I SA/Po 901/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi H. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej nieważność decyzji w sprawie przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...]; II. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...]; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...] zł ( [...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2009r. Burmistrz G. na podstawie art. 13 ust. 1 i ust. 2, 3, 4 i artr. 13 d ust. 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj. Dz. U. z 2006 r. nr 136, poz. 969, ze zm. dalej u.p.r.) przyznał W. i H. K. ulgę inwestycyjną w podatku rolnym w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych w kwocie [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w dniu [...] lipca 2009r. wydało decyzję nr[...], w której stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza G. z [...]lutego 2009r. w przedmiocie przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. Organ uznał, że ww. decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, bowiem zastosowano przepis art. 13 ust. 1 u.p.r. w nieobowiązującym brzmieniu. Od 1 stycznia 2009r. nastąpiła zmiana przepisu art. 13 ust. 1 u.p.r., stanowiąc, że podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska, zakup deszczowni, urządzeń melioracyjnych i urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii – jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych. Wniosek podatników o przyznanie ulgi złożony został [...] stycznia 2009r., a więc już w okresie kiedy obowiązywały nowe przepis i organ powinien zastosować nowe przepisy. Od tej decyzji strona nie wniosła odwołania, zatem stała się ona ostateczna. W dniu [...]czerwca 2011r. H. i W. K. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2009r. Wnioskodawcy zarzucili ww. decyzji, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U nr 8 poz. 60 ze zm.) dalej O.p. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wnioskodawcy wskazali, że decyzja Burmistrza G. przyznająca im ulgę inwestycyjną w podatku rolnym nie była obarczona wadą w postaci rażącego naruszenia prawa, a co więcej była zgodna z prawem. Podatnicy podkreślili, iż skoro proces inwestycyjny rozpoczęli jeszcze w czasie obowiązywania przepisu art. 13 ust. 1 u.p.r., to winno się do nich stosować przepisy dotychczasowe, a nie nowe. Podatnicy powołali się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]lipca 2009r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzja Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2009 r. rażąco naruszała prawo, ponieważ została wydana na podstawie przepisu, który w dniu przekazania nie obowiązywał. Według Samorządowego kolegium Odwoławczego w przypadku, gdy podatnik złożył wniosek po 1 stycznia 2009 r. organ winien był zastosować przepisy w nowym brzmieniu. Rozstrzygająca była data złożenia wniosku. W konsekwencji Kolegium wydało decyzję w dniu [...]lipca 2009 r., w której stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza G. Organ wskazał, że po szczegółowym przeanalizowaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza G., jak i całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie dopatrzył się w niniejszej sprawie rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skład orzekający nie dopatrzył się także istnienia innych przesłanek z przepisu art. 247 § 1 pkt 1-8 O.p., uzasadniających stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. W odwołaniu z dnia [...] września 2011r. W. i H. K. wnieśli o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2011r. w całości oraz o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009r. W uzasadnieniu odwołania strona podkreśliła, że wbrew licznemu orzecznictwu sądowoadministracyjnemu, organ stoi na stanowisku, że w sprawie podatników dotyczącej ulgi w podatku rolnym z tytułu nakładów inwestycyjnych, stosuje się przepisy obowiązujące od 1 stycznia 2009 r. Stanowisko to jest, zdaniem odwołujących, niezgodne z treścią art. 2 Konstytucji RP. Odwołujący wskazali, iż art. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008 r. Nr 237, poz. 1655) stanowi, że sprawy dotyczące przyznania ulgi inwestycyjnej podatnikom podatku rolnego, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie art. 2, są rozpatrywane na podstawie dotychczasowych przepisów. Powołany przepis stanowi, zdaniem strony, że Burmistrz G. rozpoznał sprawę prawidłowo, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.p.r. w brzmieniu sprzed 1.01.2009r. Odwołujący podkreślili, że wszczęli i zakończyli inwestycję przed 1.01.2009r., stąd ich sprawa została pierwotnie prawidłowo rozpatrzona, na podstawie przepisów obowiązujących w czasie dokonywania wydatków inwestycyjnych. Odwołujący podnieśli, że wielokrotnie w orzecznictwie sądowo administracyjnym wskazywano, że podatnik nie może być zaskakiwany zmianami prawa w trakcie określonych zdarzeń, a w szczególności zmianami prawa podatkowego niekorzystnymi dla podatników. Ponadto odwołujący zarzucili Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że korzystając z dowolnej interpretacji stwierdziło nieważność zgodnej z prawem decyzji Burmistrza, podkreślając przy tym, że warunkiem rażącego naruszenia prawa jest oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Nadto strona podniosła, że organ nie ustosunkował się do argumentów podatników zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności, że sądy administracyjne odmiennie niż Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekają w sprawie ulg zrealizowanych przed 2009r. Strona wskazała na wyrok z 30 09.2009r. I SA/Bk 227/09 WSA w Białymstoku, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2010 r. I SA/Po 675/2010 . Decyzją z dnia [...] października 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2011r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.p.r. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009r., podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na: 1) budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska, 2) zakup i zainstalowanie a. deszczowni b. urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę c. urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii - jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych. Tak więc zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 u.p.r., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009r. ulga w podatku rolnym obejmuje wydatki wskazane w tym przepisie pod warunkiem, że "wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych". Warunek ten został wprowadzony do powołanego przepisu art. 13 ust. 1 u.p.r. od 1 stycznia 2009r. na mocy art. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 237, poz. 1655 ), a rozpoczęcie jego obowiązywania i stosowania nie zostało ani przesunięte w czasie ani też uzależnione od innych okoliczności. Organ podkreślili, iż odwołujący zrealizowali inwestycję polegającą na budowie i modernizacji budynku inwentarskiego - chlewni z udziałem środków publicznych, gdyż wydatki te zostały sfinansowane w części kredytem inwestycyjnym, preferencyjnym z linii MR, który był objęty dopłatami ARiMR do oprocentowania. Okoliczność ta skutkowała w przedmiotowej sprawie tym, że ulga w podatku rolnym, o której mowa w art. 13 u.p.r., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009r., nie mogła być odwołującym przyznana. Organ podkreślił ponadto, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o przyznanie ulgi, wszczynający postępowanie w sprawie udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym odwołujący złożyli w dniu [...] stycznia 2009r. Z tym dniem wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku. Kolegium podkreśliło, iż nowelizacja art. 13 ust. 1 u.p.r., na mocy art. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009r., jednakże w myśl postanowień art. 5 ustawy nowelizującej z dnia 6 grudnia 2008r. "sprawy dotyczące przyznania ulgi inwestycyjnej podatnikom podatku rolnego, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie art. 2, są rozpatrywane na podstawie dotychczasowych przepisów". Tak więc sprawy dotyczące przyznania ulgi inwestycyjnej podatnikom podatku rolnego wszczęte i niezakończone przed wejściem w życie art. 13 ust. 1 w nowym brzmieniu, należało rozpatrywać na podstawie dotychczasowych przepisów. Organ wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po wejściu w życie przepisu art. 13 u.p.r. w nowym jego brzmieniu i nie budzi wątpliwości, iż zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy winny mieć przepisy nowe tj. art. 13 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w roku 2009. W skardze z dnia [...] listopada 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. i H. K. wnieśli o uchylenie w całości decyzji SKO w L. z dnia [...] 10.2011r., a także poprzedzającej ją decyzji SKO w L. z dnia [...]07.2009r. oraz stwierdzenie w całości nieważności decyzji SKO w L. z dnia [...].07.2009r. Zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie: - art. 247 § 1 pkt 3 O.p. - art. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 13 ust. 1 u.p.r., poprzez przyjęcie, że do sprawy dotyczącej ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym, w której wydatki były ponoszone przed 1.01.2009r. stosuje się przepisy obowiązujące po tej dacie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła argumentację wcześniej zaprezentowaną w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący w dniu [...] stycznia 2009 r. złożyli wniosek o przyznanie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na budowę nowej i modernizację starej chlewni. Jak wynika z akt sprawy inwestycja była prowadzona w okresie od września 2006 r. do września 2008 r. Całkowity koszt realizacji przedsięwzięcia wyniósł [...] zł. Spór dotyczy prawa, czy decyzja z dnia [...]lipca 2009 r. nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] dotknięta jest wadą nieważności. Powołaną wyżej decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Burmistrza G., ponieważ w ocenie Kolegium rozstrzygnięcie oparto na nieobowiązujących przepisach. Od 1 stycznia 2009 r. ustawą z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz niektórych innych ustaw, zmieniono art. 13 ust. 1 u.p.r. stanowiąc, że podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna, jeśli wydatki nie zostały sfinansowane w całości lub części z udziałem środków publicznych. Zgodnie z art. 7 powołanej wyżej ustawy nowelizacja art. 13 ust. 1 u.p.r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., jednak sprawy dotyczące przyznania ulgi inwestycyjnej podatnikom podatku rolnego, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie art. 2, są rozpatrywane na podstawie dotychczasowych przepisów. Skoro inwestycja podatników była sfinansowana częściowo ze środków publicznych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja Burmistrza G. rażąco narusza prawo, ponieważ przy wydawaniu decyzji Burmistrz G. nie uwzględnił zmiany przepisów. Przed nowelizacją wspomnianego przepisu fakt sfinansowania w całości lub w części wydatków inwestycyjnych ze środków publicznych nie miał wpływu na prawo podatnika podatku rolnego do skorzystania z ulgi inwestycyjnej. Należy, więc uznać, że nowelą z 6 grudnia 2008 r. wprowadzono dodatkowy warunek materialnoprawny wpływający na prawo podatnika do skorzystania z ulgi inwestycyjnej. Przepisy regulujące procedurę przyznawania wspomnianej ulgi inwestycyjnej uregulowano w art. 13 ust. 2 u.p.r., który nie został znowelizowany. W myśl wspomnianej regulacji "ulga inwestycyjna, o której mowa w art. 13 ust. 1 u.p.r. przyznawana jest na wniosek podatnika złożony po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25 % udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych". Z powyższego wynika, że procedurę przyznania ulgi inwestycyjnej uruchamia wniosek zainteresowanego złożony najwcześniej po zakończeniu realizacji inwestycji. Jednocześnie ustawodawca nie określił ostatecznego terminu, w którym taki wniosek powinien zostać złożony. W niniejszej sprawie małżonkowie złożyli wniosek [...]stycznia 2009 r., pomimo, że inwestycja została zakończona we wrześniu 2008 r. Nasuwa się więc pytanie, czy przepis przejściowy obejmuje także podatników podatku rolnego, którzy przed 1 stycznia 2009 r. zakończyli proces inwestycyjny, ale nie złożyli wniosku w 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że przepis przejściowy nie obejmuje takich podatników. W ocenie Sądu, aby rozstrzygnąć spór w tym względzie konieczne jest odwołanie się do konstytucyjnej zasady, na którą wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny w swych orzeczeniach, zasadę wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Ta konstytucyjna zasada wiąże się z zasadą wyrażoną w art. 121 § 1 O.p., tj. z zasadą zaufania do organów państwa. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniach podkreślał, że w celu realizacji wskazanej wyżej zasady, na ustawodawcy ciąży obowiązek starannego uwzględniania za pomocą powszechnie przyjętych technik stanowienia prawa, ze szczególnym uwzględnieniem techniki przepisów przejściowych, ochrony praw słusznie nabytych i ochrony interesów będących w toku (wyrok z 13 kwietnia 1999 r., sygn. K 36/98, publ. LEX 36398). Wspomniana zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa opiera się na pewności prawa, czyli takim zespole jego cech, które zapewniają jednostce bezpieczeństwo prawne tj. umożliwiają jej decydowanie o swoim postępowaniu w oparciu o możliwie pełną znajomość przesłanek działania organów państwowych oraz konsekwencji prawnych, jakie ich i jej działania mogą za sobą pociągnąć (wyrok TK z 15 lutego 2005 r., sygn. akt K 48/04, opubl. OTK-A 2005, z. 2, poz. 15). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 25 listopada 1997 r. sygn. K 26/97, co prawda podniósł, że nie jest konstytucyjnym obowiązkiem ustawodawcy ustanawianie systemu ulg czy zwolnień podatkowych oraz, że nie jest konstytucyjnym obowiązkiem ustawodawcy nadawanie tym ulgom czy zwolnieniom horyzontu czasowego przekraczającego jeden rok podatkowy, jednak podkreślił, że "skoro (...) ustawodawca zdecydował się na przyjęcie takiego uregulowania, to nie ma on możliwości się z niego wycofać bez zapewnienia należytej ochrony przedsięwzięciom, które w ramach tego uregulowania zostały przez obywateli w dobrej wierze podjęte". Tym samym rozstrzygnięcia organów państwa w państwie prawa również w przedmiocie ulg czy zwolnień podatkowych nie mogą być zaskakujące i nieprzewidywalne, tak by nie stanowiły pułapki dla obywateli. Z uwagi na przyjętą w polskim systemie prawnym zasadę domniemania zgodności aktów normatywnych niższego rzędu z postanowieniami Konstytucji (zob. wyroki TK: z 7 lutego 2001, sygn. akt K. 27/00, opubl. OTK 2001, z. 2, poz. 29; z 25 lutego 2002 r., sygn. akt SK 29/01, opubl. OTK-A 2002, z. 1, poz. 5), podmioty stosujące prawo w tym sądy mając na uwadze treść art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, winny w razie wątpliwości przyjmować takie znaczenie przepisów prawnych, które nie będzie kolidowało z normami konstytucyjnymi (tzw. prokonstytucyjna wykładnia przepisów prawa). Bez wątpienia rozpatrując niniejszą sprawę należy dokonać wykładni przepisów w taki sposób, aby nie kolidowały z naczelnymi zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP. W wyroku WSA w Białymstoku z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt I SA/Bk 227/09 wyraził stanowisko, które Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni akceptuje, że orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego bez wątpienia jest pomocne w prokonstytucyjnym procesie wykładni przepisów prawa. Zmiana zasad przyznawania ulg podatkowych dla podatników podatku rolnym dla przedsięwzięć faktycznie rozpoczętych, które miały charakter procesu inwestycyjnego rozłożonego w czasie (często wykraczającego poza jeden rok), należy uznać za ingerencję w interesy w toku i to za ingerencję, której w przypadku uznania, że zastosowanie będą miały przepisy znowelizowane, nie dałoby się pogodzić z zasadą pewności prawa oraz zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Takie samo stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 grudnia 2010 r. w sprawie ISA/Po 675/10 oraz WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 9.11.2009 w sprawie I SA/Gd 625/10. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, dokonując wykładni obowiązujących przepisów według reguł prokonstytucyjnych, sprawy dotyczące przyznania ulgi inwestycyjnej podatnikom, których proces inwestycyjny został zakończony przed wejściem w życie art. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r., a wniosek do organu został złożony już po nowelizacji przepisów, należy rozpatrywać na podstawie przepisów sprzed nowelizacji ustawy o podatku rolnym. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło prawo uchylając w trybie nadzwyczajnym decyzję ostateczną Burmistrza G. W decyzji Burmistrz G. nie wskazał co prawda przyjętej metody wykładni przepisów, jednak zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie organu było zgodną z prawem. Należy wziąć pod uwagę, że stwierdzenie nieważności decyzji stosuje się w wyjątkowych sytuacjach. Rażące naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 1 O.p będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa, z którym mamy do czynienia wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązki. Wynika z tego, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (vide B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004). W związku z powyższym Sąd nie ma wątpliwości, że rozstrzygnięcia zawarte zaskarżonych decyzjach I i II instancji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2009 r. są nie do zaaprobowania w praworządnym państwie, dlatego na podstawie art. 135 p.p.s.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art.200 p.p.s.a. w zw. z art.205 § 1 i § 2 p.p.s.a.