I SA/Po 892/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant referent stażysta Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] r. [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. nr[...], działając m.in. w oparciu o art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm. dalej u.g.h.), po rozpoznaniu wniosku Spółki z o.o. A z siedzibą w [...] z dnia [...] czerwca 2012r., uzupełnionego pismami z dnia [...] sierpnia 2012 r. i z dnia [...] sierpnia 2012 r., orzekł o odmowie przedłużenia zezwolenia z dnia [...] grudnia 2006r. wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w[...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa wielkopolskiego. W uzasadnieniu decyzji organ celny podniósł, że zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Organ zwrócił także uwagę na art. 138 ust. 1 u.g.h., który stanowi, że zezwolenia o których mowa w art. 129 ust. 1 nie mogą być przedłużane. Dyrektor Izby Celnej w[...], wydając ww. rozstrzygnięcie, uwzględnił wskazówki zawarte w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 i na podstawie dokonanej analizy uznał, iż przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 ze zmianami, dalej Dyrektywa 98/34/WE), gdyż nie odnosi się on stricte do automatu do gier o niskich wygranych jako do produktu (przepisy techniczne, tj. specyfikacje techniczne, inne wymagania oraz regulacje wprowadzające zakazy produkcji, przywozu, sprzedaży dotyczą właśnie produktów), a jedynie wprowadza zmiany w zakresie świadczenia usług za jego pomocą. Pismem z dnia [...] lutego 2013r. Spółka, działając przez pełnomocnika, złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h., w związku z art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 z późn. zm.) wskutek błędnego przyjęcia, iż art. 138 ust. 1 nie jest przepisem technicznym, którego - wobec uchybienia obowiązkowi notyfikacji - nie należy stosować i w konsekwencji zastosowanie tej normy w sytuacji, gdy norma z niego wynikająca stanowi przepis techniczny i wobec braku notyfikacji nie powinien być stosowany, 2. art. 180 w związku z art. 187 § 1 i 3 w związku z art. 191 w związku z art. 197 § 1 w związku z art. 121 § 1 , art. 122, art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2012 r. Nr 749 ze zm. dalej O.p.) w związku z art.8 u.g.h. , poprzez niezebranie oraz nieprzeprowadzenie przez organ w sprawie dowodów w kierunku weryfikacji, czy regulacje ustawy o grach hazardowych odnośnie norm składających się na zakaz przedłużania, wydawania oraz zmiany zezwoleń pod kątem tego, ustanawiają "warunki" mogące determinować w sposób istotny skład, właściwość lub sprzedaż produktu, jakim jest automat do gier o niskich wygranych. Z ostrożności procesowej strona wniosła jednocześnie o przeprowadzenie następujących dowodów: - analizy działalności "A" Sp. z o.o. w zakresie eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych obejmującego zestawienie w latach od 2006 do 2012 r. oraz prognozę na lata kolejne, do roku 2015 włącznie, - zestawienia zezwoleń wraz z punktami gier wygaszanych w latach 2009-2015 dotyczącego Spółki, - opinii oznaczonej jako "Oszacowanie obecnej wartości automatów do gry o niskie wygrane w kontekście stosowania ustawy hazardowej" sporządzonego przez Ośrodek Rzeczoznawstwa i Konsultingu [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r., - pisma "A" Sp. z o.o. oraz B Sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2012 r. do C Sp. z o.o., w postaci informacji od C Sp.z o.o. z dnia [...] sierpnia 2012 r., - pisma "A" Sp. z o.o. do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego D Sp. z o.o. z [...] sierpnia 2012 r., w postaci informacji od Przedsiębiorstwa Wielobranżowego D Sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2012 r., - informacji E S.A. dla "A " Sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2012 r., informacji E S.A. dla B Sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2012 r., - informacji od Magazynu branży rozrywkowej F dla B Sp. z o.o. oraz "A" Sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2012 r., w postaci ogłoszenia w Magazynie branży rozrywkowej F 2010/6 (99), w postaci oświadczeń zarządu B Sp. z o.o. oraz "A" Sp. z o.o., - opinii technicznej nr [...] z dnia [...] października 2012 r. dotyczącej analizy możliwości adaptacji funkcjonalnych automatów do gier o niskich wygranych przygotowanej przez rzeczoznawcę X.A , analizy z dnia [...] października 2012 r. pism Izby Celnej w [...] i biegłego sądowego X.B przygotowanej przez Ośrodek Rzeczoznawstwa i Konsultingu[...] . Dyrektor Izby Celnej w[...] decyzją z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności stwierdził, że w