I SA/Po 846/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący NSA Włodzimierz Zygmont NSA Stanisław Małek Sędziowie as. sąd. WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi [....] a.s. w Ż. ([...]) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych oddala skargę /-/ M.Bejgerowska /-/ W.Zygmont /-/ S.Małek W dniu [...] do Urzędu Celnego wpłynął wniosek Spółki A a.s. o zwrot akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (oleju bazowego niebarwionego o nazwie handlowej SAE-10) zapłaconej na terytorium kraju w łącznej kwocie [...], w związku z dokonanymi dostawami wewnątrzwspólnotowymi tych wyrobów z zapłaconą akcyzą na terytorium państwa kraju Wspólnoty Europejskiej. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją, nr [...], z dnia [...] odmówił zwrotu powyższego podatku akcyzowego. Dyrektor Izby Celnej rozpatrując odwołanie strony wydał w dniu [...] decyzję, nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd odrzucił skargę. Skarga kasacyjna wniesiona na powyższe postanowienie została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...]. Pismem z dnia [...] pełnomocnik Spółki A wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], odmawiającą zwrotu podatku akcyzowego. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano przepis art. 240 § 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej w skrócie O.p.). Pełnomocnik strony podniósł, iż równocześnie prowadzone przez organ podatkowy postępowanie w sprawie zwrotu podatku VAT zakończone zostało w dniu [...], decyzją nr [...]. Przedmiotową decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowił dokonać zwrotu pełnej kwoty podatku VAT wymierzonego decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego, nr [...] z dnia [...]. Zdaniem pełnomocnika, decyzja organu podatkowego w sprawie podatku VAT stanowi zagadnienie wstępne dla decyzji organu celnego w sprawie podatku akcyzowego. Podniesiono, że te same dowody stanowią o zwrocie podatku VAT i podatku akcyzowego tyle, że kwestie te rozstrzygają różne podmioty, stąd też zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. W opinii odwołującej się Spółki skoro organ podatkowy VAT rozstrzygnął odmiennie niż organ celny, to może oznaczać, że wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody, o których nie wiedział organ celny w dniu wydawania swojej decyzji. W dniu [...] pełnomocnik strony złożył pismo, w którym wnosił o: - uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji, gdyż w sprawie naruszona została zasada udziału strony w postępowaniu. Kancelaria obsługująca pełnomocnika strony, w piśmie z dnia [...], powiadomiła Naczelnika Urzędu Celnego o tym, że pełnomocnik przebywa na urlopie i w związku z tym wniesiono o wyznaczenie nowego siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie. Pismo to zostało bez rozpoznania, czym naruszono przepis art. 123 w związku z art. 200 § 1 O.p., - rozpoznanie jako dowodu, decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego wydanej w tej samej sprawie, lecz w odniesieniu do podatku VAT. Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia [...], nr[...] z dnia [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji, nr [...] z dnia [...]. Zdaniem organu podnoszone przez stronę przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 i 6 O.p. w niniejszej sprawie nie zachodzą. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że decyzja dotycząca podatku od towarów i usług dotyczy innego przedmiotu, jest wydana w odrębnym postępowaniu i na podstawie innych przepisów. Decyzja ta nie stanowi nowego dowodu, ani nowej okoliczności. Organ wskazał, że orzekając o odmowie zwrotu akcyzy nie było potrzeby uzyskiwania stanowiska innego organu w myśl art. 240 § 1 pkt 6 O.p., a zagadnienie wstępne jest podstawą do zawieszenia postępowania, a nie jego wznowienia. Odnosząc się do kwestii art. 200 O.p. organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do ponownego wyznaczenia tego terminu, który nie może być skrócony, ani przedłużony. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Zdaniem pełnomocnika, skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją, nr [...], dokonał zwrotu pełnej kwoty podatku VAT, to również tak samo winien uczynić Naczelnik Urzędu Celnego, a skoro wydał inną decyzję, to winna ona być przez organ nadrzędny uchylona. Zdaniem Spółki zarówno decyzja organów celnych, realizujących ustawowe zadania z zakresu podatku akcyzowego, jak i decyzja orzekająca o zwrocie podatku VAT, chociaż prowadzone przez dwa różne organy, w istocie dotyczyły takiego samego postępowania. Podstawę obu podatków stanowiło to samo zdarzenie, a więc opodatkowanie oleju wprowadzonego do P, a następnie wprowadzonego na S. Orzekanie o zwrocie zarówno podatku akcyzowego, jak i VAT mimo, że prowadzone było przez dwa