I SA/Po 903/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędzia NSA Maria Skwierzyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009r. sprawy ze skargi T. – M. M. T., K. T. spółka jawna na zmianę przez Ministra Finansów z urzędu w dniu [...] Nr [...] interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę /-/ M.Skwierzyńska /-/ K.Pawlicki /-/ J.Małecki W dniu [...] września 2007 r. Sp. j. "PHU T. - M." wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) do Dyrektora Izby Skarbowej w P. – upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie opodatkowania oleju opałowego. Wnioskodawczyni przedstawiła wskazanemu organowi podatkowemu następujący stan faktyczny, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia. Spółka wygrała przetarg na dostarczanie oleju opałowego i do wystawianych faktur dołączyła oświadczenie, że zakupiony olej opałowy jest przeznaczony na cele grzewcze lub do dalszej odsprzedaży z tym przeznaczeniem. Odbiorca oleju opałowego odmówił potwierdzenia, iż zakupiony olej zostanie zużyty na wskazane cele. Według posiadanych przez wnioskodawczynię informacji, olej opałowy miał zostać wykorzystany do oczyszczania odwiertów eksploatacyjnych przez Z. R. G. Sp. z o.o. w K. na zlecenie PGNiG Oddział w Z. G. W dniu [...] września 2007 r. Spółka przedłożyła Sądowi kopie zapytania ofertowego oraz informacje o wygranym przetargu, z kolei w dniu [...] września 2007 r. przesłała kolejne dokumenty, które zawierają szczegółowe informacje na temat zużycia wskazanego oleju opałowego. W związku z przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawczyni zadała organowi pytanie: według jakiej stawki akcyzy należy opodatkować sprzedawany olej opałowy, który nie został zużyty na cele opałowe, ale też nie został zużyty do napędu, lecz do wyżej opisanego celu? W opinii Spółki stawka akcyzy na sprzedany olej opałowy, na który nie uzyskała potwierdzenia, że został zużyty na cle opałowe, wynosi 1180 złotych za 1000 litrów gotowego wyrobu. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] października 2007 r., doręczonej wnioskodawczyni dnia [...] października 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał stanowisko Spółki wyrażone w powyższym wniosku, za nieprawidłowe. Organ podatkowy, powołując się na treść art. 62 ust. 1, art. 65 ust. 1 i ust. 1a pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29 , poz. 257 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), stwierdził, iż zasadniczą kwestią w zakresie ustalenia stawki akcyzy na przedmiotowy wyrób jest zidentyfikowanie zasad, jakimi należy kierować się podczas jej wyboru. Zdaniem organu, istotę zagadnienia stanowi tzw. przeznaczenie na cele opałowe. W przypadku. gdy przeznaczony na cele opałowe olej opałowy podlega użyciu niezgodnie z przeznaczeniem, którym jest opisana we wniosku sprzedaż, stawka akcyzy w zależności od rodzaju oleju opałowego wynosi albo 2000 zł od 1000 litrów gotowego wyrobu, albo 1800 zł od 1000 litrów gotowego wyrobu. Zastosowana pierwotnie stawka dla oleju opałowego, który powinien zostać przeznaczony do celów opałowych ulega zmianie, gdyż w następstwie opisanej przez wnioskodawcę sprzedaży olej zostaje użyty w celu innym niż opałowy. Stąd sprzedaż przez wnioskodawcę oleju opałowego wymaga zastosowania stawek określonych w art. 65 ust. 1a cytowanej ustawy. W oparciu o przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w dniu 7 listopada 2007 r. Spółka wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W dniu [...] listopada 2008 r. Minister Finansów, na podstawie art. 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zmienił z urzędu wskazaną wyżej interpretację indywidualną, stwierdzając, że – po pierwsze - nie jest prawidłowe stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w P. zawarte w tej interpretacji oraz – po drugie – nie jest prawidłowe stanowisko Spółki zawarte we wniosku z dnia [...] września 2007 r. Wskazując na normy z art. 62 ust. 1 i art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, organ podatkowy stanął na stanowisku, iż z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie olej opałowy został przeznaczony na inne cele niż opałowe, należy stosować stawkę podatku akcyzowego w wysokości 1882 zł za 1000 litrów właściwą dla produktów rafinacji ropy naftowej oraz frakcji benzynowych otrzymywanych z przerobu ropy naftowej, z wyłączeniem grupowania PKWiU 23.20.18, 23.20.2, gdzie indziej niesklasyfikowanych – zgodnie z brzmieniem pozycji 1 załącznika numer 1 wskazanego rozporządzenia. W