jego ocenie przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE. Z wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. wynika, że ETS przyjął, że za przepisy techniczne wymagające notyfikacji Komisji można uznać jedynie takie przepisy ustawy o grach hazardowych, które spełniają łącznie dwa warunki: mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami gry i salonami gry oraz wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Oceniając wpływ przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h. na obrót i właściwości automatów do gier o niskich wygranych organ zauważył, że fakt wygaśnięcia zezwolenia i jego nieprzedłużenie nie spowoduje wcale ograniczeń w obrocie automatów do gier o niskich wygranych, gdyż automaty nadal będą mogły być eksploatowane w ramach innych ważnych zezwoleń. Ponadto ustawa o grach hazardowych sama w sobie nie wprowadza ograniczeń dotyczących importu lub eksportu automatów do gier o niskich wygranych, a jedynie określa warunki prowadzenia działalności polegającej na urządzaniu gier na tego typu urządzeniach. Nic nie stoi na przeszkodzie, by nadal eksploatować automaty do gier o niskich wygranych, wprowadzać nowe urządzenia do istniejących już lokalizacji, czy też przeprogramować je na urządzenia do gier o wyższe stawki, tak by mogły one zostać wykorzystane w kasynach. Organ zwrócił uwagę, że ustawa z 2009 r. przewiduje, umieszczenie w kasynach gry od 5 do 70 sztuk automatów (wg starych przepisów - od 5 do 30). Zgodnie z danymi zawartymi w systemie KRAG w chwili obecnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej funkcjonują 53 kasyna. Analizując dane dotyczące zapełnienia kasyn automatami do gier organ wskazał, iż w wielu przypadkach w kasynach znajduje się mniej automatów, niż maksymalna dopuszczalna ustawowo liczba. Dla przykładu w kasynie gry [...] obecnej działają 32 automaty na 70 możliwych, a w kasynie gry Hotel [...]we [...] zarejestrowane i działają są 43 urządzenia. A zatem istnieje możliwość wprowadzenia i eksploatowania takich urządzeń w kasynach gry. Natomiast automaty dotychczas eksploatowane, które z uwagi na silną konkurencję na rynku gier hazardowych nie będą mogły zostać wprowadzone do kasyn, będą mogły być mimo wszystko przedmiotem obrotu na rynku wewnętrznym w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Możliwość wykorzystania automatów do gry nie jest bowiem ograniczona wyłącznie do terytorium Polski, zaś rynek unijny stwarza szerokie możliwości, jeśli chodzi o obrót tego typu towarami. Za miarodajne w zakresie obrotu automatami do gier hazardowych w latach 2009-2012 można uznać dane statystyczne w zakresie nabyć i dostaw wewnątrzwspólnotowych oraz importu i eksportu automatów do gier hazardowych, które zostały objęte kodem CN 95043010 oraz kodem CN 95043020 zebrane z systemu INTRASTAT i z systemu obsługi zgłoszeń celnych. Jak wynika z powyższych danych, po spadku sprowadzanych automatów w 2010 r. w latach 2011 i w 2012 nastąpił wzrost obrotu automatami do gry. Taka sama prawidłowość istnieje przy dostawie wewnątrzwspólnotowej automatów do gier na obszar UE oraz przy ich eksporcie. W porównaniu z 2009 r., liczba automatów do gier wywożonych z Polski w 2010 r. zmalała, natomiast ponownie następuje jej wzrost w 2011 r. i w 2012 r. Największą ilość automatów do gier sprzedano poza obszar Polski w 2012 r. Zdaniem organu, gdyby przyjąć, że część automatów do gier o niskich wygranych wymagałaby modyfikacji po to, by można było je eksploatować w kasynach gry, to zarówno nakład finansowy, sposób, czas stosowanych zabiegów oraz rodzaj czynności służących zmianie sposobu pracy takiego urządzenia, nie mogą być oceniane jako istotne, a przede wszystkim nie doprowadzą do powstania nowego produktu. Zasadnicza cecha takiego urządzenia pozostanie bez zmian. Odnosząc się do zestawień zezwoleń wraz z punktami gier wygaszonych w latach 2009-2015, organ pragnie zauważył, że wskazane zezwolenia wygasły z mocy prawa po upływie 6- letniego okresu ich obowiązywania, zaś automaty do gier o niskich wygranych nie były w żaden sposób przypisane do tych zezwoleń, w związku z czym mogą być one nadal wykorzystywane do gier nisko-, jak i wysokohazardowych. Nadto automaty eksploatowane w punktach objętych wygasłymi zezwoleniami mogą być używane w innych lokalizacjach (oczywiście po spełnieniu warunków przewidzianych prawem), bowiem posiadać będą ważne poświadczenia rejestracji. Ustosunkowując się do pozostałych dowodów tj: opinii z dnia [...] sierpnia 2012 r., "Oszacowanie obecnej wartości automatów do gry o niskie wygrane w kontekście stosowania ustawy hazardowej", odpowiedzi Sp. z o.o. C z dnia [...] sierpnia 2012 r. na zapytania