z 5 marca 2025 r. i umorzył postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wskazał, że skutkiem wadliwego wszczęcia postępowania w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, decyzja Naczelnika z 12 listopada 2024 r. w ogóle nie weszła do obrotu prawnego, a co za tym idzie nie jest możliwe wnoszenie od niej środka odwoławczego. Prawidłowość stanowiska przyjętego przez DIAS, że decyzja w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarzadu nie weszła do obrotu prawnego i odwołanie od tej decyzji jest niedopuszczalne potwierdził WSA w Poznaniu, który wyrokiem z 31 lipca 2025 r. I SA/Po 342/25 oddalił skargę na postanowienie DIAS z 3 marca 2025r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 12 listopada 2024 r. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego postępowanie z wniosków skarżącego o zawieszenie postępowania odwoławczego stało się bezprzedmiotowe. Strona złożyła skargę na postanowienie DIAS, które uchyliło postanowienie odmawiające zawieszenie postępowania odwoławczego i umarzające postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 201 § 1 w zw. z art. 228 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie i uznanie, że zawieszenie postępowanie odwoławczego jest niedopuszczalne, z uwagi na fakt, iż strona nie wszczęła skutecznie postępowania odwoławczego przedmiocie solidarnej odpowiedzialności skarżącego oraz uznanie odwołania złożonego przez stronę za niedopuszczalne, pomimo iż odwołanie zostało wniesione od decyzji prawidłowo doręczonej skarżącemu, a tym samym od decyzji funkcjonującej w obrocie prawnym, wobec czego zawieszenie postępowania również było dopuszczalne, 2) art. 127 o.p., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego z uwagi na brak ponownego i pełnego rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji polegającego na powieleniu jedynie motywów uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, przy jednoczesnym braku rozważenia merytorycznych podstaw zawieszenia postępowania, w tym konieczności uwzględnienia w sprawie pytania prejudycjalnego skierowanego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 966/22. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia DIAS z 23 września 2025 r. oraz uchylenie w całości poprzedzającego je postanowienia DIAS z 5 marca 2025 r., 2. przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, 3. zasądzenie od DIAS na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 4. zawieszenie przez Sąd niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego do momentu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej K. C. od wyroku WSA w Poznaniu oddalającego skargę na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania (I SA/Po 342/25). W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. WSA w Poznaniu postanowieniem z 4 grudnia 2025 r. I SA/Po 821/25 odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Przepisy o.p. wskazują na obowiązek umorzenia postępowania w sytuacji gdy z jakichkolwiek przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie chodzi o bezprzedmiotowość postępowania incydentalnego, nie zaś postępowania głównego. Zgodnie z art. 208 § 1 o.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Istotą umorzenia postępowania jest jego przerwanie, uchylenie wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczenie o dalszym jego nieprowadzeniu. Zgodnie natomiast z art. 219 o.p. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisyart.208, 210 § 2 a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. W myśl art. 239 o.p. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale tejże ustawy, który dotyczy zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Bezprzedmiotowość występuje, gdy organ stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zatem, przyczyny tak pojmowanej bezprzedmiotowości postępowania mogą stanowić zarówno zdarzenia faktyczne, jak i prawne. Przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mogą mieć charakter podmiotowy i przedmiotowy. W niniejszej sprawie organ podatkowy uznał, że wskutek wadliwego wszczęcia postępowania w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, decyzja Naczelnika z12 listopada 2024r. w ogóle nie weszła do obrotu prawnego, a co za tym idzie nie jest możliwe wnoszenie od niej środka odwoławczego. Postępowanie odwoławcze na skutek braku wejścia do obrotu prawnego decyzji Naczelnika z 12 listopada 2024 r. nie zostało uruchomione. WSA w Poznaniu wyrokiem z 31 lipca 2025 r. I SA/Po 342/25 oddalił skargę skarżącego na postanowienie DIAS z 3 marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Naczelnika z 12 listopada 2024 r., tym samym potwierdził stanowisko przyjęte przez DIAS. Wniosek strony o zawieszenie postępowania odwoławczego jest bezprzedmiotowy w sytuacji, gdy organ uznał, że decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego i odwołanie jest niedopuszczalne. Nie można zawiesić postępowania, które się nie toczy. W ocenie Sądu, treść uzasadnienia postanowienia obrazuje szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania postanowienia oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ, podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów procedury podatkowej są bezpodstawne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.