oparciu o przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w dniu 28 listopada 2008 r. Spółka wniosła o usunięcie naruszenia prawa przez organ dokonujący wskazanej interpretacji przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotowa interpretacja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 474/09), utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 5 października 2009 r. (sygn. akt I FZ 232/09), przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości tutejszemu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Skarżąca Spółka zawarła w powyższej skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organ podatkowy prawa materialnego, tzn.: art. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że olej opałowy przeznaczony na inne cele niż opałowe lub napędowe jest wyrobem akcyzowym, art. 25 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - poprzez jego niezastosowanie, art. 62 ust. 1 wskazanej ustawy – poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 65 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu powyższej skargi strona podniosła, iż punktem wyjścia dla rozstrzygnięcia, czy olej opałowy sprzedawany w innych celach niż opałowe lub napędowe podlega opodatkowaniu akcyzą jest ustalenie, czy olej opałowy traktowany jest zawsze jako wyrób akcyzowy niezależnie od końcowego przeznaczenia, a jeśli tak – to czy stosuje się wobec niego zwolnienia podatkowe. W opinii skarżącej, odpowiedzi na to pytanie należy szukać nie tylko w polskich przepisach, ale przede wszystkim w przepisach wspólnotowych, jako że olej opałowy stanowi wyrób, którego fundamentalne zasady opodatkowania zostały uregulowane w tych przepisach. Jeżeli chodzi o zagadnienia dotyczące opodatkowania podatkiem akcyzowym szeroko rozumianych wyrobów energetycznych, w tym paliw silnikowych i olejów opałowych, to reguluje je Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 2 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowego systemu opodatkowania wyrobów energetycznych oraz energii elektrycznej. W art. 2 wymienia ona listę wszystkich produktów, które należy uznać za wyroby energetyczne podlegające akcyzie. Zakres przedmiotowy poszczególnych wyrobów wymienionych w art. 2 został określony przez odwołanie się do kodów Scalonej Nomenklatury. Za wyroby energetyczne objęte akcyzą Dyrektywa uznaje wszelkie oleje ropy naftowej, inne ciekłe produkty destylacji ropy naftowej klasyfikowane do kodów CN 2709 oraz 2710. Przy tym art. 2 ust. 4 wskazuje, że jej przepisów nie stosuje się do wymienionych produktów w sytuacji, gdy dany produktów jest przeznaczony do innych celów niż napędowe lub opałowe. Przepisy Dyrektywy zatem w sposób pośredni potwierdzają, iż takie wykorzystanie wyrobów energetycznych nie powinno podlegać akcyzie. Skarżąca wskazała również na pozycję 4 załącznika numer 2 do ustawy o podatku akcyzowym, której interpretacja dowodzi, iż wbrew stanowisku organu olej opałowy przeznaczony do celów innych niż opałowe i napędowe nie został objęty tym wyliczeniem, gdyż załącznik ten wymienia produkty rafinacji ropy naftowej o kodzie CN 2710, czyli produkty akcyzowe. Stawiając powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości w.w. zmiany interpretacji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przy tym przez granice sprawy podatkowej. W konsekwencji treść i zakres rozpoznania sądu administracyjnego determinują właściwe, w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia, normy prawa materialnego, które w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy podatkowej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew wywodom poniesionym przez stronę, zaskarżona interpretacja odpowiada prawu. Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za zgodną z prawem jest przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który został przedstawiony we wniosku strony i stanowił podstawę faktyczną tej interpretacji. W oparciu o tak przyjęte ustalenia, Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z prawem, przyjmuje za właściwy stan prawny obowiązujący w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mając to na uwadze stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie organ podatkowy wydający interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego dokonał prawidłowej subsumcji opisanego we wniosku z dnia 5 września 2007 r. stanu faktycznego pod wiążące w polskim systemie prawnym normy prawa powszechnie obowiązującego, zachowując przy tym wszelkie rygory proceduralne, zakreślone