A sp. z o.o. oraz B sp. z o.o. oraz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego D Sp. z o.o., E S.A. jak również opinii technicznej nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Celnej zauważył, iż przedmiotowe dokumenty mają w niniejszym postępowaniu charakter dokumentów prywatnych, których treścią organ nie jest związany. Ponadto organ wskazał na niską moc dowodową ww. dokumentów jako dokumentów prywatnych. Organ nie zgadza się z twierdzeniem zawartym w opinii z dnia [...] sierpnia 2012 r., iż automaty do gier o niskich wygranych nie nadają się do kasyn. Zdaniem organu automaty do gier o niskich wygranych z całą pewnością dają się w sensie technicznym tak przeprogramować, aby stały się automatami do gier o wysokie wygrane i w ten sposób mogły być przedmiotem dalszego ich gospodarczego wykorzystania. Ponadto w kasynie, w którym prowadzi się m.in. gry na automatach można urządzać nie tylko gry na urządzeniach wysokohazardowych. Skoro zatem ustawodawca dopuszcza w kasynie urządzenie gier na automatach, nie robiąc przy tym żadnych ograniczeń, odnośnie tego, jakiego rodzaju mają być to urządzenia, to logicznym, iż w takim ośrodku gier można urządzać gry na automaty do gier o niskich wygranych. Ponadto ustawa o grach hazardowych definiuje kasyno jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się m.in. gry na automatach. Nie precyzuje, jakiego rodzaju automaty mogą być eksploatowane w kasynach. Organ wskazał także na wydaną przez Parlament Europejski rezolucję z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie uczciwości gier hazardowych on-line nr 2008/2215(INI), w której pokreślono, że zgodnie z zasadą pomocniczości i orzecznictwem precedensowym ETS państwa członkowskie mają prawo regulować i kontrolować rynki gier hazardowych, zgodnie z ich tradycją, kulturą, w celu ochrony konsumentów przed uzależnieniem, oszustwami, praniem brudnych pieniędzy, jak również z myślą o ochronie struktur uzyskiwania środków finansowych powstałych w oparciu o kulturę uprawiania hazardu. Zaznaczono również, że usługi hazardowe należy uważać za bardzo specyficzny rodzaj działalności gospodarczej, a to ze względu na aspekty społeczne i związane z porządkiem publicznym oraz z opieką zdrowotną, gdzie konkurencja nie doprowadzi do lepszej alokacji zasobów, co z kolei jest powodem, dla którego hazard wymaga wielowarstwowego podejścia. Końcowo, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nawet stwierdzenie, iż jakiś przepis jest techniczny, nie wyklucza możliwości powołania się przez państwo członkowskie na którąkolwiek z klauzul bezpieczeństwa, zdrowia publicznego itp., czyli wartości nadrzędnych, które państwo członkowskie chroni, jednocześnie chroniąc swoich obywateli przed niepożądanymi zjawiskami, do których niewątpliwie trzeba zaliczyć uzależnienie od hazardu. W skardze spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1) art. 233 § 1 pkt 1 w z w. z art. 180 w zw. z art. 187 § 1 i 3 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 121 § 1 i 2, art. 122, 124 O.p., w zw. z art. 8 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 1 w zw. z art. 118 w zw. z art. 144 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia Rady Ministrów z 23.12.2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 z późn. zm., dalej rozporządzenie w sprawie notyfikacji) poprzez nieprawidłowe utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w szczególności wskutek błędnego przyjęcia, iż art. 138 ust. 1 u.g.h. nie jest przepisem technicznym i w konsekwencji jego zastosowanie, w sytuacji, gdy stanowi on nienotyfikowany przepis techniczny w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawę notyfikacji, a zatem nie mógł być stosowany i nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie, 2) z daleko posuniętej ostrożności procesowej — art. 210 § 4 w zw. z art 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 § 1 i 3 w zw. z art 188 w zw. z art. 191 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 121 § 1 i 2, art. 122, 124 O.p. w zw. z art. 8 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 1 w zw. z art. 118 w zw. z art. 144 u.g.h. w zw. z art 1 pkt 11 dyrektywy 9 8/34/WE w zw. z § 2 pkt 3) i 5) rozporządzenia w sprawie notyfikacji, poprzez nieodniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń oraz dowodów przedłożonych przez stronę w toku postępowania, 3) art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 118 w zw. z art 144 u.g.h. w zw. z art. 260 ust.2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej TFUE, dawny art. 228 TWE) oraz art 267 TFUE (dawny art. 234 TWE) poprzez przyjęcie wykładni przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE innej niż dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 19.07.2012 r. w sprawach połączonych C-231/11, C-214/11 i C-217/11. Niezależnie od powyższego skarżąca wskazała na zasadność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. nr 270 dalej p.p.s.a.). Przytaczając treść wyroku ETS z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, skarżąca wskazała, że wytyczne sformułowane przez ETS odnośnie regulacji ustawy o grach hazardowych są jednoznaczne, a treść zaskarżonej decyzji potwierdza, że organ nie dokonał należytej weryfikacji w zakresie wspomnianych przez ETS kryteriów. Jej zdaniem organ winien poczynić stosowne czynności, zmierzające do ustalenia, czy okoliczności, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą być w nich użytkowane oraz czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystania ich w kasynach, jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy. W ocenie strony organ nie ustosunkował się w treści zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy do twierdzeń strony oraz dowodów przedłożonych przez stronę, które jej zdaniem potwierdzają, że po wejściu w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych handel automatami o niskich wygranych praktycznie zamarł. Strona wskazała również na fakt, iż kwestię wpływu norm ustawy o grach hazardowych na sprzedaż produktu należy rozpatrywać w kontekście wyłącznie rynku krajowego. Wynika to z istoty dyrektywy 98/34 oraz obowiązku notyfikacji, którego naruszenie powoduje bezskuteczność właśnie przepisów krajowych. Podkreśla tym, że TSUE w wyroku z 19.07.2012 r. wskazał, że przepisy techniczne objęte dyrektywą mogą stanowić przeszkody w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, przy czym jednoznacznie odniósł się do kontekstu przepisów konkretnego państwa członkowskiego. Strona podkreśla także, że gdyby faktycznie należałoby rozważać wpływ regulacji ustawy o grach hazardowych w kontekście całego rynku wewnętrznego U.E. Trybunał niewątpliwie zwróciłby uwagę na to w treści swojego orzeczenia. Nie budzi wątpliwości strony fakt, iż Państwo członkowskie może sięgać po daleko idące środki w zakresie swobody regulowania obszaru gier hazardowych. Jednak jej zdaniem nie oznacza to, że jest ono zwolnione z obowiązku notyfikacji tego typu uregulowań. Uważa, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż ustawa o grach hazardowych nie wymagała obowiązku notyfikacji. Odnosząc się do podanych przez organ danych statystycznych dotyczących liczby przeprowadzonych kontroli i podejrzeń nieprawidłowości strona wskazała, że dane te nie posiadają żadnego realnego odniesienia do rzeczywistości. Za niemiarodajne strona uważa również powołane przez organ argumenty dotyczące liczby uzależnionych od gier hazardowych, jak również sugestie organu, iż automat do gier o niskich wygranych może w prosty sposób zostać przeniesiony do kasyn gry. Powołując treść art. 4 ust. 1 pkt 1 u.g.h., Spółka jest przekonana, że w kasynie gry nie może być eksploatowany automat do gier o niskich wygranych. Strona zaznacza też, że sama wysokość kosztów przeprogramowania automatu do gier o niskich wygranych, by wykorzystywać go jako automat do gier, potwierdza techniczny charakter przepisów ustawy o grach hazardowych. Jest tak, gdyż zakres niezbędnych modyfikacji, jest ekonomicznie nieopłacalny. Strona wskazuje również na odmienność automatów do gier o niskich wygranych od pozostałych automatów do gier. Spółka odwołując się do statystycznych danych dostępnych w Biuletynach Statystycznych Służby Celnej, jak również dany dotyczących samej Spółki stwierdziła, że po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych następuje istotny spadek liczby eksploatowanych automatów do gier o niskich wygranych. W kontekście hipotetycznej możliwości przeprogramowania automatów do gier o niskich wygranych na automaty do gier, co jak wskazał ETS mogłoby mieć istotny wpływ na właściwość tych automatów, strona wskazała, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zarówno automat jak i automat do gier o niskich wygranych przed rozpoczęciem jego eksploatacji musi przejść weryfikację przez upoważnioną jednostkę badającą. Wyniki weryfikacji zostają opisane w jednostki badającej, która jest inna dla automatu do gier, ale również dla automatu do gier o niskich wygranych. Spółka jest również zdania, że przekwalifikowanie automatu do gier o niskich wygranych na automat do gier wymaga poddania takiego urządzenia badaniu technicznemu, ale również wiąże się z dodatkowo poniesionymi kosztami. Z kolei powołując się na szereg dokumentów min. w postaci informacji od C Sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz stanowiska Przedsiębiorstwa Wielobranżowego D Sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Spółka wyraża przekonanie, że zmiany wynikające z ustawy o grach hazardowych w kontekście automatów do gier o niskich wygranych spowodowały, że podjęcie działań mających na celu przekwalifikowanie tych urządzeń jest nieracjonalne i nieopłacalne. Następnie skarżąca wskazała, iż przepisy ustawy o grach hazardownych, w tym przepis art. 138 ust. 1, składa się na normy ustanawiające "warunki" nie tylko mogące, ale determinujące w sposób istotny skład, właściwość oraz sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Potwierdzając zasadność swojego odwołania strona powołała się na szereg wyroków WSA w Gdańsku min. z dnia 19 listopada 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 543/12). Niezależnie od wskazanych okoliczności strona uważa, iż zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie zostało wydane bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 2 O.p. W ocenie Spółki zakwalifikowanie m.in. art. 138 ust. 1 u.g.h. do kategorii przepisów technicznych jest równoznaczne z tym, że wobec braku ich notyfikacji, nie może być on stosowany. To prowadzi z kolei do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Powołując się na orzecznictwo ETS skarżąca wskazuje, że jeżeli państwo członkowskie narusza obowiązek notyfikacji przepisów technicznych, każdy podmiot może przed sądem krajowym powołać się na tę okoliczność, zaś sąd krajowy jest zobowiązany odmówić ich stosowania. W świetle przytoczonych wywodów strona uważa, że rozstrzygnięcie, którego podstawę prawną stanowi przepis techniczny nienotyfikowany, jest rozstrzygnięciem wydanym bez podstawy prawnej. Przeciwny wniosek prowadziłby do niedopuszczalnej konkluzji, w świetle której podstawę prawną rozstrzygnięcia może stanowić przepis, który nie może być stosowany. Uzupełniająco skarżąca powołała szereg wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych rozpoznających analogiczne sprawy. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014r. Sąd zawiesił postępowanie, które następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. zostało podjęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie spór sprowadza się do oceny, czy przepisy przejściowe zawarte w u.g.h., tj. art. 129 ust. 1, w związku z art. 138 ust. 1 u.g.h. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37, Dz.U.UE-sp.13-20-337 ze zm.; dalej: Dyrektywa 98/34), a więc czy przed wejściem w życie powinny podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską według art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Odnosząc się do wskazanej istoty sporu między stronami, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy wskazać, że do dnia 1 stycznia 2010 r. warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych określała ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 1992 r. Nr 68, poz. 341), która weszła w życie w dniu 11 grudnia 1992 r. Ustawa ta przestała obowiązywać w dniu 1 stycznia 2010 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - art. 144 tej ustawy. Zgodnie z treścią zawartego w rozdziale 12 (Przepisy przejściowe i dostosowujące) ustawy o grach hazardowych przepisu art. 129 ust. 1, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. stanowi, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 nie mogą być przedłużane. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu ich wygaśnięcia, co do zasady według przepisów dotychczasowych z tym, że w przypadku, gdy nowa ustawa stanowi inaczej, należy stosować nowe regulacje. Te zaś w przypadku materii dotyczącej przedłużania zezwoleń wyraźnie stanowią o niemożności przedłużenia zezwoleń udzielonych w dotychczasowym stanie prawnym (art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. ). Nie ulega zatem wątpliwości, że w aktualnym stanie prawnym, w odróżnieniu od regulacji istniejącej na tle poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych (art. 36 ust. 3 i 4), ustawodawca wprowadził przepisem art. 138 ust. 1 u.g.h. materialnoprawny zakaz przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wydanych pod rządami dotychczasowej ustawy. Bezsprzeczny jest również fakt, że ustawa o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2010 r. nie została poddana procedurze notyfikacji. Dyrektywa nr 98/34/WE w art. 8 ust. 1 nakłada na państwa członkowskie, z zastrzeżeniem art. 10, obowiązek niezwłocznego przekazana Komisji wszelkich projektów przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej. Przepisy techniczne zostały zdefiniowane w art. 1 pkt 11 dyrektywy jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Uzasadnione wątpliwości, co do charakteru prawnego analizowanego przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h. jako przepisu o charakterze technicznym w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE zostały przedstawione przez TSUE, w ramach rozpatrywania pytań prejudycjalnych (wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (publ. www.curia.eu). Rozstrzygając pytania prejudycjalne Trybunał orzekł, że "Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego". Wyjaśniając w uzasadnieniu wyroku, że pojęcie przepisów technicznych w świetle art. 1 pkt 1 dyrektywy 98/34 obejmuje, poza bezprzedmiotową dla sprawy (z uwagi na okoliczność, iż dotyczy ona produktu – automatu do gier o niskich wygranych, a nie usługi) kategorią zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (art. 1 pkt 2 i 5 dyrektywy), obejmuje trzy kategorie przepisów, tj.: 1) specyfikacje techniczne (art. 1 pkt 3 dyrektywy), 2) inne wymagania (art. 1 pkt 4 dyrektywy), oraz 3) zakazy produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i użytkowania produktów wskazane w art. 1 pkt 11 dyrektywy, oraz wykluczając jednocześnie możliwość kwalifikacji przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych do kategorii specyfikacji technicznych (jako że dotyczą one w swej istocie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a nie samych produktów tj. automatów do gier o niskich wygranych czy ich opakowań, w związku z czym inaczej niż specyfikacje techniczne nie określają one żadnej cechy tego produktu) i kategorii zakazów produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i użytkowania produktów wskazanych w art. 1 pkt 11 dyrektywy (gdyż skutek zakazów wyrażonych w przepisach przejściowych nie jest tak daleko idący, że pozwala jedynie na marginalne użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych, co jej cechą immanentną wskazanej kategorii przepisów technicznych), Trybunał stwierdził, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych należy rozpatrywać w kontekście kategorii przepisów technicznych w postaci innych wymagań. W tym zakresie wskazał w pkt 35 wyroku, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, jeżeli ustanawiają one "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Stwierdził w pkt 36, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami. W tych okolicznościach zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów (pkt 36-37). W ramach dokonywanie tego ustalenia Trybunał nałożył na sąd krajowy powinność uwzględnienia m.in. okoliczności, że ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane (pkt 38), a także ustalenia, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystywania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (pkt 39). Zdaniem Sądu, z treści przytoczonej sentencji oraz fragmentów uzasadnienia wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. wynika po pierwsze, że Trybunał nie wskazuje wprost, jakie przepisy ustawy o grach hazardowych należy uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE (z wyjątkiem art. 14 ust. 1 tej ustawy), stwierdzając wyłącznie, że przepisy takie mogą znajdować się w tej ustawie, a po drugie, że nie przesądził on w sposób bezwarunkowy technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych będących przedmiotem oceny Trybunału, a więc przepisów przejściowych tej ustawy zawartych w art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1. W przedmiotowym wyroku Trybunał stwierdził jedynie, że regulacje przejściowe ustawy o grach hazardowych (ustanowione w nich zakazy) mogą wpływać na właściwości lub obrót automatami do gier o niskich wygranych i że w związku z tym jako takie stanowią one wyłącznie potencjalnie przepisy techniczne w postaci innych wymagań. O tym jednak, czy będą one bezwarunkowo i definitywnie stanowić przepisy techniczne, jak podkreślił to Trybunał w pkt 35 i 37 wyroku, przesądza nie sam potencjalny wpływ przepisów przejściowych na sprzedaż lub właściwości produktu (automatu do gier o niskich wygranych), lecz to, czy wpływ ten jest istotny. Jednocześnie Trybunał powierzył sądom krajowym ustalenie w przedmiocie oceny stopnia wpływu tych przepisów na właściwości lub sprzedaż produktu. Zatem to nie ustalenie jakiegokolwiek wpływu, lecz wyłącznie wpływu istotnego w swym wymiarze przesądzi o technicznym charakterze przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, a więc i przepisu art. 138 ust. 1 tej ustawy. Przy czym Trybunał nie sformułował wyczerpującego katalogu okoliczności, które winny być przedmiotem analizy. W uzasadnieniu wskazał jedynie przykładowe okoliczności, które winny być brane pod uwagę