I SA/Po 906/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania w sprawie ze skargi A.K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] r. nr: [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia umorzyć postępowanie /-/ Maria Skwierzyńska Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga A.K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Pismem z dnia 13 października 2009 r. skarżąca oświadczyła, że cofa powyższą skargę, podnosząc, iż po konsultacji z radcą prawnym postanowiła spłacić dług celny w niniejszej sprawie, zaś sposób spłaty zadłużenia uzgodni z wydziałem egzekucji. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tutejszego Sądu, wzywającego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń na terenie kraju, skarżąca w piśmie z dnia 25 listopada 2009 r. podała dane identyfikujące tego pełnomocnika i raz jeszcze wniosła o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: p.p.s.a.) strona skarżąca może cofnąć skargę i jej oświadczenie w tym zakresie - co do zasady - wiąże sąd. Cofnięcie skargi podlega jednak kontroli sądu administracyjnego, a skarżący ma w pewnym stopniu ograniczoną możliwość zrezygnowania z ochrony prawnej w sytuacji, kiedy doszło już do wszczęcia postępowania. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd musi uznać tę czynność za niedopuszczalną, jeśli stwierdzi, że zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna ze wskazanych wyżej przesłanek negatywnych, które uniemożliwiałyby stronie cofnięcie skargi. Biorąc więc pod uwagę tę treść przytoczonej normy prawnej z art. 60 p.p.s.a. oraz okoliczność skutecznego wniesienia pisma cofającego skargę, zachodzi jedna z przesłanek umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, o której stanowi art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W zaistniałym stanie rzeczy, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ Maria Skwierzyńska