przez ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 80, poz. 60 ze zm., w skrócie: O. p.). In principio dokonując oceny legalności niniejszego aktu, należy wskazać, iż postępowanie zmierzające do wydania interpretacji indywidualnej zostało dokonane w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy. Z mocy art. 14e O. p. Art. 14e. § 1. minister właściwy do spraw finansów publicznych zmienił z urzędu wydaną interpretację indywidualną, gdyż stwierdził jej nieprawidłowość. Podkreślić należy, że postępowanie interpretacyjne ma charakter autonomiczny w stosunku do postępowania podatkowego, określonego przepisami działu IV Ordynacji podatkowej, stąd w niniejszej sprawie organ podatkowy nie był uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń faktycznych ponad to, co strona podała we wniosku o interpretację. Oznacza to, iż Minister Finansów był związany granicami przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego. Tym samym ocena prawna dokonywana przez organ była wyznaczona zakresem okoliczności faktycznych podanych przez wnioskodawcę. Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż podstawą prowadzenia postępowania interpretacyjnego jest każdorazowo odmienny stan faktyczny, już z tego powodu ocena prawna zawarta w każdej interpretacji indywidualnej co do zasady różni się od stanowisk wyrażonych przez organy podatkowe w odmiennych, choć niejednokrotnie zbliżonych do siebie sprawach. W powyższej perspektywie nie można uznać za zasadny zarzut strony skarżącej odnoszący się do braku jednolitości w wykładni przepisów o obciążeniu akcyzą oleju opałowego przeznaczonego do innych celów niż opałowe lub napędowe. Obowiązku dążenia organów do zachowania jednolitości w interpretacji prawa podatkowego nie można utożsamiać z automatycznym stosowaniem norm prawnych na gruncie różnorodnych okoliczności faktycznych podobnych spraw. Niezależnie od powyższego, zważyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie ze względu na datę złożenia wniosku i wydania zaskarżonej interpretacji oraz zmieniającej ją interpretacji Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2008 r., ocenie pod względem merytorycznym zgodności z prawem podlega zaskarżona interpretacja wg stanu prawnego obowiązującego w okresie przed dniem 1 marca 2009 r., tj. w oparciu o ustawę z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz.257 ze zm. w skrócie: ustawa o podatku akcyzowym) i wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm., w skrócie: rozporządzenie Ministra Finansów z 2004 r.). W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, dokonana przez organ podatkowy interpretacja powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego została dokonana z zachowaniem dyrektyw wykładni - reguł językowych, które pozwoliły na ustalenie w sposób jednoznaczny treści norm mających zastosowanie do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Odnosząc się do istoty sporu w sprawie zawisłej przed tutejszym Sądem, należy wskazać, iż zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku akcyzowym do paliw silnikowych i olejów opałowych zalicza się wyroby wymienione w poz. 1-12 załącznika nr 2 do ustawy. Z przepisu tego bezspornie wynika, iż niezależnie od przeznaczenia wyroby wymienione w pozycjach od 1 do 12 załącznika numer 2 do ustawy zalicza się do paliw silnikowych i olejów opałowych. Pod pozycją 4 załącznika numer 2 do ustawy ustawodawca zawarł oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych, inne niż surowe; preparaty, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70 % masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów, oleje odpadowe, oznaczone symbolem PKWiU 23.20 i kodem CN 2710. Olej opałowy niezależnie od swojego przeznaczenia podlega klasyfikacji taryfowej według kodu CN z pozycji 2710, a zatem przedmiotowy olej opałowy mieści się pod pozycją 4 załącznika numer 2 do ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Należy uznać, iż przeznaczenie oleju opałowego odgrywa rolę dopiero przy ustalaniu właściwej stawki akcyzy albo w przypadku zastosowania odpowiedniego zwolnienia. Przepisy akcyzowe nie przewidują przy tym żadnego zwolnienia od podatku akcyzowego, związanego z przeznaczeniem oleju opałowego - co do którego dołączono oświadczenie, iż zostanie zużyty na cele opałowe, następnie jednak wykorzystano go do innych celów – w niniejszym przypadku do czyszczenia odwiertów eksploatacyjnych. W zawiązku z powyższym, wskazane wykorzystanie oleju opałowego podlega opodatkowaniu przy zastosowaniu odpowiedniej stawki akcyzy. Zarzut strony dotyczący naruszenia art. 62 oraz art. 2 pkt. 