różne organy podatkowe, to jednak odbywało się w oparciu o te same dowody i w oparciu o te same normy Ordynacji podatkowej i w oparciu o podobne normy ustawy o podatku VAT i podatku akcyzowym. Pełnomocnik strony podniósł, że organ podatkowy jest w różny sposób związany zajmowanym stanowiskiem innego organu. O zakresie i sposobie związania decyduje charakter prawny aktu nazywanego "zajęciem stanowiska". Może to być "wyrażenie opinii", "zgoda", a w praktyce podatkowej także informacja pochodząca od innego organu, w tym również informacja w postaci decyzji innego organu. Dobrze bowiem uzasadnione merytorycznie stanowisko innego organu, jak w niniejszym przypadku decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego, nie kłóci się z potrzebami wynikającymi z innego postępowania podatkowego i może być pomocne przy podejmowaniu decyzji przez inny organ, jak w niniejszym przypadku przez Naczelnika Urzędu Celnego i Dyrektora Izby Celnej, bowiem nie mogą oni poprawnie uzasadnić niezastosowania się do opinii organu zajmującego stanowisko. Zdaniem pełnomocnika strony nieprawidłowe jest stanowisko organu, co do uzasadnienia, że termin z art. 200 §1 O.p. nie może być skrócony ani przedłużony. Autor odwołania podniósł, że wypowiedzenie się strony w sprawie zebranego materiału dowodowego jest jej uprawnieniem, a nie obowiązkiem i w razie powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o istnieniu przeszkody uniemożliwiającej podatnikowi lub pełnomocnikowi wypowiedzenie się odnośnie zebranego materiału dowodowego, organ ten powinien rozważyć możliwość wstrzymania się z wydaniem decyzji do czasu ustania tej przeszkody. Dyrektor Izby Celnej decyzją, nr [...], z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...]. W motywach rozstrzygnięcia podtrzymano wywody i powtórzono argumentację zawartą w decyzji z dnia [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej, nr [...], z dnia [...] i nr [...] z dnia [...] oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, nr [...], z dnia [...], Strona skarżąca zarzuciła, że wydanie zaskarżonych decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 123 § 1 w zw. z art. 192 O.p. Zdaniem skarżącej organ celny, informując ją o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wyznaczając jej termin wynikający z art. 200 § 1 O.p., w rzeczywistości nie dopuścił do zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, bowiem wydał skarżoną decyzję pomimo powzięcia skutecznej informacji o braku możliwości wykonania tych czynności przez ustanowionego pełnomocnika, który powiadomił organ pierwszej i drugiej instancji, że przebywa za granicą i z tego powodu wniósł o wyznaczenie nowego terminu. Organ celny nie odniósł się do przedmiotowego wniosku w decyzji wydanej w pierwszej instancji. Strona podniosła również, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 240 O.p., bowiem organ podatkowy nowe okoliczności faktyczne w postaci pojawienia się w obrocie prawnym pozytywnej decyzji w sprawie podatku VAT, potraktował jako mało istotne dla przeprowadzonego postępowania o wznowienie postępowania. Zdaniem pełnomocnika skarżącej postępowanie w sprawie zwrotu podatku VAT jest częścią składową podstawy określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym. Postępowanie to zakończone zostało w dniu [...] decyzją, nr [...], którą to Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowił dokonać zwrotu pełnej kwoty podatku VAT wymierzonego decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego. W związku z powyższym decyzja organu podatkowego, w sprawie zwrotu podatku VAT, stanowi w istocie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego dla decyzji organu celnego w sprawie podatku akcyzowego. Taki stan faktyczny dowodzi, że wznowienie postępowania w sprawie staje się konieczne, bowiem w obrocie prawnym nie mogą pozostawać decyzje, co do których wymiar podatku akcyzowego winien ulec zmianie. Według strony istniały uzasadnione podstawy do wznowienia postępowania jak również jego zawieszenia z urzędu, bowiem organ celny posiadał wiedzę w zakresie złożenia przez skarżącą Spółkę wniosku o zwrot podatku VAT. Strona zanegowała stwierdzenie organu, że wydana przez inny organ podatkowy decyzja w zakresie podatku VAT nie jest dla niego wiążąca. Stan faktyczny postępowań w sprawie zwrotu podatku VAT, jak i postępowania wznowieniowego, które dotyczy, zdaniem pełnomocnika skarżącej, w istocie decyzji określających wysokość podatku akcyzowego wywodzi się z tego samego zdarzenia i oparty jest o podobnie ukształtowany obowiązek podatkowy posiadający te same źródło i związany jest z tą samą chwilą jego powstania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że w niniejszej sprawie nie zachodziły podnoszone przez stronę przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 i 6 O.p., mogące stanowić podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej, nr [...], z dnia [...]. W niniejszej sprawie nie miał również zastosowania przepis art. 209 § 1 O.p. stanowiący, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, w tym wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie P.p.s.a.) bada, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności czy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, względnie mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania (art. 145 powyższej ustawy). Jednocześnie przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc powyższe kryteria pod uwagę Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, które wymagałyby wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego bądź dawałyby podstawę do wznowienia postępowania. Stąd też skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z treścią art. 240 § 1 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; W zakresie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. konieczne pozostaje wykazanie przez stronę, iż nowy dowód lub okoliczność istniała w dacie wydawania decyzji w postępowaniu, którego wznowienia domaga się skarżąca. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów nieznanych organowi (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.) w dniu wydania decyzji jest spełniona, gdy: a) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) okoliczności te będą miały charakter nowych w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania, c) okoliczności te lub dowody nie były znane w dniu wydania decyzji (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1997 r., sygn. akt III SA 77/97, Temida (CD), Sopot 2002), d) nowe okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., sygn. akt I SA 198/85, ONSA 1985, nr 1, poz. 35). W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wskazała, że nową okolicznością jest wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług uiszczonego przez skarżącą od paliwa stanowiącego również przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym. Należy wskazać, że nowa okoliczność - decyzja w sprawie VAT została wydana w dniu [...]. Natomiast postępowanie w sprawie zwrotu akcyzy zostało zakończone decyzją ostateczną w dniu [...]. Zatem w dacie wydawania decyzji w postępowaniu, którego wznowienia domaga się strona, nie była znana okoliczność stanowiąca, zdaniem skarżącego, podstawę do wznowienia postępowania. Nie mniej, aby nowa okoliczność mogła zostać uznana za przesłankę wznowienia postępowania konieczne pozostaje ustalenie tej okoliczności za istotną. Istotna okoliczność to taka, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., sygn. akt I SA 198/85). W niniejszej sprawie, okoliczność wydania decyzji w przedmiocie zwrotu podatku VAT, w ocenie skarżącej, miała wpływ na postępowanie w sprawie akcyzy i stanowiła zagadnienie wstępne w zakresie wznowienia postępowania. Zdaniem skarżącej, wartość podatku VAT ma istotny wpływ na wartość akcyzy. Jednakże, treść ustawy o podatku akcyzowym stanowi o braku związku wartości paliwa i podatku VAT na wysokość akcyzy. Podatek akcyzowy jest ustalany (art. 65 ustawy oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego) jako stawka o stałej wysokości liczona od 1hl oleju. Brak związku miedzy podatkiem VAT, a wymiarem akcyzy powoduje, że okoliczność wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie jest okolicznością istotną dla niniejszej sprawy. Wobec powyższego, organ podatkowy zasadnie uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie została spełniona również przesłanka z art. 240 § 1 pkt 6 O.p. Brak przed wydaniem decyzji stanowiska innego organu jest przesłanką wznowienia postępowania, jeżeli wymaga tego obowiązujący przepis prawa (wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1986 r., II SA 1035/86, ONSA 1986, nr 2, poz. 72). W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie występował przepis, z którego wynikałby obowiązek uzyskania w postępowaniu w zakresie wymiaru podatku akcyzowego stanowiska innego organu. W postępowaniu administracyjnym, w tym również podatkowym, szczególną rolę przypisuje się zasadzie trwałości decyzji. Zasada ta wyrażona została w treści art. 128 O.p., który stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Wzruszenie decyzji ostatecznych stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjnego postępowania i stabilności decyzji ostatecznych, dlatego też tylko i wyłącznie w przypadkach przewidzianych przez przepisy prawa może dojść do wyeliminowania decyzji ostatecznej z obrotu prawnego. Analiza orzecznictwa sądowego prowadzi do wniosku, że dominuje w nim pogląd o samodzielności, odrębności a także nadzwyczajności postępowania administracyjnego w omówionym przedmiocie. Oznacza to, że organ prowadzący takie postępowanie nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać (por. np. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2003 r. sygn. akt III SA 1473/01 - publ. Biuletyn Skarbowy z 2004 r., nr 3, poz. 26, Lex nr 109544). Przedmiotem zaś postępowania wznowieniowego jest jedynie ustalenie czy zachodzą lub też nie zachodzą przesłanki takiego orzeczenia, wymienione enumeratywnie w art. 240 § 1 O.p. W analizowanej sprawie bezspornym jest, że przed wydaniem decyzji z dnia [...], Naczelnik Urzędu Celnego poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wyznaczył termin do wypowiedzenia się, co do zgromadzonego materiału dowodowego, na podstawie art. 200 O.p. Pełnomocnik poinformował organ pierwszej instancji, że przebywa za granicą i z tego powodu dokonanie przez niego czynności zapoznania się z aktami jest niemożliwe. Pracownik kancelarii pełnomocnika pismem z dnia [...] wniósł o wyznaczenie nowego terminu, o którym mowa w art. 200 O.p. Pismo nie zostało podpisane. Zgodnie z art. 123 § 1 O.p. organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W myśl art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Termin z art. 200 § 1 O.p. jest terminem ustawowym, co oznacza, że organ podatkowy nie ma możliwości go skracać, jak również przedłużać, np. z powodu braku czasu na zapoznanie się z aktami sprawy przez pełnomocnika podatnika. Ma on charakter instrukcyjny, gdyż strona w toku całego postępowania ma prawo wypowiadać się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w tym zarówno jeszcze przed wyznaczeniem tego terminu, jak również już po jego upływie. Termin ten w żadnym wypadku nie ogranicza uprawnień procesowych strony. Pomimo, iż wypowiedzenie się strony w sprawie zebranego materiału dowodowego jest jej uprawnieniem, a nie obowiązkiem, w orzecznictwie zwrócono uwagę, że w razie powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o istnieniu przeszkody uniemożliwiającej podatnikowi lub jego pełnomocnikowi wypowiedzenie się odnośnie do zebranego materiału dowodowego, organ ten powinien rozważyć możliwość wstrzymania się z wydaniem decyzji do czasu ustania tej przeszkody (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1487/2002, niepubl.). Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p. - jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., pod warunkiem że wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66). Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji byłaby w szczególności sytuacja, w której strona skarżąca uprawdopodobniłaby istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - art. 200 § 1 O.p., a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r., sygn. akt I SA/Gd 199/00, Przegląd Podatkowy 2004, nr 1, s. 43). W każdej sprawie indywidualnie należy oceniać czy nastąpiło naruszenie art. 200 § 1 O.p., które mogło mieć wpływ na jej wynik. Jeżeli przed sądem skarżący nie przedstawi istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, to znaczy, że naruszenie tego przepisu nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 O.p. - nie jest natomiast wystarczającą przesłanką do uznania, że istnieje podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66). Odnosząc powyższe uwagi do analizowanej sprawy wskazać należy, że ani na etapie postępowania przed organami podatkowymi, ani przed sądem pełnomocnik skarżącej Spółki nie podniósł żadnej okoliczności i nie wykazał, aby ewentualne naruszenie art. 200 § 1 O.p. miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej stanowiło przesłankę wznowieniową w myśl art. 240 O.p. W kwestionowanej sprawie podatkowej w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego zastosowano tryb wskazany w art. 200 § 1 O.p. Wprawdzie na wniosek strony organ mógł ponownie wyznaczyć termin w trybie art. 200 § 1 O.p., ale po pierwsze pismo zawierające taki wniosek obarczone jest brakiem formalnym (brak podpisu), a po wtóre fakt, że organ tego nie zrobił może jedynie oznaczać, że pominięto fazę, o której mowa w tym przepisie. W takim wypadku nie mamy do czynienia z brakiem udziału strony w przeprowadzanej czynności, lecz z nieprzeprowadzeniem tej czynności. Jest to zupełnie inny rodzaj naruszenia prawa. Nie stanowi on ani podstawy wznowienia postępowania, ani tym bardziej stwierdzenia nieważności decyzji. Można go porównać z zaniechaniem przesłuchania istotnego w sprawie świadka. Nie ma wątpliwości, że pominięcie nawet istotnego dowodu nie uzasadnia skutecznego wzruszenia decyzji w nadzwyczajnym trybie. Sąd nie podzielił zatem stanowiska skarżącej, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 oraz 6 O.p. do wznowienia postępowania,. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i orzekł o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 powołanej wcześniej ustawy - P.p.s.a. M. Bejgerowska W. Zygmont S. Małek