I SA/Po 841/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 03 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi XA i XB na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. (PIT-36) postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić skarżącym kwotę [...] zł (słownie [...] złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2016r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...]grudnia 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia [...] czerwca 2016r. pełnomocnik w imieniu skarżących cofnął skargę, wnosząc o zwrot uiszczonego wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Zasadą jest, że cofnięcie skargi wiąże Sąd. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem Sąd uzna jednak cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W analizowanej sprawie cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. W tym stanie rzeczy w myśli art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z tych względów i na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.