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym, jawi się więc jako bezzasadny, bowiem norma przezeń stanowiona explicite obejmuje swym zakresem przedstawiony we wniosku o interpretację olej opałowy. Kluczowe znaczenie dla prawidłowej oceny okoliczności faktycznych niniejszej sprawy posiada treść art. 65 ustawy o podatku akcyzowym. W tym zakresie należy wyjść od stwierdzenia, iż stawki akcyzy, o których mowa w art. 65, można podzielić na trzy grupy. Do pierwszej z nich należą stawki maksymalne podane w art. 65 ust. 1, do drugiej grupy - stawki sankcyjne określone w art. 65 ust. 1a, natomiast do trzeciej - stawki obniżone podane w przepisach cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego. Przy ustalaniu właściwej stawki akcyzy dla opodatkowania paliw silnikowych, olejów opałowych lub gazu należy brać pod uwagę stawki akcyzy wskazane w wymienionym rozporządzeniu, chyba że zaistnieją przesłanki do zastosowania ustawowych stawek sankcyjnych. Na mocy § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów 2004 r., stawki akcyzy określone m.in. w art. 65 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym obniża się do wysokości określonej w załączniku numer 1 rozporządzenia - dla wyrobów akcyzowych sprzedawanych w kraju. Zgodnie z brzmieniem pozycji 1 tego załącznika, obniżoną stawką podatku akcyzowego objęte zostały m.in. produkty rafinacji ropy naftowej oraz frakcje benzynowe otrzymywane z przerobu ropy naftowej - z wyłączeniem grupowania PKWiU 23.20.18, 23.20.2 - gdzie indziej nieklasyfikowane. Dla wyrobów objętych tą pozycją, z wyłączeniem wyrobów wymienionych w tym grupowaniu, dla których określone zostały indywidualne stawki podatku akcyzowego, określona została stawka podatku akcyzowego w wysokości 1.882 zł/1.000 l. W świetle powyższej normy, ze względu na okoliczność, iż w niniejszej sprawie olej został w ostateczności przeznaczony na inne cele niż opałowe, należy stwierdzić, iż zastosowanie znajdzie stawka podatku akcyzowego w wysokości 1.882 zł od 1.000 litrów gotowego wyrobu, właściwa dla produktów rafinacji ropy naftowej oraz frakcji benzynowych otrzymywanych z przerobu ropy naftowej, z wyłączeniem grupowania PKWiU 23.20.18, 23.20.2, gdzie indziej niesklasyfikowanych. Przyjęcie odmiennej oceny zaistniałej w sprawie sytuacji prowadziłoby do wniosku niezgodnego z treścią wskazanego wyżej załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z 2004 r. O ile bowiem przedmiotowy olej nie kwalifikuje się do żadnej z pozostałych grup wymienionych w tym załączniku, należy zaliczyć go do grupy towarów usytuowanej pod pozycją 1 tego załącznika. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 2 ust. 4 lit. b tiret pierwsze Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L Nr 283, poz. 51, w skrócie: Dyrektywa energetyczna), należy wskazać, na co słusznie zwrócił uwagę organ podatkowy w odpowiedzi na skargę, iż Dyrektywa energetyczna określa, które wyroby i według jakich zasad powinny obligatoryjnie zostać objęte podatkiem akcyzowym. W świetle powyższych norm należy stwierdzić, iż paliwa silnikowe i oleje opałowe wykorzystane do celów innych niż napędowe i opałowe nie podlegają obligatoryjnemu obowiązkowi objęcia ich przez państwa członkowskie podatkiem akcyzowym. Nie oznacza to jednak, że państwa członkowskie nie mogą objąć akcyzą paliw silnikowych i olejów opałowych przeznaczonych do innych celów niż napędowe i opałowe. Tezę tę uzasadnia również art. 3 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. UE L Nr 76, poz. 1), który stanowi, iż państwa członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby inne niż wymienione w ustępie 1 – wskazującym na paliwa silnikowe i oleje opałowe wykorzystywane do innych celów niż napędowe lub opałowe - pod warunkiem jednak, że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu miedzy państwami członkowskimi. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż wskazany wyżej zarzut nie jest uzasadniony, albowiem organ podatkowy dokonał w sposób prawidłowy wykładni przepisów ustawy o podatku akcyzowym, uwzględniając w niej brzmienie norm prawa wspólnotowego wtórnego, w tym zwłaszcza w zakresie objętym cytowaną Dyrektywą energetyczną. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, iż interpretacja indywidualna odpowiada prawu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. /-/ J. Małecki /-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska