I SA/Po 857/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska as.sąd. WSA Roman Wiatrowski /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu w dniu 07 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Zespołu Elektrowni SA w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 rok oddala skargę /-/ R. Wiatrowski /-/ M. Skwierzyńska /-/ G.Gorzan Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, określił dla Zespołu Elektrowni S.A. ( dalej ZE) z siedzibą w K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok w kwocie [...]zł. W powyższej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, iż Spółka zaniżyła przychody podatkowe o kwotę [...] zł z tytułu nieodpłatnego udostępnienia "A" Sp. z o.o. nieruchomości położonych w K. oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodów w związku z zaliczeniem do tych kasztów następujących wydatków: - w kwocie [...] zł za sporządzenie aktu notarialnego dotyczącego powstania spółki z o.o. "A"; - w kwocie [...] zł za badanie sprawozdania finansowego za I półrocze 2001r.; - w kwocie [...] zł z tytułu zasądzonego zwrotu kosztów opinii biegłego; - w kwocie [...] z tytułu kosztów postępowania sądowego i egzekucyjnego związanych z wykonaniem zobowiązania wobec wierzycieli. Ponadto, organ pierwszej instancji stwierdził, że Spółka nieprawidłowo odliczyła darowiznę w kwocie [...] zł. Od decyzji z dnia [...] Spółka wniosła odwołanie, nie zgadzając się z wyłączeniem z kosztów podatkowych wydatku w kwocie [...] zł. Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa uwzględniła zarzut Spółki dotyczący nieuznania za koszt uzyskania przychodu ww. wydatku i decyzją z dnia [...] uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. oraz określiła wysokość tego zobowiązania w kwocie [...] zł. Decyzji tej Strona nie zaskarżyła. Następnie wnioskiem z dnia [...].09.2004r, Strona wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej wskazaną decyzją ostateczną z dnia [...] W przedmiotowym wniosku Spółka zawarła wniosek o uchylenie w całości decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez określenie zobowiązania podatkowego Spółki za 2001 rok w kwocie [...]zł oraz o zwrot na rachunek Spółki nadpłaty w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu złożonego wniosku Strona podniosła, iż przedmiotowa decyzja Izby Skarbowej zasługuje na uchylenie, a zakończone postępowanie podatkowe na wznowienie, ponieważ w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zostały ujawnione okoliczności, o których mowa wart. 240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. ; dalej Ordynacja podatkowa). Zdaniem Spółki, nową okolicznością faktyczną jest dokonanie w 1998 roku jednorazowego odpisu amortyzacyjnego. Okoliczności dokonania jednorazowego odpisu w 1998r. Spółka uzasadniła w niżej przedstawiony sposób. W 1995 roku działając na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995r. w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. Nr 7 poz. 34, ze zm.), dokonała przeszacowania wartości początkowej środków trwałych amortyzowanych dla celów księgowych i podatkowych. W latach 1995 - 1997 Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych zarówno dla celów podatkowych, jak i dla celów księgowych w wysokości nieprzekraczającej limitów wynikających z przepisów wyżej powołanego rozporządzenia. W 1998 roku Strona stwierdziła, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych dla celów księgowych w limitowanej wysokości było nieuzasadnione, dlatego też dokonała w tym roku jednorazowego odpisu amortyzacyjnego dotyczącego lat 1995- 1997. Odpis ten pomniejszył wartość księgową netto środków trwałych także dla celów podatkowych. Zdaniem Spółki, dokonana w 1998 roku korekta łącznej wartości umorzenia środków trwałych spowodowała, że w ewidencji środków trwałych Spółki zostały wykazane dane liczbowe nie odzwierciedlające rzeczywistej wartości posiadanych środków trwałych. Konsekwencją powyższego było przedwczesne zrównanie sumy dokonanych odpisów amortyzacyjnych z wartością początkową amortyzowanych środków trwałych objętych korektą i zaniżenie łącznej wysokości rozpoznanych przez Spółkę kosztów podatkowych. W rezultacie, jak wywodzi Spółka, w odniesieniu do środków trwałych objętych wnioskiem, Spółka nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych pomimo, że do ich dokonywania była uprawniona. Obecnie Strona dokonała korekty ewidencji środków trwałych, usuwając efekt jednorazowego niepodatkowego odpisu amortyzacyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej nie stwierdził przeszkód formalnych wniosku o wznowienie postępowania i postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w tej sprawie. W wyniku przeprowadzonego postępowania uznano, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] i decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji z dnia [...] W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż nie można stwierdzić, że dokonanie przez Spółkę w 1998 r. jednorazowego odpisu amortyzacyjnego jest nową okolicznością faktyczną nieznaną organowi, który tę decyzję wydał oraz, że okoliczność ta nie była przedmiotem wcześniejszego postępowania prowadzonego przez organy podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej zajął stanowisko, że organy podatkowe, określając wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r., uwzględniły wszelkie koszty, jakie poniosła Spółka, w tym również koszty odpisów amortyzacyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w protokole badania dokumentów i ewidencji z dnia [...] 2002r. wskazano, iż kontrolą objęto (metodą pełną) m.in. prawidłowość kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, w tym również odpisów amortyzacyjnych, których wysokość wynika z ewidencji środków trwałych. Organ ten wywodzi, że dla sprawdzenia prawidłowości zaliczenia w 2001r. do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych niezbędne było przeanalizowanie środków trwałych, w której jednorazowy odpis amortyzacyjny został uwzględniony. Od decyzji z dnia [...]., Strona wniosła odwołanie, żądając jej uchylenia w całości oraz orzeczenia co do istoty sprawy. W opinii Strony, decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem w przedmiotowej sprawie przesłanki będące podstawą wznowienia postępowania zostały spełnione. Strona podkreśliła, że nową okolicznością faktyczną jest to, że dokonany w grudniu 1988r. jednorazowy niepodatkowy odpis amortyzacyjny wywołał skutki podatkowe, polegające na zaniżeniu dokonanych w 2001r. odpisów amortyzacyjnych Spółka zanegowała, zawarte w zaskarżonej decyzji, twierdzenie, że protokół badania dokumentów, ewidencji z dnia [...] 2002r.dowodzi, że organom podatkowym była znana nowa okoliczność faktyczna, na którą wskazała Spółka. Zdaniem Strony ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby przedmiotem badania organów podatkowych prowadzących postępowanie wymiarowe była poprawność dokonywania przez Spółkę w 2001r. amortyzacji, co więcej, zdaniem Strony, materiał dowodowy nie wskazuje, że organy podatkowe mogły posiadać wiedzę o dokonanym w 1998r. jednorazowym, niepodatkowym, odpisie amortyzacyjnym. W konsekwencji w odwołaniu Strona podtrzymała swoje stanowisko wyrażone we wniosku z dnia [...] 2004r. , zgodnie z którym: - dokonanie przez Spółkę jednorazowego odpisu amortyzacyjnego (i korekty amortyzacji podatkowej) w grudniu 1998r. jest okolicznością, która istniała w dacie wydania przez Izbę Skarbową decyzji ostatecznej; - ta "nowa okoliczność faktyczna" była istotna dla sprawy zakończonej ostateczną decyzją Izby Skarbowej i miała wpływ na wysokość określonego w decyzji zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w dniu wydania decyzji przez Izbę Skarbową dowody, na które powołuje się strona istniały i były znane organowi podatkowemu. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze Spółka zastępowana przez pełnomocnika postawiła zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia przepisów; - art. 240§ 1 pkt 5 oraz art. 245 §1 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy ostatecznej decyzji wymiarowej, pomimo wystąpienia przesłanki jej uchylenia; - art. l22, art.187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych nie znajdujących oparcia w aktach sprawy. Powołując się na powyższe Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżanej decyzji w całości i orzeczenie zwrotu kosztów postępowania od Dyrektora Izby Skarbowej . W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty zawarte we wniosku o wznowienie postępowania i w odwołaniu od decyzji organu podatkowego. Zdaniem Skarżącej zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została oparta na niedopuszczalnym domniemaniu wiedzy organu podatkowego, który wydał ostateczną decyzję podatkową, o podnoszonej przez Spółkę okoliczności, dokonania w grudniu 1998 r. jednorazowego niepodatkowego odpisu amortyzacyjnego oraz jego wpływie na rozliczenia podatkowe ZE, stanowiącej podstawę wznowienia. W szczególności, zdaniem Skarżącej, domniemanie to opiera się na zawartym w protokole kontroli ogólnym zapisie, wskazującym, że kontrolą objęto m.in. prawidłowość kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Skarżąca wywodzi, że z praktyki działania organów podatkowych wynika, że organy te badania poprawności przyjętych zasad amortyzacji przedstawiają z reguły w protokole kontroli w sposób wyraźny (niedorozumiany). W opinii skarżącej Spółki, nawet gdyby organ prowadzący kontrolę poddał analizie dokonywane przez Spółkę odpisy amortyzacyjne, nie mógł na tej podstawie powziąć wiadomości na temat niepodatkowego jednorazowego odpisu amortyzacyjnego za 1998 r. i jego wpływu na rozliczenia podatkowe za 2001 r. Skarżąca wywodzi, że to, co mogło być przedmiotem badania organów, "...zamykało się jedynie w 2001 