I SA/Po 826/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić wniosek. W skardze z dnia [...] r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w [...] z dnia [...]r. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w [...] z dnia [...] r. przez Dyrektora Izby Skarbowej [...] w części, tj. ponad regulowaną co miesiąc kwotę [...] zł względnie o wstrzymanie wykonania ww. decyzji w części, tj. ponad [...] zł. miesięcznie przez orzekający Sąd. Wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego skarżąca uzasadnia koniecznością ochrony majątku przed egzekucją. Wszczęcie działań egzekucyjnych może pozbawić skarżącą możliwości funkcjonowania i uzyskiwania dochodu, co nie tylko dotkliwie jej dokuczy, uszczupli możliwości realizacji wielu zobowiązań, ale i umniejszy wpływy z tytułu innych podatków. Przedstawiona przez skarżącą sytuacja wskazuje, że jest podatnikiem, który w skali roku przekazuje fiskusowi tytułem różnych zobowiązań podatkowych znacznej wysokości kwoty (k. 3, 5 akt sądowych). Odpowiadając na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że strona skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji (Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]), jednakże należy uznać, że w istocie domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...], który decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże to na skarżącym ciąży obowiązek wskazania okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wskazane przesłanki wstrzymania tj. "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien zaprezentować wnioskodawca. Orzecznictwo sądów administracyjnych akcentuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających powyższe przesłanki oraz ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04 niepubl.). Na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W badanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu. We wniosku wskazano jedynie uwagę na ewentualną egzekucję. Strona nie wykazała jednak sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, że wykonanie aktu spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody. Skarżąca nie przedstawiła dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę jej sytuacji majątkowej ze względu na ustawowe kryteria wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku w rozpatrywanej materii, jak wskazano powyżej, powinno być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżącego, np. odpisami z podatkowych zeznań rocznych, rachunkami zysków i strat (por: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). Skarżąca do wniosku nie dołączyła takich dokumentów, a w tym zakresie Sąd nie ma obowiązku działania z urzędu i wyręczania strony skarżącej. Sąd wyjaśnia również, że obawy skarżącej dotyczące skutków ewentualnej egzekucji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Na marginesie zauważyć należy, że niniejsze postępowanie jest postępowaniem wpadkowym, a merytoryczne zarzuty podniesione w skardze wobec zaskarżonej decyzji zostaną rozpatrzone przez Sąd przy wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.