I SA/Po 829/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu za zaległość podatkową spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. oraz kosztów postępowania egzekucyjnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] E. Ł., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu za zaległość podatkową spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. oraz kosztów postępowania egzekucyjnego. W petitum skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Argumentując to żądanie wskazała, iż aktualnie jest prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne, które ma na celu wyegzekwowanie kwot wskazanych w zaskarżonej decyzji ([...] zł - należność główna, [...] zł - odsetki za zwłokę, [...] zł - koszty postępowania egzekucyjnego). Według strony skarżącej postępowanie egzekucyjne może doprowadzić do nieodwracalnych skutków w postaci wyrządzenia jej znacznej szkody lub znaczącego pogorszenia sytuacji finansowej. Wskazała jednocześnie, że jest osobą samotnie wychowującą troje dzieci, dwoje w wieku [...] lat oraz jedno w wieku [...] lat. Zdaniem strony, egzekucja z jej majątku w/w kwot, będzie prowadzić do zagrożenia podstawowego bytu jej rodziny, co z kolei może spowodować niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Wskazała również, iż przymusowe wykonanie decyzji może doprowadzić do pozbawienia jej zarówno środków do życia, jak i wszystkich oszczędności, a w konsekwencji doprowadzić do utraty mieszkania oraz spowodować komplikacje związane ze sprawowaniem opieki nad dziećmi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powołanych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, iż Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu powinien mieć na uwadze interes wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.) Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę. Pomimo pewnych mankamentów, w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, określającej odpowiedzialność skarżącej za zaległość podatkową "X." Sp. z o.o. w likwidacji z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r. w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł, może stanowić dla skarżącej dotkliwy skutek. Wprawdzie konieczność udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie został w pełnym zakresie uprawdopodobniony, niemniej Sąd, rozważając skutki zapłaty kwot wskazanych w zaskarżonej decyzji, miał na uwadze w pierwszej kolejności ich wysokość. Ponadto należy stwierdzić, iż egzekucja w/w zaległości podatkowej może doprowadzić w istocie do następstw trudnych do odwrócenia i narazić na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącej oraz jej rodziny. Nie bez znaczenia bowiem jest fakt samotnego wychowywania przez skarżącą trójki małych dzieci, które mogłyby w sposób dotkliwy odczuć następstwa wykonania zaskarżonego aktu. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, iż obowiązkiem profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego skarżącą, jest takie działanie w interesie swojego mandanta, aby sformułować pełen wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z jego uzasadnieniem, które winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest zasadne. W tym celu profesjonalny pełnomocnik powinien nie tylko przedstawić tezy, czy twierdzenia, które uprawdopodobnią zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., ale jest także zobowiązany przedłożyć dokumenty źródłowe, które będą potwierdzać wskazane we wniosku okoliczności. Podkreślić bowiem należy, iż Sąd nie ma obowiązku wzywać o uzupełnienie wniosku. W analizowanej sprawie Sąd miał jednak na uwadze, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wyłącznie rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.