r. (obejmując wartości wykazane w prowadzonej przez Spółkę ewidencji środków trwałych w okresie od stycznia do grudnia 2001 r.), natomiast przedmiotowy jednorazowy odpis dokonany został w grudniu 1998 r. i został ujęty w księgach za ten okres." W skardze Spółka akcentuje, że okolicznością, której obecne ujawnienie uzasadnia wznowienie postępowania, jest nie samo dokonanie w grudniu 1998 r. jednorazowego niepodatkowego odpisu amortyzacyjnego, lecz również jego wpływ na rozliczenia podatkowe Spółki za 2001 r. Ważne jest nie tylko, iż odpisu tego dokonano dla celów księgowych, lecz przede wszystkim - że miał on konsekwencje dla wysokości odpisów amortyzacyjnych rozpoznanych przez Spółkę w 2001 r. Z powyższego Spółka wywodzi, że aspekt księgowy i podatkowy jednorazowego odpisu amortyzacyjnego powinny być rozpatrywane łącznie a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do uznania, że organy podatkowe posiadały wiedzę na temat, któregokolwiek z tych aspektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując analizy akt sprawy, a także zarzutów sformułowanych przez Stronę, nie dopatrzył się uchybień tak natury materialnej, jak i proceduralnej w postępowaniu organów podatkowych. W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy rozstrzygnięcia czy uznany przez Spółkę jako nowa okoliczność fakt dokonania w grudniu 1998 r. jednorazowego niepodatkowego odpisu amortyzacyjnego, jak również jego wpływ na rozliczenia podatkowe Spółki za 2001 r. stanowi podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji podatkowej na podstawie art. 240§ 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Pierwszym zagadnieniem prawnym wymagającym oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest wykładnia przytoczonego przepisu w części dotyczącej pojęcia "okoliczności faktyczne". Ustawodawca nie definiuje tego pojęcia, zatem należy rozumieć je w znaczeniu języka potocznego jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 1800/93, ONSA z 1995 r. Nr 3, poz. 114 oraz wyrok NSA z dnia 21.06.2004r. Nr FSK 170/04, Prz.Podat. 2004/11/60). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się również pogląd, zgodnie z którym, ujawnione okoliczności faktyczne, aby została spełniona podstawa wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. III SA 1454/00, OSP z 2001 r., Nr 2, poz. 21 - t. 1). Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który w pełni należy aprobować, że przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały (por. powołany (glosowany) wyroku (opubl. w ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 123) oraz powołany wyrok z dnia 21.06.2004r. Nr FSK 170/04) . Zatem za nową okoliczność będzie mogła być uznana tylko taka okoliczność, która wprawdzie istniała w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający nie dysponował dowodami na podstawie, których okoliczność taka mogła zostać stwierdzona (obojętnie z jakich przyczyn). Jeżeli jednak dowody te pozostawały do dyspozycji organu, a organ orzekający ich nie wykorzystał, to nie można na podstawie takich dowodów w postępowaniu wznowieniowym powoływać się na nową okoliczność, choćby organ w postępowaniu poprzednim dowodów tych nie powołał albo niewłaściwie je ocenił. Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że powoływana przez skarżącą Spółkę okoliczność ma złożony charakter. Po pierwsze jest to sam fakt dokonania przez Spółkę w 1998r. jednorazowego, niepodatkowego odpisu amortyzacyjnego. Po drugie to wpływ powyższego jednorazowego odpisu na rozliczenia podatkowe Spółki w 2001r. a w szczególności na wysokość kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych. W stosunku do "pierwszego z elementów" tej okoliczności, tj. do samego jednorazowego odpisu amortyzacyjnego, dokonanego w 1998r., bezsporne pomiędzy stronami pozostaje jej istotny dla sprawy charakter. Sporną jest natomiast kwestia czy okoliczność ta była znana organom podatkowym. Prawidłowo organy podatkowe uznały, że fakt dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego, dokonanego dla celów księgowych nie może być uznany za nową okoliczność, stanowiącą podstawę do zmiany ostatecznej decyzji. Jak już wyżej podniesiono nie może być uznana za nową okoliczność ta, która była możliwa do ustalenia na podstawie dowodów, które pozostawały w dyspozycji organów rozpatrujących sprawę w zwykłym toku instancji. Słusznie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej odmawiając zmiany decyzji ostatecznej, że w protokole badania dokumentów i ewidencji z dnia [...] 