I SA/Po 872/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 08 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi X. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z 25 września 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P.. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia przez organ, a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku, o uwzględnienie go przez sąd. Skarga nie zawiera uzasadnienia omawianego wniosku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi. Z odpowiedzi na skargę jak również z akt sprawy nie wynika aby organ ten odniósł się do wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek okazał się bezzasadny. W myśl regulacji prawnej art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W kontekście przytoczonego przepisu sąd zauważa, że z jego postanowień wynika, że po przekazaniu sądowi skargi to sąd administracyjny jest właściwy do orzekania w przedmiocie ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze sąd rozpoznał wniosek mimo braku wydania w tym zakresie orzeczenia przez organ. Sąd stwierdza, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach wyznaczonych zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Sąd podkreśla, że w celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie NSA z 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13, w którym sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności p.p.s.a. nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z 12 września 2014 r., I FZ 332/14]. Z uwagi na charakter objętego skargą rozstrzygnięcia, w opinii sądu, wydanie orzeczenia w przedmiocie ochrony tymczasowej musi zostać poprzedzone porównaniem sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej z wielkością obowiązku wynikającego z zaskarżonego postanowienia. Poczynienie ustaleń w powyższym zakresie jest jednak niemożliwe z uwagi na niedostarczenie jakichkolwiek dokumentów źródłowych. Podkreślenia wymaga, że w żaden sposób nie został uzasadniony zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z poglądami orzecznictwa brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę [por.: postanowienie NSA z 14 stycznia 2015 r., II OZ 1403/14]. Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających jej żądanie. Brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Dlatego sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.