przy badaniu, czy dany przepis ma charakter techniczny. W opinii Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy dokonały wymaganych ustaleń w tym zakresie, wyrażając w konsekwencji swoje stanowisko w przedmiocie wpływu przepisów przejściowych na sprzedaż lub właściwości automatu do gier o niskich wygranych. Ocena stopnia wpływu przepisów przejściowych ustawy hazardowej na właściwości automatu do gier o niskich wygranych wymaga w pierwszym rzędzie określenia istotnych właściwości tego produktu. Z treści art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 129 ust. 3 u.g.h. wynika, że automat do gier o niskich wygranych stanowi urządzenie mechaniczne, elektromechaniczne i elektroniczne, służące do gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w ramach której przewidziane jest ograniczenie zarówno stawki za udział w grze, jak i możliwej do uzyskania jednorazowej wygranej. Najistotniejszą i zarazem zasadniczą cechą tego urządzenia jest jego hazardowy charakter, a więc, że stanowi ono produkt do urządzenia gier zawierających element losowości, przewidujących jedynie możliwość wygranej za uiszczenie wymaganej stawki za udział w grze. Choć ustawa o grach hazardowych zniosła odrębną kategorię gier – gier na automatach o niskich wygranych, to jednak w ramach przyjętej definicji nie zniosła zasadniczej właściwości produktu, jaką jest możliwość urządzenie na nim gier hazardowych. W dalszym ciągu automaty do gier o niskich wygranych mogą być wykorzystywane do urządzania na nich w kasynach gier hazardowych, mających losowy charakter i przewidujących wygrane pieniężne lub rzeczowe za udział w grze. Sąd podziela stanowisko organu, że automaty do gier o niskich wygranych mogą być wykorzystywane w kasynach bez przeprogramowywania ich na tzw. automaty wysokohazardowe, gdyż ustawa o grach hazardowych nie przewiduje żadnych ograniczeń wysokości wygranych. Zatem w kasynach mogą być wykorzystywane zarówno przeprogramowane automaty (bez ograniczenia wygranych) jak i automaty o niskich wygranych. To zaś, czy użytkowanie takich nieprzeprogramowanych automatów w kasynach gry jest opłacalne, nie ma znaczenia dla oceny wpływu nowych regulacji na cechy produktu. W tym sensie obojętna jest także ewentualna konieczność poniesienia nakładów finansowych i czasowych celem przeprogramowania automatu do gier o niskich wygranych na automat nie posiadający takiego ograniczenia. Istotna jest natomiast sama możliwość przeprogramowania produktu, co w ocenie Sądu zostało przez organ wykazane oraz okoliczność, że przeprogramowanie automatu nie spowoduje pozbawienia go zasadniczej ich właściwości, jaką jest możliwość urządzania na nich gier hazardowych. Istotna w ocenie Sądu jest ponadto okoliczność, że choć ustawa o grach hazardowych umożliwia prowadzenie gier na automatach wyłącznie w kasynach (art. 14 ust. 1), to jednak w art. 129 ust. 1 stanowi się, że działalność na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy może być prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń według przepisów dotychczasowych, a więc w punktach gier na automatach o niskich wygranych. Przytoczona regulacja przejściowa umożliwia zatem, po dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, kontynuowanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w dotychczasowej formie i na przyznanych warunkach. Wobec tego, aż do czasu wygaśnięcia udzielonych zezwoleń możliwe jest dalsze użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych. Nadto organ wskazał, że ważność eksploatacji urządzenia nie jest ściśle związane z ważnością zezwolenia, jakie posiada właściciel automatu. Fakt wygaśnięcia zezwolenia i jego nieprzedłużenia nie spowoduje ograniczeń w obrocie automatów, ponieważ mogą być one eksploatowane w ramach innych ważnych zezwoleń. Zdaniem Sądu, nie bez znaczenie dla sprawy jest także fakt, że przedmiot niniejszej sprawy dotyczy odmowy przedłużenie przez organ celny udzielonego zezwolenia, a więc kwestii objętej regulacją art. 138 ust. 1 u.g.h. Tę samą kwestię tj. zagadnienie przedłużania zezwoleń, normował w ustawie o grach i zakładach wzajemnych art. 36 ust. 3 tej ustawy. Stanowił on, że podmiot, któremu wygasa zezwolenie, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Konstrukcja przytoczonego przepisu, a w szczególności użyty w nim zwrot "może" wskazują, że nawet w dotychczasowym stanie prawnym nie było gwarancji, lecz jedynie możliwość uzyskania przedłużenia zezwolenia. Oceniając zatem w tym kontrolowanym przypadku wpływ nowej regulacji na właściwości a także obrót produktu, należy mieć na uwadze tę właśnie okoliczność, a więc rozpatrywać ten wpływ w kontekście faktu, że nie zawsze przedłużenie zezwolenia mogło być udzielone. Nadto ustawa o grach hazardowych nie ogranicza importu i eksportu urządzeń. Dane przytoczone w zaskarżonej decyzji dotyczące obrotu automatami do gier hazardowych zebrane przez INTRASTAT i system zgłoszeń celnych wskazuje, że w tych latach nastąpił wzrost obrotu tego produktu. W świetle poczynionych uwag nie ma podstaw do uznania, że przepisy ustawy o grach hazardowych, a zwłaszcza art. 138 ust. 1 tej ustawy, wywierają istotny wpływ na właściwość automatów do gier o niskich wygranych. Przepis art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. nie ustanawia przeszkody do kontynuowania działalności gospodarczej z wykorzystaniem tych urządzeń, konieczność zaś spełnienia ku temu dodatkowych wymogów, czy to technicznych (przeprogramowanie automatu) czy to formalnych (złożenie wniosku w sprawie uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna, dokonanie rejestracji etc.), nie może być za taką przeszkodę uznana, zwłaszcza, że te dodatkowe warunki nie wpływają istotnie na właściwość produktu, a ponadto należą do przyjętych procedur (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 331/13; wyrok WSA w Opolu z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Op 439/13; - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, poczynione powyżej uwagi, w szczególności dotyczące możliwości kontynuowania działalności gospodarczej z wykorzystaniem produktu, zarówno na dotychczasowych zasadach (do czasu wygaśnięcia zezwoleń), jak i w ramach nowych warunków określonych ustawą o grach hazardowych (nie tylko jak wykazano wyżej w następstwie przeprogramowania produktu), uzasadniają twierdzenie organu, że regulacja zawarta w art. 138 ust. 1 u.g.h nie wywiera również istotnego wpływu na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych, albowiem nie powoduje ona wraz z innymi przepisami przejściowymi tej ustawy, gospodarczej nieprzydatności automatów do gier o niskich wygranych i nie prowadzi, jak słusznie wskazał to sam Trybunał w pkt 34 wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., do marginalnego użytkowania tych produktów. Sąd podziela stanowisko organów, że w rozpoznawanym przypadku należy mieć na uwadze także obrót produktu na rynku unijnym zwłaszcza, że celem dyrektywy nr 98/34/WE jest właśnie ochrona swobody przepływu towarów na rynku unijnym. Z przytoczonych natomiast danych statystycznych przez organ wynika, że po początkowym spadku obrotu produktem nastąpił ponowny wzrost obrotu. W tym stanie rzeczy uznając, że w sprawie Dyrektor Izby Celnej prawidłowo stwierdził, że art. 138 ust. 1 u.g.h. nie wpływa w sposób istotny na właściwości lub obrót automatów do gier o niskich wygranych i że w związku z tym nie stanowi on przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE, nie było podstaw do uwzględnienie wniesionej w sprawie skargi, albowiem nie zaistniały warunki do odmowy zastosowana przez organy administracyjne powyższego przepisu przejściowego ustawy o grach hazardowych. Przepis ten stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa i jako taki dopóki nie utraci mocy obowiązującej, wiąże on zarówno organy stosujące prawo, jak i podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Sąd uznał za całkowicie nieuzasadnione zarzuty spółki dotyczące nie dokonania przez organ analizy dowodów przedłożonych przez stronę w toku postępowania oraz nie ustosunkowania się w treści zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy do twierdzeń oraz dowodów przedłożonych przez stronę. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki akta sprawy, w tym w szczególności zaskarżona decyzja jednoznacznie potwierdzają, że organ ustosunkował się merytorycznie do dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącą w toku postępowania. Z zaskarżonego rozstrzygnięcia wyraźnie wynika, czy przedłożonym dowodom dał on wiarę oraz czy podziela on wnioski z nich wynikające. W konsekwencji nie są zasadne podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zasad prowadzenia postępowania, a w szczególności art. 180 , art. 187 § 1 i 3, art 188, art. 191, art. 197 § 1, art. 121 § 1 i 2, art. 122, 124 O.p. W ocenie Sądu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ poczynił ustalenia w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności do ustalenia, czy w okolicznościach danej sprawy art. 138 ust. 1 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE. W tym kontekście bezpodstawny jest zarzut skargi wadliwego zastosowania art. 138 ust. 1 u.g.h. bowiem w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, nie zachodziły podstawy do odmowy zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.