2002r. zawarty został zapis, iż kontrolą objęto (metodą pełną) m.in. prawidłowość kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Z dokonanego w protokole zapisu wynika bowiem, że w dyspozycji organu kontrolującego Spółkę pozostawały wszystkie dowody, które mogły mieć wpływ na koszty uzyskania przychodów w 2001r. również te, które powstały w innym okresie. Tak np. tabele amortyzacyjne dotyczące poszczególnych środków trwałych zawierają zapisy z całego okresu dokonywania odpisów amortyzacyjnych a nie tylko z jednego roku podatkowego. Bez znaczenia pozostaje natomiast to czy organ podatkowy wykorzystał dowody, z których wskazana przez stronę okoliczność ma wynikać. Instytucja wznowienia postępowania pozwala na weryfikację decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym jedynie z powodów wskazanych wyraźnie w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W żadnym wypadku tryb ten nie może zastępować kontroli instancyjnej. Oznacza to, że w toku postępowania wznowieniowego strona nie może powoływać się na to, że organ nie powołał czy też nie właściwie ocenił dowody, które pozostawały do jego dyspozycji. Takie zarzuty przeciw decyzji mogą być kierowane jedynie w zwykłym trybie jej zaskarżania. W tym miejscu rozważaniom poddać należy drugi z "elementów" okoliczności, faktycznej na którą powołała się Spółka to jest wpływ jednorazowego odpisu amortyzacyjnego dokonanego w 1998r. na rozliczenia podatkowe Spółki w 2001r. W ocenie Sądu odwołanie się przez Spółkę do wpływu jaki na wysokość odpisów amortyzacyjnych dokonanych przez Spółkę w 2001r. wywarł jednorazowy odpis amortyzacyjny z 1998r. jest wynikiem określonego procesu myślowego polegającego na wyciągnięciu odmiennych wniosków od pierwotnie wyciągniętych w 2001r. w związku z dokonaniem wykładni prawa. Powołanie się na nowy bardziej korzystny dla Spółki wynik wykładni prawa nie może być uznane za nową okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej niezależnie od tego czy wynik tej interpretacji jest prawidłowy czy też błędny. Podsumowując stwierdzić należy, że sporna okoliczność nie była "nowa i nie znana organowi, który wydał decyzję" dotychczasową, co powoduje, iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowiące podstawę do wznowienia postępowania. Prawidłowo, więc organ podatkowy nie stwierdził przesłanek określonych w art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Stwierdzenie braku przesłanek, o którym mowa w tym przepisie nastąpiło po przeprowadzeniu postępowania wcześniej poprzedzonego wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 243 §1 Ordynacji podatkowej. W toku tego postępowania organ podatkowy zbadał, wskazane przez stronę, we wniosku o wznowienie, okoliczności faktyczne, pod kontem istnienia przesłanek, o których mowa w 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 245 §1 pkt 2 odmawiającą uchylenia dotychczasowej decyzji, w której odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania a następnie organ odwoławczy wydał decyzję, w której zajął stanowisko wobec wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Mając powyższe na względzie nie można postawić organom podatkowym zarzutu naruszenia 245 §1 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 245 §1 pkt 1 organ podatkowy mógłby uchylić decyzję dotychczasową jeżeli po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 stwierdziłby istnienie przesłanek, o których mowa w art. 240 §1 Ordynacji podatkowej. W sytuacji, gdy organ podatkowy jednoznacznie wykluczył możliwość zaistnienia przesłanek, o którym mowa w tym przepisie prawidłowo odmówił uchylenia decyzji wymiarowej z dnia 26 czerwca 2003r. W stanie faktycznym i prawnym, po wznowieniu postępowania, mogła zapaść tylko decyzja przewidziana w art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę nie stwierdził również naruszenia art.122, 187 §1 i art.191 Ordynacji podatkowej. Skarżąca stwierdza ogólnie, że naruszenie tych przepisów miało nastąpić poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych nie znajdujących oparcia w aktach sprawy. Wobec braku bliższego sprecyzowania tego zarzutu przypuszczać jedynie można, że związany jest on z uznaniem przez Skarżącą, że Dyrektor Izby Skarbowej dokonał rozstrzygnięcia na podstawie niedopuszczalnego domniemania wiedzy, opartego na zawartym w protokole kontroli zapisie, wskazującym, że kontrolą objęto m.in. prawidłowość kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Wobec zamieszczenia powyżej rozważań Sądu na ten temat, w tym miejscu podkreślić należy jedynie, że dla uznania, że organy podatkowe posiadały wiedzę o określonej okoliczności w toku postępowania wznowieniowego nie jest konieczne, wbrew twierdzeniu strony, wykazanie, że ta wiedza została wykorzystana w toku prowadzonego postępowania. Mając to na uwadze oraz fakt, że w toku postępowania prowadzonego po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu organ podatkowy zgromadził obszerny materiał dowodowy, który rzetelnie ocenił a w wydanych decyzjach odniósł się do wszystkich wniosków i zarzutów strony zarzut naruszenia art.122, 187 §1 i art.191 Ordynacji podatkowej należało również oddalić. Z tych powodów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ R. Wiatrowski /-/ G. Gorzan /-/ M. Skwierzyńska